Koniec Czerwonego Matrixa

O Polsce przed triduum patriotycznym

2011-04-30T19:01:00.005+02:00

Polityka to bagno. Warto się jej przyglądać, ale dla własnego dobra najlepiej zbyt głęboko w nią nie wchodzić. Im głębiej w las, tym więcej drzew. Im dalej w politykę, tym więcej syfu i pomyj.

Obserwowanie polityki może być bardzo ciekawym zajęciem i przysparzać wielu emocji. Przewidywanie ruchów poszczególnych stronnictw, analiza i ocena posunięć mogą dać dużo przyjemności - wzrasta ona wraz z wyrobieniem politycznym obserwatora. Z kolei walka polityczna daje jedynie frustrację w wypadku porażki i niezdrowe zadowolenie w przypadku zwycięstwa.

W polityce zawsze są ofiary. Zdrada, kłamstwo, oszustwo - to codzienne narzędzia pracy. Idee mogą posłużyć do stworzenia zgrabnej figury retorycznej, tak samo jak program może pomóc w zdobyciu poparcia określonej grupy wyborców. Wszystko to jest jednak cyniczną grą o władzę. Dopiero po zwycięstwie zaczyna się prawdziwa praca dla ojczyzny - albo i nie zaczyna się nigdy, czego dowodem mogą być ostatnie lata.

Polska polityka jest bagnem do kwadratu, ponieważ od 89' roku rośnie na nawozie pielęgnowanego przez komunistów chamstwa, nienawiści, nieufności, a przede wszystkim nieuczciwości. Polska polityka szczególnie mocno przyciąga przestępców, złodziei i kombinatorów, a także chorych z ambicji megalomanów. Rzadziej masochistów pragnących zmiany, którzy po krótszym, lub nieco dłuższym czasie tracą złudzenia i przyjmują obowiązującą wszem i wobec w naszym kraju zasadę, że zanim podejmiemy jakąś reformę, musimy sobie uświadomić, że się ,,nie da''.

Nie da się zreformować budżetu, nie mówiąc o jego obcinaniu. Nie da się przeformować struktury instytucjonalnej w żadnej dziedzinie życia publicznego. Chore ustawy da się jedynie mocniej zepsuć. A te dobre...moment, mamy takie? Poczynając od konstytucji, nasze prawo jest stworzone tak, by utrudnić życie uczciwemu człowiekowi, a ułatwić lawirantowi. Najgorzej ma klasa średnia i najwyraźniej dlatego za nic nie chce się sama z siebie wytworzyć. A właściwie to wytwarza się, ale poza granicami Polski. Wszystkim tym, którzy mówią, że tak właśnie jest i się nie da, polecam spojrzeć na osiągnięcia Polaków za granicą. Nie mówię o statystykach kradzieży samochodów w Londynie. Chodzi o sukcesy naukowców, dobrobyt zwykłych emigrantów i życie społeczne, które kwitnie w zbiorowościach Polaków, chociażby w USA. Dlaczego tam się da?

To zła polityka, której skutkiem jest nienaturalne prawo jest winna tego, że Polska wygląda tak, a nie inaczej. 20 lat sukcesywnego odzierania Polaków ze złudzeń o lepszej ojczyźnie przyniosło skutki. Młodzi ludzie nie czują żadnej więzi z nową Polską, o starych nie wspomnę. Nowa Polska jest tworem tak nieznośnym, że zainteresowanie jej sprawami na poważnie nieodłącznie wiąże się z problemami nerwowymi. Dlaczego nie możemy cieszyć się Polską? Dlaczego Polska nie może cieszyć nas?

Ponieważ Polska nie jest ideą, którą Polacy mogliby swobodnie realizować w swej codzienności. Polska jest dziś nazwą organizacji przestępczej, która odziera nas z połowy dochodów praktycznie nic nie dając w zamian. Polska jest dziś etykietą przyczepioną do wielkiej urzędniczej machiny mającej za zadanie wiązać nam ręce. Polska jest dziś synonimem porażki pokolenia Solidarności. Nie ma nic wspólnego z ideą za którą ginęło wielu. Jest Polską jedynie z nazwy. I taką pozostanie, dopóki Polacy nie dostaną możliwości działania. Kiedy ją, daj Bóg, kiedyś dostaną, będą doskonale wiedzieć, co robić.

Dogmat Krzyża

2010-08-03T15:07:00.001+02:00

Kłótnie o krzyż w Polsce mijają się z celem, a wszelka dyskusja na ten temat nie powinna mieć miejsca. Dlaczego? Postaram się pokrótce napisać.

Nie będę się silił na długie wprowadzenie informujące czytelnika czemu i po co powstał ten tekst. Chciałbym wykroczyć nim poza aktualne wydarzenia i spory, ponieważ mam do przekazania kilka prostych myśli, które powinny pojawić się wraz z tematem Krzyża w polskiej debacie publicznej. Co nie znaczy, że się pojawią - jest na to bardzo mała szansa. Przejdę zatem do sedna.

Czymże jest dla 2000-letniej tradycji naszych schrystianizowanych ziem epizod ostatnich 70 lat w których to zewnętrzne organizmy ideologiczne próbują zaszczepić tu sztuczną tkankę, diametralnie inną i obcą? Czym jest idiotyczny postulat nadania praw związku cyklicznej, acz epizodycznej kopulacji jednopłciowej wobec pamięci Wiednia czy Monte Cassino? Czym jest postulat neutralności światopoglądowej i przyjęcia postawy tzw. humanizmu racjonalistycznego wobec milionów zebranych na błoniach w 1979 roku? Czym Gay Pride wobec Jasnej Góry? Otóż nawet największy lewak musi przyznać, że skala porównywanych zjawisk różni się tak diametralnie, że porównania które należałoby przytoczyć dla zobrazowania tej różnicy siłą rzeczy muszą być absurdalne. To jak porównywać ciche pierdnięcie mrówki do wybuchu Krakatau, to jak zestawienie Zakościelnego z Marlonem Brando, to jak poślizgnięcie się Myszki Miki na bananie i śmierć Rolanda. Czemu beztroski spacer przytulonej pary homoseksualistów ma być bezdyskusyjnie akceptowalny, a wokół symbolu naszej Tradycji - Krzyża - toczą się rozmowy, jakby był niezręcznym fantem z którym to nie wiadomo, co zrobić, by uniknąć faux pas? Faux pas tolerancjonisty to zapytanie o wiarę, dla katolika nieprzyklęknięcie przed Najświętszym Sakramentem. Taka jest różnica. Samo porównywanie Tradycji zakorzenionej w naszym narodzie z fanaberiami komunizmu, a obecnie tolerancjonizmu pokazuje, że póki w Polsce zostało jeszcze coś z Polski, to wszelka debata na temat krzyża - czy powinien stać tu, czy nie powinien stać tam - jest bezcelowa.

Nie dajmy się wciągać w debatę z ludźmi niosącymi na sztandarach pacyfki i inne orientalne znaczki mające symbolizować pozornie podniosłe idee. Nie mamy o czym rozmawiać - dziś o aborcji? To może jutro o pedofilii, albo o mieleniu ludzi na mięso do hamburgerów? Czemu nie? Wejście na płaszczyznę dyskusji narzuconą nam przez lewactwo skazuje nas automatycznie na klęskę. Wiem, że większość naszego kręgu kulturowego już weszła na tę równię pochyłą ale i u nas być może jest już za późno na okrzyk ,,Non possumus''. Nie zmienia to jednak imperatywu wpisanego w naszą tożsamość, który czerwoną stalą próbuje się nam wyrwać z piersi od lat kilkudziesięciu. Ten imperatyw to obrona krzyża. Nie jest on racjonalny, ani nadający się do uargumentowania w opasłej knidze pokroju ,,Kapitału'' Marksa. Tę sprawę się czuję. A jeśli się nie czuje to czas na duchową kurację - jeśli tylko nas na nią stać. Krzyż, jako symbol kultury chrześcijańskiej, jest tak naturalny w naszym kraju, jak drzewa z których został zrobiony naturalnie rosnące w lesie. Kwestionowanie jego obecności jest nienaturalne. I nie odmówię sobie tu odrobiny złośliwości - jeżeli lewactwu wszelkiej maści wolno dźwigać na transparenty postulaty zabijania dzieci lub oddawania ich pod opiekę ludziom z problemami tożsamościowymi, to tak samo nam wolno przyjąć dogmat Krzyża. A brzmi on tak - Krzyż powinien stać tam gdzie stoi. Czemu? Bo tak.

W ten sposób zakreślić należy wyraźną linię dzielącą świat wartości od nihilizmu. Po naszej stronie krzyż, po drugiej kondom i płonący stanik. Kończą się powoli czasy ludzi letnich. Czas zdecydować, a dla każdego niewykorzenionego z naszej tożsamości człowieka, wybór jest oczywisty i prosty. I nie chcę słyszeć pustosłowia o tym, że świat nie jest czarno-biały, itp. Takie stwierdzenia nie mają racji bytu na gruncie wartości, które powinniśmy przyjąć jako odnośnik. Po przełamaniu lewackiej retoryki sprawa jest oczywista.

Zakładając sobie własny prywatny okop Św. Trójcy należy sobie jednak zdać sprawe, że w jego murach wielu znalazłoby przytulne schronienie, choć być może nie czuje tej potrzeby zagłuszanej innymi trywialnymi i tak naprawdę zbędnymi potrzebami. Należałoby również liczyć się z tym, że stan naturalny w świecie może już nie wrócić, aż do czasów ostatecznych. To jednak nie ma znaczenia. Zachęcam każdego do szczerego spojrzenia na rzeczy takie, jakimi są, po odrzuceniu czczej gadaniny fałszywych proroków lewactwa. Ostatecznie liczy się tylko Prawda. A również jej symbolem, w całym swym bogactwie symbolicznym dwóch skrzyżowanych linii, jest Krzyż.

RBN i czarne skrzynki, czyli zabawa w prezydenta

2010-05-17T09:42:00.001+02:00

Pomimo wątpliwości pojawiających się wśród polityków opozycji, Rada Bezpieczeństwa Narodowego zostanie powołana. Sztuczny byt doradczy jakim będzie RBN ma zająć się sprawą czarnych skrzynek z prezydenckiego samolotu.

Istnienie tego tworu można uzasadnić jedynie na dwa sposoby - patrząc na sprawę marketingowo, można ocenić ją jako próbę wywarcia na wyborcach wrażenia, że Bronisław Komorowski rzeczywiście pracuje i, poza głupawymi wypowiedziami dla mediów, potrafi stworzyć coś konkretnego. Zerkając na temat politycznie, możemy przypuszczać, że RBN powstaje po to, by zmarginalizować rolę Biura Bezpieczeństwa Narodowego, w którym póki co nietaktownie będzie zwalniać połowę kadry pamiętającej czasy ś.p. Aleksandra Szczygły.

Jakkolwiek nie patrzeć na ten irracjonalnie wytworzony organ, żaden szanujący się obserwator polityczny nie uznałby jego rangi za poważną. Ten kwiatek u kożucha myśliwskiego drogiego Bronka nie ma umocowania kompetencyjnego ani kadrowego, by zajmować się sprawą tak ważną, jak analiza zawartości czarnych skrzynek ocalonych z katastrofy 10 kwietnia.

Bronisław Komorowski szermuje beztroską w sposób skrajnie nieodpowiedzialny i powierza tak istotną sprawę politykom, którzy choć mogą mieć zdolności retoryczne, organizatorskie, i tak dalej, to jednak nie podejrzewam, by byli zdolni do podjęcia się poważnej analizy zawartości skrzynek. Chyba, że Bronek w gromadzie umiejętności i dobrych cech, którymi chwali się na każdym kroku nie wymienił z wrodzonej modestii tej właśnie? Może planuje przeszkolić w tej dziedzinie gromadę polityków wszelkiej maści, których do ,,pracy'' w RBN sobie przysposobił?

Rada Bezpieczeństwa Narodowego - twór iluzoryczny i sezonowy plus sprawa najwyższej wagi państwowej - czarne skrzynki, równa się pogarda oraz cynizm w walce politycznej. Równa się beztroska i nieodpowiedzialność w zabawie państwem. Równa się kolejny blamaż na drodze do wyborów prezydenckich ze strony Bronisława Komorowskiego. Oby Naród nie pozwolił mu na więcej.

Polska polityka po 10.04. Imponderabilia wracają.

2010-05-01T10:16:00.003+02:00

Politolodzy, określając stabilność sceny politycznej w danym kraju, zawsze biorą pod uwagę zmiany w rozkładzie mandatów i stopień ich przepływu między poszczególnymi partiami. Jak to się ma do polskiej areny politycznej będącej w stanie reorganizacji po największym tąpnięciu politycznym w Polsce dwudziestego wieku?

Najłatwiej będzie ocenić rolę planktonu w przyszłym sejmie. Będzie to rola co najwyżej trzecioplanowa, a w przypadku większości kanapowych partii tradycyjnie już zabraknie dla nich poparcia, by przebić się ponad próg procentowy. Stąd też spodziewać się możemy konsolidacji i tworzenia się na nowo bloków po obu stronach sceny politycznej. Niewykluczone, że Marek Jurek i Ludwik Dorn czekają z decyzją o powrocie na łono partii matki do czasu zakończenia wyborów prezydenckich, które mogą nieco poprawić ich pozycję przetargową, szczególnie jeśli chodzi o region.

To samo ma się do lewicy, której dodatkowym problemem jest nieprzystawalność do obecnie narzuconej narracji debaty publicznej. Po prostu z lewicą nie ma dziś o czym rozmawiać i o co się spierać. Główne punkty zapalne polskiej debaty publicznej to pole do dialogu między dwoma dominującymi partiami. Dlatego też powrót do bloku o nowej ładnej nazwie to nieuchronna przyszłość dla rozdrobnionej lewicy. Z resztą to jest już niejaka wyborcza tradycja w kręgach lewicowych o czym pisałem kiedyś. Zaznaczyć należy jednak, że w 2010 roku lewica została zepchnięta na margines debaty publicznej co stawia ją w paradoksalnie gorszej pozycji, niż plankton prawicowy znajdujący się obecnie niszy politycznej.

Wzrost patriotyzmu mierzalny zaangażowaniem w politykę i powrotem do debaty publicznej idei narodowych i społecznych (nareszcie - chciałoby się krzyknąć) nie pozwoli na zepchnięcie dyskursu politycznego w kierunku pomyślnych Platformie lekkich dywagacji na lekkie tematy. W debacie znów zaczęły się liczyć imponderabilia, a, czemu nie powinien zaprzeczać żaden uczciwy obserwator, do tej dyskusji najlepiej przygotowane jest dziś Prawo i Sprawiedliwość.

Pamięć o ofiarach 10 kwietnia nie musi skłaniać do głosowania na partię wspieraną przez tragicznie zmarłego prezydenta i jego przyjaciół. Pomimo to Czarny Karnawał, który dla wielu Polaków nadal trwa wraz z jego przedłużeniem, którym staną się zapewne smutne obchody święta 3-go Maja, to czynnik mobilizujący do odejścia od przyziemnej debaty ekonomiczno-społecznej narzuconej w 2007 roku przez Platformę Obywatelską. Partia pragnąca osiągnąć jak najlepszy wynik, nie będzie w stanie dłużej unikać fundamentalnych kwestii w debacie przedwyborczej. Tak jak przez cały czas trwania rządu PO-PSL wielu strategów PiS nawoływało do przebijania Platformy w jej platformerskości, tak dziś przez tragedię smoleńską to Platforma będzie zmuszona do przebicia PiS w jego dobrze rozumianej pisowczykowości. I tu dla partii Donalda Tuska zaczną się schody.

Paradoksalnie przeniesienie dyskursu politycznego na nowy pułap otwiera nowe możliwości koalicyjne w nowym rozdaniu politycznym. Zainteresowana imponderabiliami część PO może łaskawszym okiem spojrzeć na kolegów z PiSu i vice versa. Ciężko przewidzieć czy i w jakim stopniu to obłaskawienie się objawi, jednak załamanie czarno-białego wizerunku polskiej sceny politycznej pt. ,,my - oni'' to fakt już dzisiaj.

Podsumowując, z politologicznego punktu widzenia polska scena poltyczna po 10 kwietnia stabilizuje się. Będzie się ona konsolidować i nie musimy obawiać się żadnych zdecydowanych zmian w rozkładzie sił. Być może po wyborach prezydenckich zmieni się większość parlamentarna, dużo bardziej prawdopodobne jest, że stanie się to po wyborach parlamentarnych. Jednak na pierwszym planie debaty pozostaną Platforma Obywatelska oraz Prawo i Sprawiedliwość, które przezwyciężą sezonowość polityczną, i być może przyczynią się do dalszej polaryzacji polskiej polityki.

Czy to dobrze? Moim zdaniem tak. Patrząc na światową politykę nie wybieram włoskiego chaosu czy belgijskiej niestabilności - stawiam na amerykańską stabilność, brytyjską ciągłość i hiszpańską klarowność sceny politycznej. Co wybierzemy, my Polacy, jako całość?

Nie dajmy niszczyć naszej wspólnoty!

2010-04-23T14:13:00.002+02:00

Pojawiają się kolejne opinie specjalistów i polityków, mające świadczyć o tym, że katastrofę spowodowała decyzja o lądowaniu, najpewniej wymuszona przez ,,kogoś’’ z pokładu – docelowo ś.p. Prezydenta RP. W całej zabawie chodzi tylko o to, by Polacy zjednoczeni wokół tragedii w jednej chwili uwierzyli, że Lech Kaczyński jest sam sobie winien śmierci swojej i swoich przyjaciół.

Najlepszym przykładem dezinformacji z naszego podwórka jest wypowiedź Leszka Millera dla Dziennika Gazety Prawnej z 22 kwietnia 2010 roku. Miller, oczywiście przypadkowo i nie intencjonalnie, wpisuje się w jazgot centrowych i lewackich mediów europejskich dowodzących za pomocą opinii (co znamienne dla dezinformacji, nie za pomocą argumentów), że za katastrofę odpowiada czynnik ludzki, w domyśle głupota Kaczyńskiego.

Leszek Miller z pobłażliwością i zrozumieniem odnosi się do sytuacji na pokładzie prezydenckiego samolotu. Oczywiście sytuacji całkowicie hipotetycznej, istniejącej jedynie w głowie byłego premiera. Tyle, że pan premier traktuje ją jako fakt. Stwierdza: "Najważniejsza osoba na pokładzie otrzymuje taką informację (o konieczności zmiany miejsca lądowania) i zwykle pada pytanie, co w takiej sytuacji należy robić. Myślę, że w tym feralnym locie do Smoleńska też tak było. Nie mam dowodów, ale wiem jakie są procedury. Sam wielokrotnie byłem o to pytany, lecąc tymi samolotami" - mówił Miller.

Na przykładzie naszego rodzimego postkomunisty możemy wyczuć nowy prąd w dezinformacji na temat tragedii smoleńskiej, który powoli zastępuje nutę żałobną dominującą do pogrzebu pary prezydenckiej na Wawelu. Nie ma o co się zżymać – propaganda istniała od setek lat. Szczególnie silna propaganda komunistyczna i dezinformacja jej pogrobowców tak samo istniała i jeszcze długo istnieć będzie.

Drogą do przezwyciężenia jej wpływu może być jednak wzmocnienie wspólnoty bólu powstałej wokół tragedii z 10 kwietnia. Istniejącej od tego czasu, a może wręcz wyeksponowanej dopiero wtedy więzi między Polakami nie zerwą kłamstwa ludzi złej woli. Polacy czują podskórnie, że w sprawie smoleńskiej coś nie gra i ktoś cały czas wkłada kij w szprychy polskiej prokuraturze pod przewodnictwem prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta próbującej rzetelnie zbadać sprawę.

Nie stawiam śmiałych tez, poza jedną. Zmarnowawszy owoce ofiary 96 Polaków spod Smoleńska, nie mamy co liczyć na dojście do prawdy. Pozwólmy działać i rozprzestrzeniać się dobru promieniującemu z tego poświęcenia, a prawda i sprawiedliwość zwyciężą.

http://dziennik.pl/polityka/article593073/Wiem_jak_to_jest_gdy_nie_mozna_ladowac.html

Hieny wyruszyły już na żer

2010-04-13T23:02:00.001+02:00

Od tragedii pod Smoleńskiem dzielą nas dopiero trzy dni ale hieny cmentarne wyczuły już trupią woń i nie czekając na koniec żałoby wyruszyły na żer.

Plastikowe kobiety narzekają na spowodowane obchodami korki, metroseksualni mężczyźni narzekają, bo śmierć prawie setki z najlepszych popsuła im weekendowe plany.

Gabinet Stasiaka jeszcze wczoraj miał wrócić do normalnej pracy. Przeszkodziły protesty rodziny, tłumy ludzi ze świecami i wystawiona dla chętnych księga kondolencyjna robiąca bałagan na biurku.

Po ogłoszeniu miejsca pochówku pary prezydenckiej na krakowskie centrum wkroczyli spontaniczni protestanci pod wodzą dwóch członków Platformy Obywatelskiej, zajmujących się od niedawna podkupywaniem ludzi z list PSL-u i wygryzaniem Gowina. Mają protestować codziennie aż do pogrzebu – ludzie bez twarzy przyłączą się bardzo chętnie.

Krążą plotki, że smutni panowie przyglądnęli się mieszkaniu Wassermanna w Warszawie a pewne jest, że zdążyli już posprzątać w IPN, komisji ds. służb specjalnych i kilku innych newralgicznych miejscach. Nie zapominajmy, że dokumenty zachowane w Kancelarii Prezydenta również znalazły się w zasięgu ręki tych ludzi.

W całej Polsce ludzie bez sumienia rzucają kości o szaty ofiar lotniczej katastrofy. Pamięć poległych szargana jest przez garstkę barbarzyńców, których godzina mocy nadeszła. Wstyd przyznać się do wspólnoty gatunkowej z takim ścierwem. Na pohybel hienom cmentarnym!

Premier boleje a demokracja kuleje

2009-12-11T18:42:00.000+01:00

Pan Premier Donald Tusk uroczyście rozdarł szaty nad wyrzuceniem z komisji ds. afery hazardowej posłów Beaty Kempy oraz Zbigniewa Wassermanna z Prawa i Sprawiedliwości. Premier stwierdził, że koalicja nie może sobie pozwalać na takie ruchy, ponieważ to na niej spoczywa odpowiedzialność za sprawne prace komisji.

Otóż, faktem jest, że każda komisja sejmowa powoływana w celu wyjaśnienia konkretnej sprawy, zazwyczaj afery, jest ciałem kolegialnym, reprezentującym Sejm RP, a więc organ docelowo ponadpartyjny i obiektywny. To dopiero Platforma Obywatelska przy walnym udziale Polskiego Stronnictwa Ludowego, jako dwie partie koalicyjne otworzyły nowy rozdział w historii polskich komisji śledczych, zrywając z uczciwym zwyczajem ustanawiania na przewodniczącego komisji przedstawiciela opozycji.

Obecny lament Premiera nad losem niesłusznie wyrzuconych z komisji Kempy i Wassermanna to pokłosie zawłaszczania mechanizmów demokratycznych przez rząd PO-PSL. Nawet w mrocznym okresie afer rządu Leszka Millera, politycy nie posuwali się tak daleko w naginaniu prawa i gwałceniu demokracji dla doraźnych korzyści.

Komisja hazardowa, wedle słów Premiera, firmowana przez koalicję, to cyrk i kpina z demokracji. Bo czym innym może być komisja w której sędzią w sprawie afery polityków PO jest przewodniczący komisji, aktywny polityk PO Mirosław Sekuła, wraz z kolegami Urbaniakiem i Neumannem, czy przypadkowo nieobecnym gdy zajdzie taka potrzeba Stefaniukiem, którzy gwarantują przegłosowanie każdej sprawy, nawet tak kuriozalnej, jak odwołanie posłów śledczych PiS-u tylko dlatego, że Biuro Analiz Sejmowych wydało opinię nie potwierdzającą zarzutów PO-wców, po czym następną potwierdzającą, że przy założeniu, że zarzuty się potwierdzą, Kempę oraz Wassermanna będzie trzeba przesłuchać.

To dzięki PO demokracja w Polsce przestaje wykazywać ostatnie namacalne przejawy istnienia. To dzięki PO komisja do spraw zbadania jednej z największych afer III RP zajmuje się anonimowymi donosami na Gosiewskiego i będzie się nimi zapewne zajmować, aż do zakończenia prac w lutym przyszłego roku,. To Platforma ,,Obywatelska’’ sprawia, że w polskiej polityce przestają obowiązywać prawa demokratyczne. Jeśli zamachnęli się na niezależność organów, na bezstronność prawa i praworządność w polityce, to co ich powstrzyma przed następnymi krokami naprzód w kierunku państwa totalnego?

Ostatnie sondaże dają nadzieje, że na swoje zuchwałe postępki Platforma ma coraz mniej czasu. I bardzo dobrze.

Blogerze, Polityku, Dziennikarzu - nim zasiędziesz do pisania..

2009-12-02T21:39:00.000+01:00

Gdy afera hazardowa wybuchła w pełni w sercu jesieni tego roku czubki piramidy niejasnych powiązań w postaci Drzewieckiego, Chlebowskiego i Schetyny wycofały się w cień. Jeden nawet wyjechał z kraju i rzekomo doznał zawału serca. Teraz, gdy usłużni oficerowie z mediów oraz kręgów politycznych rozpoczęli pracę nad usunięciem z komisji niebezpiecznych dla zatuszowania sprawy posłów PiSu, spod ichniego parasola wypełzają polityczne glizdy, bo mają świadomość, że deszcz słusznych oskarżeń może przestać niebawem padać.

Są ludzie, którzy na których bohaterowie afery hazardowej mogą liczyć. Koledzy z partii, jak przerzucający dziś odpowiedzialność w stronę Kapicy, a uwagę społeczeństwa w stronę Totalizatora Sportowego poseł-którego-imienia-nie-warto-wymawiać. Koledzy z mediów, jak wszyscy analitycy ds. raportu CBA, którzy na podstawie kilku jego skrawków, w większości opinii, wróżą, niczym z fusów aferę w rządzie Kaczyńskiego. Ale przede wszystkim jak zwykle najbardziej i najskuteczniej pomoże im nasz naród piękny – oj, piękny tylko, że jak mawiał klasyk…

Naród z pewnością pomoże ludziom PO zamieszanym w przyklepywanie ustaw, posad i zmian kadrowych pod dyktando biznesmenów. Nasz piękny naród, o pamięci złotej rybki i zmyśle analitycznym omszonego kamerdola. Dziś już nikt nie pamięta spoconego Chlebowskiego, nikt nie wspomina ewakuacji Drzewieckiego do Stanów na wszelki wypadek, które to wydarzenia oczywiście nie świadczyły o tym, że coś na rzeczy jest.

Dziś wszyscy usłużnie za mediami drążą wielką, karygodną aferę PiS, na którą póki co nie ma żadnych dowodów (jeśli są to czekam na przykłady i cytaty – stenogramy, a może jakieś akty prawne?). Afera PO poszła w zapomnienie – zgodnie z intencjami naszych intelektualnych pasterzy co rusz kłujących w bok co poniektóre niesforne owieczki, by te wróciły na z dawna wydeptany przez resztę niewolniczy trakt dwój myślenia. I nie ważne, czy są to głosy poparcia czy potępienia w stronę PiS - ważne, że wciąż odsuwamy się od meritum, które zasłaniają coraz bardziej specjaliści od tego fachu.

Nikt, poza chwalebnymi wyjątkami nie siada do dokumentów – z resztą chyba za wiele od Narodu oczekuje, bo nawet jego najwyżsi przedstawiciele - politycy, poza tymi którym naprawdę zależy albo im za to dodatkowo płacą, do żadnych dokumentów nie zasiadają. Nikt nie zastanawia się nawet w przerwie między ,,Modą na sukces’’ a ,,M jak miłość’’ nad sensem całej sprawy i jej prawdziwym centrum. Lepiej powtórzyć treść kolejnego artykułu bazowanego na dziadowskim opracowaniu pisanym przez polityków dla mediów, na kolanie w przerwie między jedną, a drugą naprawdę ważną sprawą.

Zanim ktoś stworzy następną ,,analizę’’, następne podsumowanie niedopuszczalnych nadużyć w rządzie PiS, czy PO, bazowane na milion razy przetworzonej oraz zdeformowanej informacji , na sam początek winien sięgnąć do źródła i nieco poczytać. Wszystkie dokumenty kierujące rozumowanie w odpowiednią stronę są jawne. To tylko JWPaństwu Narodowi jak zwykle się nie chce. Albo chce się połowicznie – bardziej dla skąpania swej własnej osoby w blasku ,,eventu’’ jakim jest cała afera (stąd niektóre debilne hipotezy i niedorzeczne analizy w sieci i gazetach).

Politycy kręcą lody, bo im na to z lenistwa pozwalamy. Organy władzy nie działają sprawnie, bo nikomu na tym naprawdę nie zależy. Chcecie porządnych polityków? Spróbujcie świadomie zagłosować, albo wystartować samemu. Analogicznie, jeśli chcecie wyjaśnienia sprawy - powinniście sięgnąć do źródeł i szukać prawdy, lub wspierać ludzi, którzy działają w ten sposób. Po co nam cała ta demokracja, jeśli nikomu nie chce się z niej korzystać, a Ci którym się chce korzystają z niej po łepkach?

Chętnych do rzetelnego zbadania sprawy, albo tych, którzy chcą mieć jakieś podstawy do ferowania wyroków w sprawie afery hazardowej, odsyłam do stenogramów CBA z okresu marzec 2008 – październik 2009, do raportów NIK z tego okresu oraz do dokumentów rządowych prezentujących przebieg procesu legislacyjnego w sprawie ustaw hazardowych. To wystarczy – jeśli komuś się rzeczywiście zechce przez to przebrnąć. Prawda leży na ulicy, zachęcam by po nią sięgnąć. Warto.

Komisja hazardowa czyli bankructwo polskiego państwa prawa

2009-12-01T14:23:00.001+01:00

Platforma w osobach przewodniczącego komisji hazardowej Mirosława Sekuły, posła Urbaniaka i Neumanna w tym momencie usilnie pracuje nad odwołaniem Beaty Kempy oraz Zbigniewa Wassermanna z prac komisji hazardowej. Bez wymienionych posłów PiS nie będzie możliwe zbadanie afery hazardowej za rządów PO – powstanie za to cyrk dla żartu dalej nazywany komisją śledczą w której bezprawnej dyktaturze partii rządzącej już nic nie zaszkodzi.

Prawo i Sprawiedliwość nie będzie w stanie dalej wpływać na prace komisji w sposób odpowiedni do sprawy, ponieważ z jej prac zostaną wykluczeni jedyni posłowie PiS posiadający certyfikaty dostępu do informacji niejawnych, zatem opozycja nie będzie miała dostępu do informacji zawartych w następnych stenogramach, zawnioskowanych przez Kempe bilingach itp. danych niejawnych.

Platforma w ten sposób osiągnie swój cel i po wielokrotnym złamaniu przepisów, teorii oraz praktyki prac komisji śledczej, zapewni sobie bezpieczeństwo aż do wyborów prezydenckich, a potem parlamentarnych.

Prace komisji w obecnej formie są najlepszym dyplomem dla tzw. Młodej demokracji w Polsce. Na czele tego ciała stoi człowiek koalicji, nie ważne, że lelawy, ale tak umocowany prawnie, że może zablokować, lub przeprowadzić każdy wniosek – w zależności od potrzeb komisji. Urbaniak i Neumann są statystami do podnoszenia rąk, Arłukowicz gra swoją grę a Kempy i Wassermanna niebawem nie będzie. Ministra Wassermanna przypadkowo pozwali dziś na dodatek Marek Dukaczewski i Piotr Niemczyk. Przypadkowo po złożeniu wniosku Urbaniaka o powołanie posłów PiSu jako świadków, co łączy się z wykluczeniem ich z prac komisji. Sekuła został zgłoszony na świadka przez Wassermanna, lecz co z tego, skoro większość w ciele badawczym ma Platforma, o co bezprawnie zabiegała ta partia.

To jest właśnie nasza młoda demokracja. Sędziami we własnej sprawie są ludzie, posiadający większość w każdym organie mającym potencjał zbadać ich sprawę. Osoby pragnące przyjrzeć się sprawie są sekowane na linii sądowej, politycznej i medialnej. Z kolei sprawa która rozpoczęła się od zarejestrowanych rozmów polityków PO w ramach tzw. afery przetargowej, a rozwinęła się wraz z rozwojem afery hazardowej, przekształcana jest w aferę PiS. Sekuła zostanie w komisji bo ma większość, Kempa i Wassermann zostaną odwołani, bo jej nie mają. To jest prawdziwa siła demokracji w Polsce. Działa ona znakomicie w obronie silniejszych i dla represji słabszych nie mając specjalnie na uwadze wartości takich jak praworządność, sprawiedliwość oraz zwykła uczciwość obywatelska.

Żyjemy w państwie w którym władza zależnie od intencji może przegłosować każdą najmniejszą sprawę. Może znikać niewygodnych ludzi i wybielać oczywistych przestępców. Za taką III RP dziękuję i chętnie się z niej wypiszę. Czy Polska jeszcze kiedykolwiek będzie Polską o jakiej marzyły pokolenia Polaków? Czy państwo polskie w obecnej sytuacji jest funkcjonującym gdziekolwiek poza plikiem od czasu do czasu obowiązujących dokumentów?

Polacy, patrzcie na prace komisji hazardowej. To jest właśnie nasza Polska. To jest państwo prawa i to jest demokratyczna republika umocowana w konstytucji. O to walczyli nasi przodkowie i my jako ich spadkobiercy na to sobie zapracowaliśmy. Czy w III RP jeszcze kiedykolwiek będzie NORMALNIE?

Schizofrenia w NATO

2009-11-23T13:55:00.001+01:00

Ze stron Dziennika Gazety Prawnej dowiadujemy się dziś z ust Bogdana Klicha, że w obliczu agresywnej kooperacji ZBiRu tuż za naszymi granicami, możemy spać spokojnie, ponieważ NATO zagwarantowało Polsce plan ewentualności owy na wypadek agresji ze wschodu. Powstaje jednak pytanie czy biorąc pod uwagę trendy reformacyjne w NATO taka gwarancja będzie miała niebawem jeszcze jakiekolwiek znaczenie?

Bogdan Klich, zapewne w obawie o słupki poparcia, w odpowiedzi na niepokojące ruchy Rosji (organizacja manewrów ofensywnych z Białorusią o kryptonimie Zapad 2009) nie zawahał się zaryzykować i zdradzić element strategii NATO w razie ataku ze strony Federacji Rosyjskiej i jej sojuszników. Klich ujawnił, że NATO dysponuje planem ewentualnościowym dla obrony Polski – czyli, że ewentualny front mógłby zostać otwarty na terenie Polski i to tu, historycznym zwyczajem, miałaby miejsce główna arena walk w nowym europejskim konflikcie.

Należy jednak odnieść tę deklarację do faktycznej kondycji NATO, która w zeszłym dziesięcioleciu pogarszała się z roku na rok. Środek ciężkości sojuszu przesuwa się coraz bardziej na wschód a znaczenie Paktu dewaluowały kolejne euroazjatyckie koncepcje na nowy, odpowiadający duchowi czasu układ. Dzisiejsze NATO nie jest niczym podobnym do silnego, pełnego inicjatywy sojuszu euroatlantyckiego, jakim był Pakt północno-atlantycki czasu zimnej wojny.

Przyszłość NATO w obecnym kształcie nie jest na tyle pewna, by Polacy mogli spać spokojnie, bez względu na deklaracje, które w przyszłości mogą okazać się puste, tak jak obietnice Brytyjczyków i Francuzów okazały się nie mieć pokrycia w rzeczywistości w 1939 roku.

Nowe NATO, pod inną nazwą, pod innym przywództwem, nie daj Boże bez udziału USA, będzie miało zdecydowanie mniejszy interes w istnieniu suwerennego i bezpiecznego państwa polskiego. Obecne reformy zmierzające do przesunięcia Paktu w stronę koncepcji Gaulle’owskiej Europy od Atlantyku do Uralu z udziałem Rosji to tendencje skłaniające do pokładania coraz mniejszego zaufania w NATO-wskie gwarancje i obietnice.

Jeśli Polacy, a razem z nimi Europa Środkowo-Wschodnia rzeczywiście pragną spać spokojnie w sytuacji, gdy za miedzą Rosjanie i Białorusini ćwiczą inwazję na ich terytorium, owe państwa winny skierować NATO spowrotem w kierunku pierwotnego transatlantyckiego kształtu z przewodnictwem Waszyngtonu jako sine qua non takiego układu.

Bez wpływu amerykańskiego w Europie nie mamy co liczyć na to, że Niemcy i inne silne państwa europejskie powstrzymają się przed targowaniem się sprawą polską w relacjach z Rosją. Potwierdzają to analogie ubiegłego wieku z czasów pierwszej oraz drugiej wojny światowej. Oby nie potwierdziła tego praktyka wieku dwudziestego pierwszego.

Koalicja PO-PSL-SLD staje sie faktem?

2009-11-20T12:55:00.001+01:00

Koalicja SLD-PO-PSL stała się faktem. Jerzy Szmajdziński z SLD zadeklarował, że jego partia poprze wszelkie dobre ustawy autorstwa PO w zamian za poparcie Platformy dla ustaw Sojuszu.

Szmajdziński mówi dziś, że Sojusz Lewicy Demokratycznej ma wiele dobrych ustaw, które z chęcią przedstawi do podpisania. Na to samo będzie mogła liczyć Platforma, którą wesprze Sojusz w celu przełamywania weta prezydenta.

Czy ostatni bezpiecznik demokratyczny w postaci Prezydenta RP w tym Sejmie zostanie zniwelowany? Czy w obecnej sytuacjiJarosław Kaczyński miał rację, mówiąc wielokrotnie o zjednoczonym froncie walki z przemianami, który zmienia formy, ale co do treści był i będzie zawsze antypolski?

W ocenie Szmajdzińskiego, poparcie projektów PO przez SLD może odbudować społeczne poparcie dla lewicy. – Nie będzie też strachu, że PiS powróci do władzy - podkreślił. Czy wspomniane partie mają w planach scementować postkomunistyczny porządek i odsunąć jedyną opozycyjną partię na margines polityczny? Skojarzenia z sekowaniem oraz ostatecznym zniszczeniem mikołajczykowskiego PSL-u po 45' narzucają się same. PO-PSL-SLD jak SD-ZSL-PZPR?.

Wśród zobowiązań Platformy Obywatelskiej, które chce poprzeć Sojusz Lewicy Demokratycznej, jest m.in. przyspieszenie wzrostu gospodarczego (na mocy dekretu rządowego?), radykalne podniesienie płac dla budżetówki (jeszcze wyższe?), zwiększenie emerytur i rent, budowa nowoczesnej sieci autostrad (może tym razem), bezpłatny dostęp do opieki medycznej (dalsze wydatki socjalne w obliczu kryzysu?), uproszczenie podatków (podatek liniowy?) oraz rzeczywista walka z korupcją (usunięcie ostatniej służby rzeczywiście walczącej z korupcją, czyli CBA?).

Zapowiada się gorąca zima.

Dlaczego Europejska Konwencja Praw Człowieka jest ważna w moim życiu?

2009-11-18T14:15:00.000+01:00

Komuna się skończyła, Polska, szczególnie po wprowadzeniu Traktatu Lizbońskiego, rośnie w siłę, a ludziom żyje się lepiej. Z kolei na niezaleznym i apolitycznym UJ studenci politologii otrzymują na zadanie napisać pracę na wymieniony przeze mnie w tytule temat, który pamiętającym czasy panegiryków na cześć partyjnych watażków z pewnością wyciśnie z oczu niejedną łzę ciepłych wpomnień o czasach wolnej i nieskrępowanej twórczości intelektualnej.

Oto moja praca. Od razu zaznaczę, że ze względu na wysoką rangę dzieła nie chciało mi się szukać przypisów a i tezę nagiąłem nieco, by móc ze spokojem po zakończeniu pisania spojrzeć w lustro.

Dlaczego Europejska Konwencja Praw Człowieka jest ważna w moim życiu

ze szczególną dedykacją dla wolnej myśli akademickiej ciągle żywej, szczególnie na zajęciach z prof. xxx

W życiu społecznym Rzeczpospolitej od lat znane są tradycje swobód obywatelskich, których przestrzegania koronnym przykładem były wolności szlacheckie. Tak jak wszelkie zjawiska, które wymykają się spod kontroli, w dobie anarchii szlacheckiej piękne idee przerodziły się w fundamentalne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Dysonans pomiędzy uszanowaniem praw jednostki a bezpieczeństwem państwa zawsze był i zawsze będzie widoczny, jednak w moim przekonaniu, żadne tworzone według nawet najlepszych intencji prawo pozytywne nie ureguluje tej kwestii dobrze.

Dlatego też iście pozytywistyczny dokument, jakim jest Europejska Konwencja Praw Człowieka wraz ze wszystkimi protokołami jest dla mnie aktem prawnym, o tyle ważnym, o ile godzi on w prawo naturalne, czyli ostateczną sprawiedliwość w rozumieniu moim oraz wielu ludzi, już od czasów pozytywizmu hitlerowskiego, nie godzących się na tworzenie fundamentalnych praw na papierze, zamiast opierania się na istniejących od zarania dziejów prawideł boskich czy jak kto woli naturalnych.

Okazuje się, że nieścisłe, pełne okrągłych i dających możliwość dalekich nadużyć interpretacyjnych słówek zapisy Konwencji są nie tylko nieostre, ale także w prawie każdym przypadku wymieniają wyjątki od stosowania prawa na zasadzie negacji – tzn. ,,każdy ma prawo do(…)’’ w pierwszej części, a w drugiej ,,poza sytuacjami godzącymi w bezpieczeństwo państwa(…)itd.’’.

Tak samo Konwencja w tak zwanych zapisach o Terytorialnym Zakresie Stosowania daje możliwość regulowania przez państwo – sygnatariusza regionalność obowiązywania praw Konwencji. Dzięki temu przykładowa Rosja dla zabezpieczenia swoich interesów może wyjąć spod jurysdykcji region Czeczenii i dalej palić, gwałcić oraz eksterminować tamtejszą ludność na oczach rozkładających ręce sędziów Trybunału w Strassbourgu, nie potrafiących znaleźć żadnej sankcji dla Rosjan w Konwencji.

Zatem Europejska Konwencja Praw Człowieka obowiązuje jednocześnie wszystkich i nie wszystkich. Wszystkich obowiązują prawa Konwencji, poza tymi których te prawa nie obowiązują. Tak właśnie kończą się próby tworzenia sztucznych fundamentalnych praw od zera, bez odniesienia do rzeczywistych, a nie wydumanych praw naturalnych.

Prawo naturalne w sposób ścisły reguluje każdy odosobniony przypadek i jest omnipotentne. Prawo pozytywne jest ułomne i może być narzędziem zbrodni w rękach złego prawodawcy, co idealnie pokazały lata 1939-1945. Dlatego też zgadzam się z sędziami Norymbergii, którzy bez wahania zastosowali zasadę Radbrucha wobec chorego i pokpiwającego sobie z praw natury hitlerowskiego prawodawstwa, które stworzono w sposób na wskroś pozytywny, a efekty takiej zabawy w Boga zobaczyliśmy w Auschwitz, płonącej Warszawie ’44 i innych miejscach, w których Niemcy realizowali legalne w duchu pozytywnym prawo.

Jeden przykład. Dlaczego w prawach człowieka nie ma zapisu o zakazie lub pozwoleniu na dokonywanie aborcji? Powód jest prozaiczny – sędziowie Trybunału od lat nie są w stanie ustalić czym jest człowiek w okresie prenatalnym i czy staje się nim w magiczny sposób po opuszczeniu macicy, czy też jest osobnym, nowym człowiekiem od początku na co wskazywałby kod genetyczny. Dlatego też kwestię tę reguluje prawo każdego kraju i w ten oto sposób autorytet Konwencji zostaje podważony.

To tylko jeden z przykładów na to, że żadna Konwencja nie będzie w stanie regulować w sposób właściwy podstawowych praw rządzących społeczeństwem oraz jednostkami (takimi jak prawo do życia). Z resztą o niebo lepsze konwencje pod innymi nazwami pisano jeszcze w średniowiecznej Anglii (Magna Carta Libertada) nie wspominając o doskonałej Synajskiej Konwencji Praw Człowieka pod lepiej znanym tytułem ,,Dekalog’’.

Próby tworzenia fundamentalnych praw przez europejskich urzędników zakrawają o śmieszność i póki co nie przypominają jeszcze hitlerowskiej arogancji w dziedzinie prawodawstwa, choć ostatnie zabiegi Trybunału na rzecz usunięcia krzyży z kościołów dają wiele do myślenia na ten temat. Nie tylko hitlerowscy Niemcy, w tak barbarzyński sposób stosowali prawo pozytywne które daje się modelować na własne potrzeby, niczym glinę – dokładnie taki sam zakaz w 1983 roku wydały komunistyczne sądy PRL-u i, jak zawsze, przegrały z tradycją, kulturą i religią, bo przynajmniej na terytorium Polski krzyże, jak wisiały, tak wiszą. I dopóki będzie to sankcjonować naturalny porządek rzeczy, doputy żaden brukselski świstek inaczej tego nie ureguluje. Chyba, że na ulice znów wyjadą czołgi, a do domów wejdzie nowe euro-NKWD wlepiające mandaty za krucyfiksy, tudzież cytaty z Biblii zawieszane nad kominkiem.

Oprócz tego, że prawo zapisane w Europejskiej Konwencji Prawo Człowieka jest podważalne, nieautorytatywne, niejasne, pełne wyjątków i śmiesznych zapisów, w kontekście porządku prawnego państwa jest tworem obcym i inwazyjnym. W moim przekonaniu, jest to wstęp do ustalenia ogólnoeuropejskiego prawa, które będzie tworem sztucznym w obliczu braku ogólnoeuropejskiego konsensusu ideologicznego, nie mówiąc już o politycznym. Nie było i nie będzie socjalistycznego raju w postaci superpaństwa europejskiego, tak samo jak nie istniał i nie powstanie laicki, postępowy moloch, dopóki istnieje suwerenność narodowa oraz szacunek dla prawa naturalnego w Europie.

Tylko tępa siła utrzymuje utopijne twory, a, jak uważał Machiavelli, władza utrzymywana bagnetami kruszeje bardzo prędko. Dlatego też po ogólnym zaakceptowaniu Konwencji następny krok upatrywałbym w opcji optymistycznej, w wycofaniu się z tego dokumentu, lub w pesymistycznej, we wkroczeniu unijnych sił porządkowych na terytoria siłą rzeczy nie godzące się na kolejne pozytywistyczne pomysły brukselskich urzędników.

Sam jestem zwolennikiem idei państwa narodowego, uznaję suwerenność RP za jeden z fundamentów tożsamości Polaków, a tę tożsamość uznaję za sobie przyrodzoną i obiektywnie cenną, dlatego też opisywane przeze mnie mechanizmy, w tym Konwencja, są dla mnie co najwyżej powodem do obaw o bogactwo kulturalne, dziedzictwo łacińskie i chrześcijańskie, które Europa, a z nią Rzeczpospolita, mogą sobie niebawem same odebrać.

Żadne międzynarodowe prawa nie są ważniejsze od prawa stanowionego przez suwerenne państwo. Jeśli nie potwierdza tego teoria prawa międzynarodowego, to potwierdzi to praktyka relacji między państwami. Casusy Rosja vs. Czeczenia, Gruzja, casus Chiny vs. Ujgurzy, Tybet czy wyjątki od praw Konwencji sankcjonowane bezpieczeństwem państwa, to dowody na fikcyjność takich międzynarodowych zapisów, których najświeższym i najśmieszniejszym przykładem jest Europejska Konwencja Praw Człowieka. Obowiązuje ona co najwyżej słabych politycznie, za to jest nierzadko narzędziem w rękach silnych. To drwina ze zdrowego rozsądku i sprawiedliwości.

Tak samo jak tak zwany obowiązujący w Unii Europejskiej multicentryzm prawny, który zakłada nadrzędność prawa unijnego nad krajowym, chyba, że jest akurat inaczej. To tego samego typu relatywizacja jak wspomniane przeze mnie zapisy o wyjątkach od obowiązywania praw człowieka w Konwencji. Jeśli prawo nie obowiązuje zawsze, to nie obowiązuje w ogóle i nie jest prawem tylko czymś na kształt zbiegu okoliczności.

Państwa istniały od wieków i dziwnym trafem wraz z rozpoczęciem przez bolszewików promocji oraz eksportu praw człowieka na świat rozpoczął się najkrwawszy i najbardziej haniebny wiek w historii ludzkości. Od zakwestionowania prawa naturalnego rozpoczął się wiek dwóch totalitaryzmów i na nich dwóch się nie zakończył. Nowa forma tworzy się dziś w Brukseli i dzięki Bogu póki co nie jest to nowotwór złośliwy. Jednak pozostaje nowotworem i inaczej go nazwać nie można, jeśli symptomy przerzutów widać w każdej dziedzinie życia społecznego w Europie, w klasach włoskich szkół w których Trybunał zakazał wieszać krzyże, w pokojach szwajcarskich hoteli w których na prośbę krewnych można półlegalnie zabijać ludzi czy w firmach aborcyjnych, które agitują do zabijania nienarodzonych dzieci dla wygody.

Kiedy myślę o Europejskiej Konwencji Praw Człowieka nie widzę nic co kojarzyłoby się z jej sympatyczną nazwą. Kiedy myślę o Konwencji widzę starą, żałosną cywilizację Zachodu, która z przejedzenia i odwyknięcia od korzystania z rozumowania zdroworozsądkowego produkuje coraz to nowsze fanaberie dekadencji, których koronnym przykładem jest Konwencja Praw Człowieka z raczkującą już Kartą Praw Podstawowych.

Z gorzką satysfakcją patrzę na młodych Anglików konwertujących się na Islam i szykujących zamachy, na hiszpańskich Arabów dezintegrujących Hiszpanię, czy na niemieckich Turków mających coraz więcej do powiedzenia w Niemczech – oni już wybrali. Europa dała im dom, zabezpieczenie socjalne i możliwość rozwoju. Ale to Islam dał im tożsamość. Do wyboru mieli oczywiście jeszcze prawidła Europejskiej Konwencji Praw Człowieka ale naturalną koleją rzeczy taki słaby ekwiwalent im nie wystarczał. Europejska tożsamość to pustka i upadek człowieczeństwa a prawa człowieka z Konwencji to pustosłowie potwierdzające ów stan rzeczy.

Dlatego też, gdybym był złośliwy, zechciałbym na pewno powołać się na wyjątki od stosowania praw człowieka zawarte w Konwencji w odniesieniu do wszystkich postępowców, eurofili i beneficjentów obecnej degeneracji Europy, którzy w moim przekonaniu godzą w sposób zdecydowany w bezpieczeństwo każdego poszczególnego państwa europejskiego, ale i Europy, jako całości. Oczywiście złośliwy nie jestem, w przeciwieństwie do wspomnianych entuzjastów europejskiej degrengolady, którzy prawem pozytywnym zabezpieczyli się przed piewcami prawa naturalnego, takimi jak ja.

Jeśli jeszcze zostało coś z europejskiej tożsamości, tradycji i naturalnego prawa fundującego te byty, i jeśli są jeszcze ludzie, którym na tym dziedzictwie zależy, pierwsze co powinni oni uczynić to zastosować wspomniane przeze mnie wyjątki z Konwencji, a następnie zasadę Radbrucha. Jeśli takich ludzi już nie ma, a Europa została już zalana na wskroś dekadencją, to jej przeznaczeniem jest upaść i nikt tego procesu nie cofnie. Choćby sama demografia, na którą wielki wpływ ma postęp w rozumieniu europejskim, załatwi tę sprawę za brukselskich pozytywistów prawnych.

Czekam tylko na odrodzenie się kar za nieprawomyślność, wstecznictwo i szerzenie reakcjonizmu, które ostatecznie i idealnie upodobnią system europejski, co do mechanizmu, już teraz bardzo zbliżony do sowieckiego. Już teraz prawa homoseksualistów do wolnej wypowiedzi ważą więcej, niż prawa katolików do ewangelizacji. Teoretycznie powinny być równe i nie zderzać się w żaden sposób. Doktryna liberalna załatwiła tę sprawę już dawno. A jednak, rzeczywistość nie poddaje się regulacji. Szczególnie jeśli ta regulacja nie ma żadnych fundamentów.

Nie w książkach science-fiction, a w prawodawstwie Hiszpanii próbowano zapisać, że małpy też mają prawa przynależne człowiekowi. To jest właśnie potęga pozytywizmu prawnego obecnego i w Konwencji. Nadajmy prawa małpom, gorylom, mandrylom i skorupiakom, a na końcu zabierzmy je ludziom – droga wolna, jeśli zażyczy sobie tego Jego Ekscelencja brukselski urzędnik.

Ludzkość, a w najszybszym tempie Europejczycy, wyzbywają się przyrodzonej busoli w postaci prawa naturalnego i zamieniają je na żyroskop prawa pozytywnego z którego wyrastają kolejne postępowe pomysły na wzór wymienionych wyżej. Królestwo relatywizmu, jakim staje się Europa zostało ufundowane na pozytywistycznych fundamentach, z których prawdopodobnie jednym z najważniejszych jest Europejska Konwencja Praw Człowieka.

Z tego powodu, oraz innych przedstawionych wcześniej, ów dokument jest dla mnie bardzo ważny, a przede wszystkim niebezpieczny. Choć prawa wielu państw, w tym Polski, nie uznają zasady precedensu, to praktyka uznaje tę zasadę w sposób absolutny. Tak samo jak zło zawsze stosuje taktykę buta w drzwiach - najpierw but, potem kolano, cała noga i już jest w środku. Tak właśnie dzieje się z Europą m.in. dzięki Konwencji. Jeśli tendencje polityczno-prawne się utrzymają, czeka nas koniec Cywilizacji Zachodu.

Jednak, tak jak wspominałem, prawo naturalne jest omnipotentne. To pocieszenie i nadzieja.

----

Na pochybel lewactwu

Donek koordynatorem czyli jak zapewnić chaos w służbach

2009-10-19T10:27:00.000+02:00

Mijają dni a kolejne afery skupione wokół środowiska Platformy Obywatelskiej wypływają niczym napuchnięte wodą truchła zaskakujące próbujących zatrzeć ślady zbrodni wodowaniem na wieki wieków amen przestępców. Wicepremier współodpowiedzialny za poczynania rządu wręcz stwierdził wczoraj w kontekście afery podsłuchowej, że nad naszymi służbami nie ma żadnego nadzoru. Coś takiego?

Nie jest tajemnicą, że stanowisko Sekretarza Kolegium ds. Służb Specjalnych jest w kontekście nadzoru nad służbami całkowicie fasadowe a pan Jacek Cichocki nie ma żadnych uprawnień dających mu realny wpływ na działanie służb, tudzież wymuszanie posłuszeństwa - wbrew wypowiedziom medialnych mędrków od wszystkiego nazywających Cichockiego koordynatorem, ten człowiek jest jedynie przewodniczącym organu opiniodawczego bez niezbędnych uprawnień nadzorczych.

Nie będę się znęcał nad stanowiskiem zajmowanym przez Julię Piterę bo, po pierwsze, nie chce mi się kompletować w pamięci całej nazwy jej stanowiska, po drugie robiło to już wielu i chętnie oszczędzę nerwów platformersów co rusz zaskakiwanych faktem, że pani Julia sama z siebie nic nie robi, a ponadto, nawet gdyby chciała, to nie ma żadnych uprawnień umożliwiających skuteczne działanie. Jednoosobowe CBA którym podług marzeń przerażonych kaczystowskim reżimem miała się stać pani Pitera nie istnieje i nigdy nie mogło istnieć. Stanowisko Pitery od początku do końca było tworem na miarę afer dorszowych i niczym więcej.

Dlatego też Pawlak ma połowiczną rację, że nad naszymi służbami nie ma żadnego nadzoru. Co oczywiste, Prawo i Sprawiedliwość trąbi na ten temat od bardzo dawna, a konkretnie od czasu usunięcia stanowiska ministra koordynatora do spraw służb specjalnych - ostatnim ministrem członkiem rady ministrów w tej roli był Graś, co zapewne pozwoliło mu w zamian za gorące ploty z najważniejszych polskich organów bezpieczeństwa wpłynąć na wysokość czynszu płaconego niemieckiemu gospodarzowi jego domu. Tylko minister koordynator miał uprawnienia pozwalające na efektywny nadzór i wymuszanie nieraz trudnej współpracy między poszczególnymi służbami - dziś ministra koordynatora nie ma, za to są walki na kwity pomiędzy CBA i ABW (abstrahując od odpowiedzi na pytanie, czy wykazywane stenogramy i inne dowody świadczą o skali patologii dławiącej Rzeczpospolitą - o tym pisze się ostatnio bardzo dużo).

Racja Pawlaka jest jednak połowiczna, gdyż rzeczywistym nadzorcą służb specjalnych w sytuacji nieoddelegowania tych kompetencji na niższy szczebel, pozostaje Prezes Rady Ministrów jego ekscelencja Donald Tusk. Biorąc jednak pod uwagę natłok zajęć zwykle obezwładniający każdego Premiera a co dopiero takiego, który potrzebuje kilkunastu godzin tygodniowo na grę w piłkę, taki nadzór jest całkowicie niewydolny.Podsumowując - Komisja do spraw Służb Specjalnych po zmianach regulaminowych przeforsowanych przez PO jest organem upolitycznionym, Cichocki może sobie pisać 10 niewiążących nikogo opinii dziennie, a i tak nie ma to żadnego wpływu na funkcjonowanie służb, a Tusk po prostu nie ma czasu.

Dlatego też w obecnej sytuacji totalnego chaosu w służbach jedynym winnym takiej sytuacji jest Donald Tusk, który miał kaprys usunąć ostatni bufor bezpieczeństwa w służbach w postaci stanowiska ministra koordynatora. Czemu Tusk miał taki kaprys? Może chciał dać wolną ręke szefowi ABW? Może wydawało mu się, że sam sobie poradzi z kontrolą pięciu służb specjalnych plus służby porządkowe i kontakt z partnerami z zagranicy? Odpowiedź na to pytanie byłaby bardzo interesująca, jak mniemam, nie tylko dla obserwatorów sceny politycznej ale i dla prokuratorów z Trybunału Stanu.

Niestety domena służb specjalnych to nie plac zabaw i Donald Tusk po raz kolejny pokazuje, że z intelektualnego mentalnego placu zabaw w jakim znajduje się bez przerwy, wciąż nie potrafi wyjść. Dlatego też przykre jest, że człowiek pozbawiony jakichkolwiek predyspozycji do obracania się w materii tak subtelnej, jak opisywana, na siłę próbuje udowodnić, że on umie sam, niczym dziecko wiążące sznurówki na węzełek, żeby koniecznie pokazać rodzicom, że jest już dorosłe i samo potrafi zasznurować buty.

To wszystko byłoby śmieszne i nadawałoby się na dobry kabaret, gdyby nie fakt, że od kaprysów owego dziecka zależy dziś bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne Rzeczpospolitej.

Afera stoczniowa - na stoczniach również kręcono lody?

2009-10-09T21:24:00.001+02:00

Do kancelarii Sejmu, Senatu, Premiera i Prezydenta trafiła kilka dni temu kolejna porcja materiałów obciążających rząd Platformy Obywatelskiej. Tym razem sprawa jest związana ze stoczniami - dowiedziała się telewizja TVN24.

Zanim politycy PO oraz posłuszni piewcy polityki miłości rzucą się do relatywizowania sprawy, zanim pojawią się kolejne informacje manipulowane w odpowiedni sposób przez obie strony konfliktu, chciałbym zaznaczyć kilka ważnych kwestii.

Kradzież jest zawsze kradzieżą, złodziej jest zawsze złodziejem, złodziej nie może piastować funkcji publicznych, rząd składający się prawie w połowie ze złodziei może zostać nazwany rządem złodziei a przede wszystkim powinien zostać odsunięty od władzy. Organy kontrolne, jak CBA, do działań operacyjnych używają ustawowych środków oraz metod, wśród których naczelną jest prowokacja nakierowana na zbadanie podatności obiektu operacji na korupcję.

Nie ma o co płakać - należy pogodzić się z tymi oczywistościami.

Wszystkich podatnych na manipulację medialną fanów Donka i spółki proszę bardzo o zapamiętanie tych logicznych korelacji i zastosowanie ich przy ocenie kolejnej już pojawiającej się aferze rządu PO-PSL.

Dziękuję bardzo.

Obama znów chciał dobrze

2009-09-29T21:25:00.002+02:00

Obama po raz kolejny pokazał jakiego formatu jest politykiem. Poruszając się w skali papierniczej musiałby być to format grubo powyżej A50.

Barack Obama - jaśnie panujący prezydent USA, zwany również często mesjaszem narodów, wyszedł dziś na totalnego dyletanta politycznego. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Jednak tym razem sprawa jest bardzo poważna. Dla Stanów, dla Polski i dla świata.

Niedawno na żądanie prezydenta Stanów Zjednoczonych, amerykańska armia wycofała się z projektu tarczy antyrakietowej w Polsce oraz Czechach. Administracja Obamy miała rzekomo ugiąć się w tej sprawie pod naciskami Moskwy zaniepokojonej bałaganem na (w jej mniemaniu) własnym podwórku, jakim była propozycja instalacji wrogich systemów wojskowych tuż za rubieżami granicznymi a niewiele więcej przed krańcem strefy rosyjskich wpływów w regionie. Za to ustępstwo Obama miał otrzymać zezwolenie Rosji, będącej członkiem stałym Rady Bezpieczeństwa, na nałożenie sankcji na coraz nerwowiej wymachujący zakrzywioną szabelką Iran.

Dziś okazało się, że nici z intrygi. A przynajmniej z intrygi naszego ciemnoskórego mesjasza. Rosyjski wiceminister spraw zagranicznych Siergiej Riabkow stwierdził, że nie ma powodów by nakładać sankcje na kraj szaleńca Ahmedineżada, bo przecież wszystko jest cacy a ostatnie próby rakietowe przeprowadzone w tym kraju to niewiele więcej niż odpalanie petard na święto dziękczynienia w USA lub na sylwestra na całym swiecie.

Obwieszczenie to nastąpiło tuż po tym jak uznawany za biblijnego ostatniego papieża nowego Rzymu Obama zdążył spoliczkować Pragę i Warszawę śmiałym zerwaniem umów bilateralnych ku uciesze Moskwy. Droga do tarczy wydaje się zamknięta, tak samo jak znikome są szanse, by Rosja zgodziła się na sankcje mające potencjał utrzeć noska Hitlerowi Islamu z Teheranu.

Obama, jak każdy lewus chciał uszczęśliwić wszystkich, a uszczęśliwił tylko i wyłącznie tych których ze względu na interes własnego państwa oraz zwykłą sprawiedliwość dziejową nie powinien. Jak widać w dyplomacji socjalistyczna mentalność sprawdza się tak samo źle, jak w innych dziedzinach polityki czy gospodarki.

Czy Zachód da się oszukać Arabom?

2009-09-22T14:25:00.000+02:00

Siatka terrorystyczna Al-Kaida opublikowała w piątek w internecie nowe nagranie wideo, w którym żąda wycofania niemieckich wojsk z Afganistanu i grozi Niemcom "niemiłą niespodzianką" po wyborach parlamentarnych 27 września - podała telewizja ARD.

Islamski radykał Bekkay Harrach, obywatel niemiecki pochodzenia marokańskiego, ostrzega po niemiecku: "Jeśli naród opowie się (...) za kontynuacją wojny, sam wyda na siebie wyrok. Wybory do Bundestagu dają ludziom jedyną możliwość kształtowania polityki swego kraju".

Nie ma to jak prosty rozkaz dla demokratycznego społeczeństwa wydany przez mentalnego jaskiniowca żądnego krwi niewiernych, nakazujący by ci własnoręcznie zawiesili sobie pętlę na szyi, po czym rozhuśtali taboret i zagłosowali na konkretną, powolną terrorystom opcję polityczną która wycofa wojska niemieckie z Afganistanu, ułatawiając w ten sposób walkę z umownym Zachodem, czyli także z nimi. Zapewne pacyfistyczne SPD lub jeszcze bardziej pacyfistyczną Partię Zielonych.

Do tego rozkaz do którego ów jaskiniowiec przekonuje Niemców (o ile to jeszcze potrzebne - szczególnie w przypadku zlewaczałej do cna młodzieży) popierając go obietnicami wycofania muhadżedinów planujących każdego dnia zamachy na terytorium RFN. Ta zachęta to jedna wielka bzdura. Po pierwsze kontrwywiad niemiecki BND radzi sobie świetnie z terrorystami na terenie tego kraju, czego dowodzi zero na liczniku zamachów terrorystycznych tam przeprowadzonych. Po drugie, mniejszości tureckiej w Niemczech, będącej jedynym nieusuwalnym, a wręcz powiększającym wpływ potencjalnym źródłem muhadżedinów, nigdy nie będzie się dało zbiorowo eksmitować, dajmy na to na Madagaskar. Jeden Hitler na jedną erę po Chrystusie to wystarczająco wiele.

Zatem ani nie ma potrzeby ani nie ma takiej możliwości, by zgodzić się i zrealizować scenariusz zaproponowany przez oświeconego przez islam zdrajcę własnej ojczyzny. Co z tego, że Niemiec? To jednak też jakaś tam ojczyzna. Żarcik.

Dla usystematyzowania wiedzy teoretycznej, należy też przypomnieć, że cel walki radykalnego islamu z Zachodem, który jest jego kardynalnym wrogiem ze względu na swoje zepsucie i zgnuśnienie (tu w ocenie kondycji naszej cywilizacji się z brodatymi kolegami zgadzam), to dla naszych milusińskich stworzenie globalnego kalifatu - by żyło się religijniej, a leniwi sułtani rośli w dostatek na plecach europejskich niewolników. Dlatego walka będzie trwała aż do zwycięstwa albo do czasu, gdy nasze służby zaczną czytać w myślach arabskich terrorystów, jeszcze zanim ci nimi się staną. Innych opcji nie ma.

Narzędziem służącym do mydlenia oczu Zachodowi jest taktyka udokumentowana w setkach wystąpień arabskich terrorystów, których pacyfistom i innym alterglobalistom nie chce się analizować - taktyka o wdzięcznej nazwie Taakiya. Zakłada ona, że w sytuacji przeważających sił niewiernych imamowie mogą kłamać na temat zasad Islamu, pozorować pacyfizm oraz chęć asymilacji, i nie będzie to grzechem, o ile po uzyskaniu przewagi natychmiast nie przejdą do ofensywy i wrócą do starego dobrego podrzynania gardeł każdemu kto myśli odrobinę inaczej.

Dokładniej przygląda się temu barbarzyńskiemu wrzodowi na dupie świata jakim jest zjawisko radykalnego islamu wspomniany już Mark Steyn w swej książce pod tytułem ,,America alone''. Polecam, jeśli ktoś zna angielski, bo książka nie jest wydawana w Polsce. Nie wiem czy wydają ją w Wielkiej Brytanii - kto wie, czy nie znalazła się razem z czajnikiem i żarówką na indeksie sprzętów AGD, źródeł światła i dzieł zakazanych w Europie.

Tak więc Bekkay Harrach ględzi podług zapewne wykutej na pałe w przyświątynnej szkółce linii propagandowej a jego słowa nigdy nie znajdą potwierdzenia w rzeczywistości. Ciekawe, czy Niemcy, wzorem swoich zniewieściałych przyjaciół Hiszpanów, skapitulują w walce z nieprzyjacielem, wyrzekną się swoich korzeni i ugną się pod groźbą człowieka przez nakazy swej religii sikającego tylko i wyłącznie plecami w stronę Mekki. Czy w Niemcach pozostało jeszcze coś z Niemców?

Diabelski dylemat

2009-08-25T16:03:00.001+02:00

Premier Donald Tusk przedstawił dziś wybór dramatyczny stojący przed Polską. Cytuję – ,,bronić polskiej pamięci i równocześnie ulepszać relacje z Rosją - to diabelski dylemat''. Tusk odnosi się w ten sposób do kłamstw historycznych dotyczących Polski promowanych w ramach wielkiej propagandowej ofensywy Federacji Rosyjskiej.

Jak wiadomo dylemat, to sytuacja w której stawieni jesteśmy przed wyborem, w którym przedstawiają się nam rozwiązania z których trudno wybrać to właściwe. Dlatego też, wyciskając z PR-owskiego smalcu, którym jak zwykle oblepiona jest wypowiedź Premiera, resztki treści należałoby pominąć nieuzasadnione ,,i'' w jego wypowiedzi, przekształcając odpowiednio zdanie. Otóż, Donald Tusk, premier Rzeczpospolitej odpowiedzialny za stosunki międzynarodowe oraz wizerunek Polski za granicą stawia nasze państwo przed wyborem - Publikacja (rosyjskich historyków - przyp. autor) pokazuje jak trudne stoi przed nami wyzwanie – bronić polskiej pamięci CZY ulepszać relacje z Rosją - to diabelski dylemat. To naprawdę powiedział Tusk.

Możemy być pewni, jak rozwiąże ów diabelski dylemat nasz mąż stanu. Nie zrobi zupełnie nic, dla dobra słupków poparcia. Donald Tusk nie obroni polskiej pamięci ANI nie ulepszy relacji z Rosją. Za to pierwszego września pouśmiecha się do zdjęć z Władimirem Putinem, który jest jedną z twarzy kampanii oszczerstw na temat Polski. W kwestii owych kłamstw, jak sam mówi, rząd podjął działania na niższym szczeblu. - Jest szansa by w tej samej telewizji pojawiali się polscy historycy reprezentujący nasz punkt widzenia -

Czyli wygląda na to, że Tusk wyśle swoich urzędników, by ci na klęczkach przypełzli do rosyjskiej telewizji publicznej, aby ta łaskawie uwzględniła polskie opinie na temat kłamstw Rosjan. Podejrzewa się, że nowy Feliks Dzierżyński polskiej polityki Zbigniew Ziobro jest homoseksualistą - czy te nieśmiałe i całkowicie pozbawione impetu działania nie dają powodów by o to samo nie podejrzewać całej administracji Premiera?

Dla kontrastu chciałbym przedstawić reakcję rządu innego kraju na temat informacji odnośnie ich obywateli. Otóż około tydzień temu szwedzka gazeta o ponętnej nazwie ,,Aftenbladet'' poinformowała, że żołnierze izraelscy handlują organami zabitych w walce Palestyńczyków. Nie trzeba było długo czekać na reakcję - premier Izraela Benjamin Netanyahu stwierdził, że relacje ,,Aftenbladet'' są ,,skandaliczne'' i, co oczywiste, ,,antysemickie''.

Jak widać Netanyahu nie zauważył diabelskiego dylematu który w analogicznej sytuacji gniecie Donalda Tuska i nie daje mu spać po nocach. Najwyraźniej są politycy, którzy bezkompromisowo walczą o interes swojego państwa i nie pozwalają nikomu pluć na swój kraj. Mało tego, zdołali sterroryzować opinię międzynarodową na tyle, by używać oskarżeń o nienawiści do własnego narodu jako ostatecznego argumentu. To jest skuteczna polityka historyczna i są na świecie politycy, którzy są zdecydowani ją prowadzić.

Niestety na poziomie władzy centralnej w Polsce takich polityków nie ma, bo na pewno nie jest nim premier Donald a.k.a. ,,bez ikry'' Tusk. Na nieszczęście dla Polski, prawdy historycznej i naszego interesu narodowego.

Donald Tusk - mąż stanu na miarę III RP

2009-08-19T14:59:00.000+02:00

W sytuacji gdy wielki kapitał Stoczni w Gdyni i Szczecinie został oddany za darmo katarskim szejkom, osoba odpowiedzialna za transakcje pozostaje na stanowisku, a jedyna reakcja jednego z najważniejszych reprezentantów RP - premiera to, uwaga, smutek.

Premier Donald Tusk przyzwyczaił nas do skrajnej inercji i bierności wobec wykroczeń oraz błędów swoich podwładnych. O obietnicy regularnych ocen pracy poszczególnych członków rządu zdążyliśmy już zapomnieć, tak samo jak zapomnieliśmy o innych obiecankach, które nigdy nie zostały zrealizowane.

Aleksander Grad, który celowo, bądź przez głupotę, zawiódł interes Rzeczpospolitej, nie poniesie żadnych konsekwencji, ponieważ nasz premier ,,ma do niego pełne zaufanie''. Po takiej porażce, z której zapewne do teraz zaśmiewają się do rozpuku Arabowie, otwierając kolejny rachunek na drinki z wielbłądziego mleka na koszt skarbu RP, Grad nie traci zaufania swojego szefa, który prezentuje skrajną naiwność, bądź celową ignorancję.

Jedyne, co naród polski otrzymuje w zamian to z pewnością szczery smutek premiera. Jakim przywódcą jest człowiek, który w sytuacji karygodnego pogwałcenia interesu państwa i zmarnotrawienia niegdyś znoszącego złote jaja przemysłu marszczy brwi, wszem i wobec ustami swego rzecznika ogłasza, że mu smutno i na tym poprzestaje? Jakim mężem stanu jest Donald Tusk?

Otóż, gdyby go zobaczył ostatni wszem i wobec uznawany autorytet polityczny w osobie Józefa Piłsudskiego, najpierw by się rozpłakał ze śmiechu, następnie tak bezużytecznego, działającego na szkodę państwa osobnika pociął szablą na małe kawałeczki, po czym powtórzył maj 1926, bo chyba tego potrzebuje nasz zniewolony przez przestępców kraj.

Z kolei osoba Tuska to taka sama drwina z Polaków, jak system prawno-polityczny, w którym pszyszło nam żyć. To mąz stanu na miarę III Rzeczpospolitej, który jest spersonifikowanym certyfikatem jakości naszego państwa. Populista większy niż Lepper, zniewieściały nierób większy niż Biedroń. To polski mąż stanu właśnie.

Za sprawą katarskiej transakcji kryje się coś więcej i wielu ludzi podejrzewa, że oddanie za bezcen polskiego przemysłu stoczniowego może mieć jakiś związek z przewidywaną umową na tranzyt ropy, również z Kataru, za którą nawiasem mówiąc zgodziliśmy się podpisami ludzi Tuska płacić dwa razy więcej, niż proponowano to wcześniej ubiegającym się o umowę Japończykom.

Donald Tusk gra biednego chłopca z patologicznej rodziny, któremu każdy cyniczny przekręt jego podwładnych staje rysą na sercu i niebywale go smuci, ale gdy przychodzi do wyegzekwowania konsekwencji, to naiwne społeczeństwo odpuszcza doświadczonemu przez los premierowi, a cała słuszna frustracja rozpływa się w niebyt.

A przynajmniej tak się wydaje ludziom, którzy zgrabnie zasłonili swoje interesy tą żałosną marionetką. Wydaje mi się, że w odczuciu pogardy, jaką żywię w stosunku do rządu Donalda Tuska nie jestem odosobniony, a rzesza niezadowolonych z poczynań zniewieściałego Prezesa Rady ds. Przekrętów systematycznie rośnie. Jeśli owa frustracja zostanie właściwie wykorzystana przez odpowiedzialnych ludzi, po czasie pogardy nadejdzie czas rozliczeń, które muszą mieć miejsce. Skończą się czasy Baby Stanu z Ubekistanu, a nadejdzie czas patriotów i od dawna oczekiwana nowa sanacja. Może tym razem nadzieje Polaków nie zostaną zgwałcone.

Bierność sankcjonuje bezprawie

2009-08-12T18:25:00.000+02:00

Jacek Krupiński wyjawia skąd wzięły się jego powiązania ze światem przestępczym. Z jego tłumaczeń wynika, że to właśnie na prośbę rodziny Olewników ów człowiek wszedł między przestępców. Czyżby Krupiński odwracał kota ogonem?

Według przyjaciela Krzysztofa Olewnika podejrzanego o współudział w jego porwaniu i zabójstwie, podejrzenia skierowane w jego stronę są całkowicie bezpodstawne. Tak samo jak spekulacje na temat przypadkowo podobnych samobójstw trzech zabójców Olewnika oraz strażnika więziennego mającego na pieczy jednego z nich. Według Krupińskiego przypadek Olewnika to klasyczny przykład typowego napadu rabunkowego, w którym nie ma drugiego dna. W jaki sposób owe tezy odnoszą się do co chwilę pojawiających się poszlak, nowych dowodów i kolejnych przypadkowych wydarzeń rzucających kłody pod nogi ludziom pragnącym rozwikłać zagadkę ciążącą na polskim wymiarze sprawidliwości od ponad 8 lat? Nijak - ważne, że argumenty emocjonalne i pozamerytoryczne zadziałają na społeczeństwo.

W komentarzach zwykłych ludzi na temat sprawy Olewnika nie brakuje tych skrajnie negatywnych. Wielu Polaków ma dość medialnej karuzeli kręcącej się wokół znajdującej się w jej centrum rodziny Olewników. Ludzie mają dość mącenia ich spokoju sprawami, które aktywnemu obywatelowi dawałyby sporo do myślenia na temat kondycji III Rzeczpospolitej. Ziemkiewiczowskie polactwo chce mieć spokój. Nie rozumie jednak, że sprawa Olewników zakończy się dopiero wtedy, gdy winni zostaną ukarani, a ofiarom zostanie złożone należne zadośćuczynienie. Tak przynajmniej dzieje się w państwie prawa. Jeśli okaże się, co bardzo prawdopodobne, że nasza pookrągłostołowa Polska takim krajem nie jest, władzy uda się w banalny sposób kupić motłoch obietnicą ,,uspokojenia życia publicznego'' i kolejnym wyciszeniem sprawy dla świętego spokoju, jak miało to miejsce, by daleko nie szukać, w sprawie morderstwa Papały.

Są jednak ludzie nieco bardziej krytyczni wobec systemu danemu nam w spadku po różowych i czerwonych przyjaciołach zza Okrągłęgo Stołu. Są ludzie, na czele z archetypiczną Antygoną Rzeczpospolitej - Danutą Olewnik, którzy pragną sprawiedliwości oraz zadośćuczynienia. Chcą złapać za rękę katów, a nie jedynie podwykonawców, chcą ustalić dowódców, nie zadowalając się jedynie szeregowymi żołnierzami polskich bandyckich band (mafia to złe określenie na naszych rodzimych przestępców). Ludzie Ci potrzebują wsparcia społeczeństwa, które, pragnąc stać się prawdziwym społeczeństwem obywatelskim i świadomym suwerenem Rzeczpospolitej, musi stać na straży wartości będących fundamentem polskiego państwa prawa gwarantującego sprawiedliwość.

Olewnikowie potrzebują wsparcia obywateli którzy nie zadowolą się metnym tłumaczeniem oprycha udającego dziś niewinnego przyjaciela zamordowanego człowieka. Olewnikowie, a z nimi ludzie oraz politycy pragnący podważyć obecny stan rzeczy w Polsce, potrzebują wsparcia obywateli, wywierających parcie na media oraz elity polityczne jako grupę interesu, aby te nareszcie wzięly się za pracę która jest ich psim obowiązkiem, a nie zależnym od humoru kaprysem.

Nie może być zgody na zbiorową zmowę milczenia dla świętego spokoju. Każde gówno, gdy zacznie się je rozgrzebywać kijem zaczyna śmierdzieć i nie wolno się powstrzymywać przed jego sprzątnięciem tylko i wyłacznie dla iluzorycznego poczucia satysfakcji przy w miarę pełnej misce i umożliwiających jako taką satysfakcję funduszach na rachunku oszczędnościowym. Chcemy społeczeństwa obywatelskiego? Stańmy się nim pilnując naszego wspólnego dobra, jakim będą nareszcie obowiązujące sprawiedliwe prawo i należycie je egzekwujące oraz stojące na jego straży organy. Nie możemy sobie pozwolić na bierność sankcjonującą bezwład państwa polskiego i wynikające z niego chroniczne bezprawie. Obojętność na łamanie prawa to zbrodnia w systemie demokratycznym.

Spójrzmy dalej, niż na czubek swego nosa, bo w obecnym stanie rzeczy któregoś dnia kolejnym Olewnikiem może się stać każdy z nas.

Pretekst do rozważań nad upadkiem Rzeczpospolitej

2009-08-05T16:16:00.000+02:00

W nocy 2 sierpnia odbył się atak cyberterrorystyczny na serwery Teologii Politycznej. Hakerzy zaatakowali za pośrednictwem rosyjskich serwerów.

Teologia Polityczna nie jest pismem szeroko kolportowanym, ani bardzo popularnym. W zasadzie można stwierdzić, że owo małe pismo religijno-polityczne nikomu nie wadzi w swoim marginalnym położeniu. Problem TP polega jednak na tym, że waży się krytykować rosyjską politykę. Za karę przedwczoraj zaatakowano ich serwery. Choć trop pozostawiony przez hakerów prowadzi do Rosji, współtwórca czasopisma Dariusz Karłowicz nie chce przesądzać o udziale rosyjskich służb w przedsięwzięciu.

Z ową sprawą jest tak samo, jak z wszystkimi ,,przypadkowymi'' zdarzeniami wokół afery Olewnika - kolejne instancje mogą bezczelnie przymykać oczy na oczywistą dla każdego prawdę, media i politycy mogą dementować a pożyteczni idioci ujadać - wszyscy i tak wiedzą jak jest naprawdę. Kłamcy z całym arsenałem pięknych słów którymi wycierają sobie mordę świecą wśród uczciwych ludzi jak czarne plamy na białej koszuli Rzeczpospolitej i tylko ignoranci lub umoczeni nie chcą przyjąć tego do wiadomości.

O ataku na Teologię Polityczną, o szpiegach rosyjskich inwigilujących Polskę, by zdobyć sekrety NATO i wybrykach rosyjskich ,,historyków'' premier Donald Tusk podczas rocznicy wybuchu II Wojny Światowej z Carem Wszechrusi Władimirem Putinem zapewne nie porozmawia. Będą fałszywe uśmiechy, poklepywania po plecach i służalcze zapewnienia o przyjaźni z jednej strony, oraz przemowy mające zakłamać polsko-rosyjskie relacje z drugiej. O ile Jego Magnificencja Putin raczy zaszczycić Polaków swą osobą w rocznicę gwałtu na Rzeczpospolitej do której walnie przyczynił się daleki poprzednik Władimira Władimirowicza z zawadiackim wąsem.

Przypadek Teologii Politycznej był pretekstem. Od kilku dni mam dużo wolnego czasu i śledzę bieżące wydarzenia polityczne. Co widzę? Kolejne ułaskawienia w sprawie Olewnika, skandaliczne żądania odszkodowań ze strony funkcjonariuszy którzy przyczynili się do, oczywiście motywowanego problemami osobistymi, jak wszystkie trzy, samobójstwa oprawcy, kolejne pomysłowe interpretacje historii Polski proponowane przez specjalistów z Moskwy i milczenie polskich władz, a teraz ten zamach na wolność słowa, która tylko teoretycznie u nas obowiązuje.

Te wszystkie przykłady fasadowości III Rzeczpospolitej wzmagają we mnie tylko i wyłącznie negatywne uczucia. Obrzydzenie, frustrację i żal. Aż chce się kląć na ziemię ojczystą i bluźnić na nią - upodloną Polskę gwałconą przez oszustów, przestępców i kłamców. Na państwo prawa, które obowiązuje tylko na papierze, demokracji która nie działa i społeczeństwa obywatelskiego wodzonego za nos przez elity nie czujące żadnego związku z przypadłymi im w spadku włościami. Miała być druga Japonia, potem druga Irlandia a jest drugi Bangladesz.

Nic dziwnego, że emigrantom nie chce się wracać, a pozostającym na terenie kraju obywatelom tylko marzy się wyjazd z miejsca, w którym kruszynę chleba podnosi się z ziemi i rzuca nią w największego wroga - Rodaka. Jedyne, co pozostaje to wiara i nadzieja, że prawda w końcu zwycięży. Ale czy jedyną drogą do tego zwycięstwa rzeczywiście będzie nieposłuszeństwo obywatelskie i opór - bierny i czynny wobec ludzi, którzy zabrali nam Ojczyznę?

Za inspirację dziękuję Kokosowi26.

Lustracja w Bułgarii, czyli wystarczy chcieć

2009-08-05T09:30:00.001+02:00

Kolejne państwo udowadnia, że lustrację da się przeprowadzić. I to nawet 20 lat po upadku zbrodniczego systemu komunistycznego.

Nazwiska 102 byłych agentów komunistycznych służb specjalnych, pracujących obecnie w mediach elektronicznych Bułgarii, zostały upublicznione przez komisję badającą i ujawniającą archiwa byłej bezpieki. Wcześniej przeprowadzono lustrację w publicznym radiu oraz telewizji, na jesień planowana jest lustracja mediów drukowanych, czyli redakcji gazet i czasopism.

O Bułgarach w Polsce słyszy się niewiele, a jeśli już cokolwiek, to zazwyczaj opinie na temat ostatnich wakacji w tym kraju lub utyskiwania nad zacofaniem młodszej siostry z Unii Europejskiej. Jednak właśnie ten ubogi krewny staje się kolejnym krajem, który udowadnia, że lustracja jest możliwa do wykonania i dzięki wystarczającej determinacji da się ją przeprowadzić.

Bolesnym jest fakt, że po Czechach i Niemcach, którzy przeprowadziwszy lustrację na początku lat 90', mają obecnie z tą kwestią święty spokój, to właśnie Bułgaria udowadnia nam, że w Polsce po 89' roku klasa polityczna zawiodła. Fikcyjna cezura w postaci Okrągłego Stołu to za mało - zabrakło definitywnego odcięcia się od starego systemu i poddania go krytycznej ocenie, a poważnym krokiem w tę stronę byłaby na pewno lustracja życia publicznego. A dało się ją przeprowadzić i przypadek bułgarski jest tylko kolejnym potwierdzeniem.

Casus Bułgarii wybija również często artykułowane argumenty o bezcelowości lustracji po tylu latach. Wielu publicystów i komentatorów politycznych uważa, że na przeprowadzenie lustracji jest już za późno. Otóż, biedna i dotknięta kryzysem Bułgaria pokazuje nam, że się da i nie oznacza to automatycznie wybuchu niepokojów społecznych i rozpoczęcia ,,polowania na czarownice'', jak próbowano określić projekty lustracji tworzone w Rzeczpospolitej.

W zdrowym państwie któryś z polityków koalicji na pewno zainteresowałby się tematem i wzorem swego ubogiego krewnego, który okazał się bardziej bystry i rezolutny, Polska przeforsowałaby podobny projekt w polityce krajowej. Co jednak wcale mnie nie dziwi, z naszych mediów niewiele się dowiemy na temat lustracji w Bułgarii i można się spodziewać, że poza zmarginalizowanymi środowiskami, argument bułgarski nie stanie się częścią debaty na temat lustracji w Rzeczpospolitej.

Prezydent - lepszy Obama niż destabilizacja

2009-08-04T13:22:00.001+02:00

Zaprezentowany przez kalifornijkę Orly Taitz akt urodzenia Baracka Obamy, rzekomo dowodzący, że obecny prezydent USA urodził się za granicami Stanów okazał się być fałszywką. Na szczęście dla Stanów Zjednoczonych.

W świetle amerykańskiej konstytucji prezydentem kraju może zostać jedynie obywatel urodzony na jego terytorium. Dokument przedstawiony przez Taitz, gdyby okazał się prawdziwy, mógłby zdyskredytować Obamę, jako człowieka pełniącego ten urząd. Od stanowiska kalifornijskiej prawniczki, wokół której zdążyła się skupić grupa ludzi nazwanych już przez media Birthersami (Birth >>ang.<< - narodziny), odcięły się środowiska konserwatywne na czele z Partią Republikańską.

Portal ,,The Inquisitor'' podał informacje demaskujące fałszywkę zaprezentowaną przez Orly Taitz. W dokumencie pochodzącym z lutego 1964 roku zawarta jest informacja, że został on wydany przez Republikę Kenii. Ekipa portalu informuje jednak, że w tym czasie Kenia pozostawała nadal kolonią Wielkiej Brytanii, a samodzielność prawną uzyskała dopiero w grudniu - 10 miesięcy później.

Wygląda na to, że regularnie atakowanemu z prawej strony Barackowi Obamie upiekło się po raz kolejny. Pierwszy czarny prezydent USA może odetchnąć z ulgą, a razem z nim cały aparat władzy tego państwa. Bez względu na to, czy zarzuty stawiane Obamie są prawdziwe, czy nie, scenariusz w którym zostaje on odwołany z fotela prezydenckiego za złamanie konstytucji to dla Stanów najgorsza z opcji - dużo gorsza niż odbębnienie pełnej kadencji przez największego lewaka na tym stanowisku od dziesiątek lat.

Odwołanie Baracka Obamy oznaczałoby permanentną, jeszcze większą od niestabilności powodowanej lewicowymi reformami prezydenta, destabilizację Stanów Zjednoczonych. Taki rozwój wypadków groziłby wzburzeniem czarnej Ameryki, zamieszkami na tle rasowym, a nawet secesją niektórych stanów, w zależności od zajętego stanowiska w sprawie. Czarni mogliby uznać odwołanie ich pobratymcy za spisek białych neokonserwatywnych bankierów i poderżnięcie gardła rewolucji, której symbolem stał się dla nich Obama. Od tego krok do nieuznania następcy, co pociągnęłoby za sobą ryzyko wojny domowej i totalnej anarchii na terenie całego kraju.

Należy pamietać, że USA pozostają państwem federalnym i wystarczy podgrzać atmosferę do odpowiedniego stopnia, by interes wspólnoty przestał mieć większe znaczenie od interesu stanowego, a piękna rodzina składająca się z pięćdziesięciu stanów rozpadnie się, niczym nowoczesna wielopokoleniowa rodzina, której jedyny spójnik - senior rodu - nagle umiera na zawał.

Dlatego też cieszę się, że afera związana z pochodzeniem Baracka Obamy wydaje się wyciszać. Lepszy lewak, pacyfista i szkodliwy dla interesu Zachodu polityk na stanowisku prezydenta USA, niż destabilizacja i upadek tej największej na świecie potęgi, tak bardzo dziś potrzebnej światu.

Prawo a rzeczywistość III RP

2009-08-03T14:41:00.000+02:00

W III RP prawo jest względne. Jest przestrzegane przez obywateli, kiedy patrzy się im na ręce - bez tej kontroli dla zdecydowanej większości prawo traci ważność. Wyroki bywają prawomocne ponieważ ostatniej instancji nie można kwestionować, ale ludzie i tak wiedzą swoje.

Tak jest w każdej dziedzinie życia społecznego, a świetnym przykładem jest Sprawa Olewnika. Wokół sprawy, pomimo ustalenia przebiegu wydarzeń oraz sprawców zwanej często ,,enigmatyczną'', dzieją się dziwne rzeczy. Takie rzeczy, które w demokratycznym państwie prawa nie powinny się zdarzać, a na pewno nie na zachód od Bugu.

Póki co dziennikarze nie wypadają z okien ze względu na przeciąg, ale od czasu, gdy pewna znienawidzona ekipa małych ludzi bez honoru ruszyła brzydki ślad po przekrętach elit III RP w postaci sprawy Olewnika, kupa zaczęła śmierdzieć i do mediów przedostały się informacje o płonących bądź zalewanych przez wodę z cieknących rur aktach, o włamaniach do domów ludzi zajmujących się tematem i przypadkowych kradzieżach ważnych dla niego dokumentów.

Przede wszystkim jednak opinię publiczną wzburzyła seria samobójstw zabójców Olewnika oraz ich nadzorcy, a także późniejsze samookaleczenie się ostatniego żyjącego sprawcy kaźni i śmierci Krzysztofa Olewnika. W świetle posiadanych przeze mnie informacji, ów mężczyzna póki co żyje i do tej pory nie przygniotła go miska z zupą w więziennej stołówce ani nie przydusił ręcznik w zakładowej łazience.

Dziś zostaliśmy uraczeni przez władzę raportem nt. strażnika - samobójcy. Czy naprawdę muszę pisać jakie są wnioski tego dokumentu? Dziwnym trafem każdy obywatel III RP mógł się ich spodziewać jeszcze tego samego dnia, gdy ów strażnik rzekomo popełnił samobójstwo. Otóż, w opinii twórców raportu śmierć strażnika zabójcy Krzysztofa Olewnika nie ma związku z poprzednimi samobójstwami. Zadecydowały tutaj względy osobiste i jedyne, co można zrobić to zamknąć sprawę. I przestać już o niej mówić.

Tak jak wspomniałem we wstępie, prawo III RP niewiele znaczy dla jej obywateli - zarówno dla ludzi, którzy bez wahania je łamią i mają sobie za nic, jak i dla uczciwych obywateli, którzy po raz kolejny przekonują się, że decyzje arbitrów tego prawa niewiele mają z nim wspólnego. Tak samo jest w kwestii Sprawy Olewnika.

Kolejne samobójstwo to oficjalnie przypadkowy zbieg okoliczności. Niebawem zapewne dowiemy się z mediów, że cała sprawa to seria zbiegów okoliczności jedynie pozornie układających się w logiczny ciąg przyczynowo-skutkowy a Krzysztof Olewnik w rzeczywistości sam zastrzelił się ze strzelby oddając pięć celnych strzałów w głowę. Możemy być świadkami tak kuriozalnych efektów ,,prac'' strażników prawa III RP. Ale my, obywatele, i tak będziemy wiedzieć swoje.

Bo w III RP litera prawa to jedno, a pełna bezprawia rzeczywistość to drugie.

Gloria Victis

2009-07-31T15:42:00.000+02:00

Szukamy słów, by odnieść się do kwestii Powstania Warszawskiego, a przecież, jak w większości spraw, wszystko już dawnozostałopowiedziane.

Nowela Orzeszkowej pt. ,,Gloria Victis'' opiewająca dzieje Powstania Listopadowego, równie dobrze mogłaby opisywac Powstanie Warszawskie. Oto mamy niepowetowaną ofiarę z krwi ludzi młodych, którzy podjęli walkę z przeważającymi siłami, bo ,,tak trzeba''. Mamy okrutne zbrodnie na rannych wojakach i druzgocącą ich klęskę, która mimo wszystko nie zamazuje chwały pokonanych. Wreszcie przedstawia się przed nami obraz zapomnienia jakie otacza całą historię poświęceń i ostatecznej ofiary.

Analogie historyczne wszystkich naszych powstań były już roztrząsane wielokrotnie. Za każdym razem pojawiała się niewyobrażalna wola Narodu skłaniająca zwykłych obywateli do skrajnego wysiłku dla obrony najwyższych wartości. Za każdym razem szła za nią pogarda ludzi małego ducha dla przywódców i szeregowych żołnierzy, którzy rzekomo zginęli na darmo.

Czy rzeczywiście na darmo? W czasach antypolonizmu, o którym świetnie pisze Zbigniew Krasnodębski, to właśnie nasza martyrologia narodowa i wielkie czyny przodków dają nam pełne prawo do patrzenia prosto w twarz przedstawicielom innej nacji, bez obaw i wstydu z bycia Polakami. Bez tych uczuć które na pewno goszczą w sercach Brytyjczyków, którym przypomni się poczynania rządu Chamberleina, Francuzów, którym przypomni się o kolaborancie Petainie, czy w sercach Norwegów, przy których wspomni się o Quislingu, nie mówiąc już o wstydzie Niemców za Hitlera i Rosjan za Stalina - choć różnie z tym jest, słuszny wstyd powinien pojawiać się w każdym z tych przypadków.

Dzięki Kościuszce, Trauguttowi, ,,Grotowi'' Roweckiemu oraz Okulickiemu, my tego wstydu nie musimy odczuwać. Jedyne co pojawia się w tej chwili to wielka duma i potrzeba zachowania pamięci o Powstańcach. O ludziach, dzięki którym bycie Polakiem to powód do dumy i wielkie zobowiązanie. To chwała, której nikt nie ma prawa nam zabrać.

Chwała zwyciężonym!

Wojskówka na celowniku Rosjan, czyli próba przejęcia PZL Świdnik

2009-07-31T12:39:00.000+02:00

Przed południem do opinii publicznej przedostała się informacja, iż BBN podejrzewa rosyjskie służby o próbę wrogiego przejęcia Polskich Zakładów Lotniczych Świdnik za pomocą czeskiej spółki-córki Aero Vodochody z kapitałem na Cyprze. Ustalenia Biura pokrywają się z danymi polskich służb specjalnych. AV dementuje te dane.

Czesi z Aero Vodochodów twierdzą, iż właściciel firmy - Penta Investments ,,nigdy nie miał źródeł rosyjskich''. Za słowami w mediach nie idą ujawniane publicznie dowody potwierdzające brak winy, miejmy jednak nadzieję, że o dalsze informacje zatroszczy się Służba Kontrwywiadu Wojskowego. SKW, czyli dziecko kontrwywiadu WSI rzekomo zdruzgotane reformą Antoniego Macierewicza.

Dlaczego Rosjanie mogliby być zainteresowani PZL Świdnik? Być może ciekawią ich technologie i dane związane z najnowszym śmigłowcem z świdnickiej stajni - PZL SW-4. Jest to lekka maszyna przystosowana do lotnictwa wojskowego oraz cywilnego, której cena rynkowa sięga 750.000 USD a jej kupnem zainteresowały się kraje takie jak Wielka Brytania czy Chorwacja. Jednak, patrząc na historię prototypu śmigłowca, można podejrzewać, że jego plany od dawna leżą w moskiewskich archiwach, bo prace nad projektem rozpoczęły się jeszcze w 1987 roku.

Zatem na czym mogło zależeć Rosjanom? Przyczyną ich zainteresowania mogła być chęć uzyskania wpływu na polski przemysł lotniczy, której najprężniejszym przedstawicielem w dziedzinie śmigłowców jest właśnie ta firma. W świetle drastycznych cięć budżetowych i masowych zwolnień w świdnickiej fabryce, zwerbowany przez Rosje z rozkazu nieudolny zarząd byłby gwoździem do trumny z wolna odradzającego się przemysłu.

Gdyby taki organ nie został rozpracowany, a problemy Świdnika zostałyby zrzucone na karb tradycyjnie postpeerelowskiej niegospodarności w naszych firmach, nawet najsprawniejsza władza dbająca o dobro strategicznych spółek nic nie poradziłaby w tej sprawie, ponieważ sama firma znajdowałaby się już w ,,czeskich'' rękach.

Bez względu na przypuszczalne motywacje strony rosyjskiej, odkrycie prób wrogiego przejęcia to sukces polskich służb (najpewniej SKW), a spalenie akcji w mediach przez BBN to majstersztyk. Samo podejrzenie o uwikłanie we współpracę z FSB to wilczy bilet dla Czechów, szczególnie, że takie informacje nigdy nie pojawiają się w mediach przypadkowo i bez uzasadnienia. To nie są ploty nt. nowego związku Dody, to gra służb na najwyższym szczeblu.

Rosjanie zwiększają swą aktywność w Polsce, czego oprócz opisywanej sprawy, dowodem jest zwolnienie dwóch rosyjskich dyplomatów podejrzanych o szpiegostwo pod koniec kwietnia bieżącego roku. Cała odpowiedzialność za odparcie tej ofensywy spoczywa na barkach oficerów kontrwywiadów wojskowego i cywlinego. Miejmy nadzieję, że w naszych służbach nie zabraknie wystarczająco odpowiedzialnych ludzi, którzy poradzą sobie z tym problemem. Miejmy nadzieję, że sprawa PZL Świdnik, nie zapewni planującemu swą wizytę na 1 września Premierowi Federacji Rosyjskiej Putinowi dodatkowych powodów do zadowolenia.

Świat potrzebuje Pax Americana

2009-07-29T14:41:00.000+02:00

Od czasu gdy na fotelu prezydenckim w Waszyngtonie zasiadł były pacyfista i lewacki działacz Barack Obama, tak jak mogliśmy się spodziewać, polityka Stanów Zjednoczonych pogrąża się w coraz głębszym izolacjonizmie. Jednak nie takiej recepty potrzebuje świat w dobie kryzysu i permanentnego konfliktu politycznego.

Wszyscy wrogowie Stanów Zjednoczonych czekali na zwycięstwo Obamy. Dzięki jego naiwności w polityce zagranicznej i bezmyślnej polityce wewnętrznej nakierowanej na zabawianie tłuszczy i eksperymentowanie z lewicowymi projektami, kraje takie jak Rosja czy Chiny mają obecnie wolną rękę w sprawach, które zawsze stawały się obiektem krytyki Wielkiego Szeryfa, który obecnie zdaje się przemieniać w Wielkiego Zdrętwiałego Szeryfa na emeryturze.

Naszego emeryta nie interesuje już kwestia Czeczenii, w której znowu giną aktywiści niepodległościowi, nie zajmuje go masakra Ujgurów w Chinach (dysydentka z tamtych okolic Rebija Kadir podała, że jednej nocy zaginęło około 10 tys. ludzi), ów emeryt również nie robi sobie nic z faktu, że ChRL-D otacza swym wpływem Europę mieszając się w sprawy wewnętrzne Mołdawii oczekując korzyści politycznych w zamian za wielką pożyczkę tuż przed wyborami w tej postradzieckiej republice.

Wobec braku działań ogarniętego inercją Kraju Wolności Europa oddala się od zamieniającego się obecnie w taki sam socjalny padół naturalnego sojusznika zza Atlantyku, oddając się w zimny uścisk Moskwy. Francję i Niemcy w warunkach aktywnej polityki Stanów Zjednoczonych w regionie możnaby skłonić do spójnej polityki w ramach zachodniego kręgu cywilizacyjnego. W obliczu inercji Białego Domu kraje te staczają się w coraz silniejszą rusofilię.

Ostatnio lewicowy polityk Frank Walter Steinmeier zaproponował wręcz denuklearyzację RFN. Ostatni raz z taki pomysł pojawił się w Planie Rapackiego w 1957 stworzonym przez polskich komunistów i nawet ZSRR nie zgodziło się na takie osłabienie obronności państwa niemieckiego (fakt, że byłoby ono wówczas niekorzystne dla Sowietów). Niemcy bez atomu, z Bundeswehra w której żołnierze otrzymują przydziałowe dwa piwa dziennie i boją się strzelać w Afganistanie, to zniesienie ostatniej przeszkody na drodze do dominacji Rosji w regionie.

I tak jak w Afganistanie grubych, pijanych niemieckich żołnierzy w ich fachu zastępują marines, tak w twardej polityce wobec Federacji Rosyjskiej to Waszyngton zastępował Berlin czy Paryż. Wszystkie ciosy krytyki ostrego kursu uderzały w Biały Dom, za którego osłoną Francuzi czy Niemcy mogli załatwiać swe interesy z Rosjanami. Bo to Jankesi są źli, a dobrzy europejczycy chcą się dogadać. W zamian za ochronę Ameryka otrzymała pacyfistyczne i antyamerykańskie demonstracje w największych europejskich miastach i obojętność lub niechęć wobec inicjatyw wojska USA na całym świecie.

Aktywność Wielkiego Diabła w krajach arabskich odsuwała uwagę od antyarabskich działań we Włoszech czy Francji. Największym złem jest Ameryka, w porównaniu z nim słabe europejskie kraje, podejmujące śmieszne działania to pestka. Szczególnie, że w niektórych już teraz równoważnym kodeksem praw jest Szariat, a w następnych wystarczy spłodzić kilkaset tysięcy muzułmanów więcej, by przejąć inicjatywę. Płonące opony w Paryżu i rytualne zabójstwa religijne w Berlinie to dopiero początek. Bierność Stanów Zjednoczonych tylko ten proces przyspieszy.

Tak samo będzie z procesem pogrążania się Europy w lewicowym bagnie skazującym obywateli na coraz większą kontrolę i coraz mniejszą zdolność do podejmowania samodzielnych działań czy decyzji. Antyamerykańska lewica mimo wszystko triumfuje a pomysły będące fantastyką naukową jeszcze kilka lat temu, zyskują dziś szerokie poparcie w europejskich społeczeństwach. Teraz parasol ochronny jest powoli składany a Europa niedługo zatęskni za status quo gwarantowanym przez potęgę zza Atlanyku. Gdy tylko w Paryżu pierwszy muezin wyjdzie na Wieżę Eiffla, a w Helsinkach powstanie pierwsza rada komisarzy ludowych.

Kraje Europy środkowo-wschodniej potrzebujące wsparcia amerykańskiego, by nie stać się częścią rosyjskiej strefy wpływów oraz kraje, jak Gruzja czy Ukraina, które po latach cierpień chcą się z tej zależności wyrwać, obecnie zostały na lodzie i tylko arcyzręczna polityka ich rządów uchroni je przed dominacją Moskwy. A na cuda w postaci jednomyślnej współpracy rządów owych państw zgodnych z interesem regionu nie ma co liczyć. Partnerstwo Wschodnie to dziś slogan a NATO samo tępiące sobie zęby zamienia się powoli w kółko dyskusyjne dla pacyfistów marzących o samorozwiązaniu organizacji.

Opisywani wyżej Czeczeńcy, Ujgurzy, Mołdawianie, Ukraińcy, Gruzini i Europejczycy z krajów starej i nowej Unii - oni wszyscy potrzebują powrotu Wielkiego Szeryfa. Razem z nimi tego powrotu potrzebuje świat skazany na pastwę fundamentalizmu islamskiego i komunistycznego imperializmu odradzającego się w Pekinie i zależnej od niego Moskwie.

Świat potrzebuje pomocy tępych i ograniczonych Amerykanów co rusz zdobywających nagrodę Nobla, ludzi rzekomo gorszych od młodych emo z europejskich coffee-shopów dywagujących godzinami nt. najlepszego sposobu na samobójstwo.

Świat potrzebuje powrotu Pax Americana.

Czas ucieka, nocnik czeka

2009-07-28T18:49:00.001+02:00

Wywiad z Jarosławem Kaczyńskim opublikowany na łamach Gazety Polskiej może budzić wzburzenie. Może wywoływać gwałtowne reakcje i niechęć do przywódcy PiS. Ów wywiad może tak zadziałać głównie na tych którym siła słów w nim zawartych szczególnie zagraża.

Kaczyński się nie patyczkuje. W toku wywiadu prezentuje sprytny i niecny plan zablokowania Platformy Obywatelskiej przy władzy aż do końca kadencji. Jak wiadomo tendencja spadkowa poparcia dla Platformy raczej się nie zmieni i byłby to ewenement na skalę historii III RP, szczególnie, że działania polityków partii rządzącej wydają się tylko intensyfikować ten trend. Dlatego tylko przedterminowe wybory są w stanie utrzymać Platformę na powierzchni. I tylko politykom tej partii na tym utrzymaniu tak zależy.

Środowisko liberałów ma zamiennik w postaci Stronnictwo Demokratyczne, Sojusz Lewicy Demokratycznej dzięki sile PO jedynie traci część elektoratu, Polskie Stronnictwo Ludowe nakradło już do pewnej granicy, na której przekroczenie nawet Platforma nie chce pozwolić, z resztą sondaże wróżą ludowcom ciężką przyszłość. Zostaje jeszcze Prawo i Sprawiedliwość z Jarosławem Kaczyńskim na czele, którym w oczywisty sposób zależy na upadku partii Donalda Tuska. Przyspieszone wybory są na rękę tylko i wyłącznie PO.

Dlatego polityk nazywany czasami pogardliwie Wielkim Strategiem wypowiada się dziś, by ubiec przewidywane próby skrócenia kadencji Sejmu. Jarosław Kaczyński deklaruje, że PiS z pomocą swego brata może zablokować każdą próbę rozpisania wcześniejszych wyborów, po czym razem z pozostałymi partiami stworzyć makietowy, ,,bezpartyjny'' rząd zapewniający ciągłość władzy aż do konstytucyjnego terminu zmiany warty. Wiadomo, że słabnącym lewakom i ludowcom będzie zależało na przedłużeniu swej marnej egzystencji w parlamencie. Dlatego ewentualna propozycja dwóch Kaczyńskich może paść na podatny grunt. Szczególnie, że Pawlakowi coraz mniej po drodze z partią miłości, nie mówiąc już o Napieralskim.

Na miejscu Kaczyńskiego krzyknąłbym - ,,szach mat!'', bo w takim układzie Platforma Obywatelska ma do wyboru utratę władzy i przejście do opozycji bądź trwanie przy niej aż do mizernego finiszu za dwa lata. I tak źle, i tak niedobrze. Jak stwierdził przywódca PiS - ,,Tusk znajdzie się nie ręką w nocniku, lecz z głową''. Czas ucieka, grunt usuwa się pod nogami platformersów a oblicze jaśnie panującego nam Słońca Peru zbliża się coraz szybciej do metaforycznego żółtego zwierciadła.

P.S.: Wiem, że niektórych krew właśnie zalewa, niczym arcymistrza bon-ton Niesiołowskiego obrażonego niskim poziomem wypowiedzi Kaczyńskiego dla Gazety Polskiej. Wyznaję jednak zasadę ,,ogień ogniem zwalczaj'', dlatego dla poprawienia nastroju owych osób chciałbym zaprosić na seans przed PiS TV. Grają dziś krótki film fabularny pt. ,,Rzecznik polskiego rządu udaje się do pracy...''. W rolach głównych rzecznik rządu RP Paweł Graś i jego niemiecki pracodawca Herr Niemiec. Polecam:D

http://www.youtube.com/watch?v=ig7hcLYPNZg

Stany Zjednoczone Europy legły w gruzach

2009-07-18T14:27:00.002+02:00

W wywiadzie dla "Dziennika" francuski ekonomista Christian Saint-Etienne stwierdza, iż ,,Euro spowalnia gospodarkę i tak naprawdę jest nieopłacalne nawet dla bogatych krajów starej Europy''. Dodaje przy tym, że faktyczna klęska euro stanowi też polityczną klęskę zjednoczonej europy, świadectwo tego, że nie jest ona w stanie wyjść poza poziom narodowych egoizmów. Czy zachodnio-europejskie elity zaczynają wreszcie dostrzegać fakty?

Euro jest niekorzystnym pomysłem dla Rzeczpospolitej w świetle jej obecnej słabości gospodarczej. Okazuje się, że w ocenie ekonomisty z Francji korzyści z tej waluty nie odczuwają również kraje starej Unii, a wręcz doskwierają im dolegliwości wynikające z minusów obowiązywania Euro na ich terytorium. Saint-Etienne uważa, że eurowaluta to ,,pułapka'', czy wręcz ,,cukierek z trucizną'', który miał zapewnić stabilizację, lecz w rzeczywistości prowadzi do permanentnej stagnacji, w której znajdowały się zachodnioeuropejskie potęgi do czasu pojawienia się kryzysu ekonomicznego, który wydaje się dziś strącać je w gospodarczą przepaść.

Tak więc, wygląda na to, że Euro jest ideą wprowadzaną uparcie z przesłanek pozamerytorycznych, takich samych jak te, które każą euroentuzjastom pomijać opinie ekspertów z góry uznanych za przeciwników integracji, a więc enfantes terribles wielkiej europejskiej rodziny. Jednak ,,Europejczycy'' widzą, że ich europejski dom sypie się w posadach ale, ignorując to, planują dla niego wystrój i kolory tapet dobrane zgodnie z najnowszymi trendami feng shui. Na szczęście zaczynają pojawiać się wyjątki.

Dziś wypowiada się na ten temat francuski ekonomista będący członkiem Rady Analizy Gospodarczej oraz francuskiego Koła Ekonomistów. W wyborach prezydenckich 2007 r. udzielił poparcia Francois'owi Bayrou - francuskiemu liberałowi, który sromotnie przegrał wybory plasując się za Nicolasem Sarkozym oraz Segolene Royal. Dla euroentuzjastów to swój chłopak i na pewno tak śmiałe wystąpienie przeciwko idei wspólnej europejskiej waluty kosztowało go wiele samotnych bankietów przy barze z wzrokiem utkwionym w drinku będącym alibi, pozwalającym uniknąć palących spojrzeń.

Gasnący euroentuzjazm Saint-Etienne ujawnia się w dalszej części wypowiedzi dla Dziennika - Faktyczna klęska euro stanowi tez polityczną klęskę zjednoczonej europy, świadectwo tego, że nie jest ona w stanie wyjść poza poziom narodowych egoizmów. Sytuacja, w której mimo posiadania wspólnej waluty Niemcy grają gospodarczo przeciw Francji, Francja przeciw innym, krajom, a Europa Środkowo-Wschodnia wciąż domaga się specjalnego traktowania, oznacza, że za kilka lat Unia pozostanie juz tylko pustą formą - stwierdza ekonomista. Eureka! Francuz patrzy na płonący Rzym i zauroczony jego perwersyjnym pięknem dopiero po zrzuceniu z siebie tego uroku zauważa problem oraz jego skalę.

Skargi i utyskiwania zachodnio-europejskiego specjalisty zamieniają się w pełen bólu lament. Europa nie chce się jednoczyć. Europa to zbitek państw narodowych. A owe państwa mają swoje interesy. Te elementarne prawdy dotyczące naszego kontynentu lekceważono przez lata. Szok jaki przeżywa Christian Saint-Etienne porównywalny jest do mistycznego przeżycia czarnych neofitów religii chrześcijańskiej, na którą ci przerzucają się z kultów animalistycznych. Nagle wszystko staje się jasne - stare bożki w postaci eurofederalistycznych idei okazały się hasełkami dla naiwnych.

Elity pchające państwa europejskie ku coraz silniejszej integracji chciały pokonać naturę państw narodowych i po raz kolejny okazało się, że ludziom otumanionym lewicowymi ideami równości, jedności i internacjonalizmu natury owej pokonać się nie udało. I bez wsparcia aparatu totalitarnego nigdy się nie uda. Dopiero kryzys, zmusza owe elity do racjonalnej oceny sytuacji.

Wygląda na to, że idee Roberta Schumanna i innych ojców Unii Europejskiej, które u gruntu były szlachetne (dominującą rolę odgrywały tu warości chrześcijańskie, czego wspominanie jest wysoce nietaktowne w europejskich salonach), po latach lewicowych wynaturzeń, w styczności z rzeczywistością nie zdały egzaminu. Francuskie elity również zaczynają to zauważać. Może nadszedł już czas na merytoryczną dyskusję na temat Europy? Może najwyższy czas na wyrzucenie fantazji państwa europejskiego na ideowy śmietnik? Może czas na merytoryczną duskusję na temat przyszłości naszego kontynentu z pominięciem fałszywych dogmatów?

I z czego się tu cieszyć?

2009-07-14T12:27:00.001+02:00

Patrząc na korzyści płynące z posiadania przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z Polski, którym w dodatku jest Jerzy Buzek, można dojść do wniosku, że gra nie była warta świeczki a efekty dla polskiej polityki względem UE będą szkodliwe.

Przed chwilą przeprowadzono głosowanie, w którym Buzek został wybrany na przewodniczącego PE miażdzącą przewagą głosów 555 na 713 głosujących. To było do przewidzenia w świetle zwyczajowego już konsensusu politycznego między socjaldemokracją a chadecją. Polski rząd wywalczył to stanowisko na pół kadencji - ukłon w stronę czerwonych, którzy zgodzili się głosować na Polaka tylko w zamian za oddanie połowy kadencji ich gwieździe salonowej Martinowi Schultzowi - nawiasem mówiąc antypolakowi i skrajnemu internacjonaliście.

Już sam ten fakt, świadczy o słabej pozycji jaką uzyskał Jerzy Buzek w Brukseli. Pozostanie przewodniczącym tylko przez pół kadencji, będzie dzielił ją z głównym oponentem interesów własnego państwa. Na rzecz tego połowicznego przewodniczenia rozmył swoje stanowisko w kwestii homoseksualistów i zapewne niejeden raz musiał się retorycznie powyginać aby zrobić dobrze wszystkim zainteresowanym.

Koszta tego pyrrusowego zwycięstwa są przewidywane od dawna ustępstwa polskiej administracji w kwestii innych ważnych stanowisk w biurokracji brukselskiej, do których automatycznie tracimy prawo w zamian za Buzka otwierającego obrady i udzielającego głosu przez pół swej kadencji. Wszystkie zapewnienia byłego premiera RP o potrzebie wprowadzenia Traktatu Lizbońskiego, o chęci gorącej walki o prawa człowieka nie mają znaczenia, bo nasz przedstawiciel nie ma uprawnień do działania w tym zakresie. Może sobie co najwyżej ponarzekać bądź komuś przyklasnąć. Tak jak przeciętny Kowalski, tyle, że w świetle fleszy i kamer. To jedyna różnica.

Kampania lipcowa jaką stała się rzekoma walka o stanowisko dla Buzka, w której zwycięstwo ma zapewne stać się sztandarowym sukcesem rządu Donalda Tuska jest jednym wielkim humbugiem, nie mówiąc o medialnym boomie na byłego premiera, który jeszcze kilka lat temu był persona non grata, nie tylko w lewackim środowisku ale i własnym. Słaby, sterowalny Buzek kreowany dziś na męża stanu pojedzie się prostytuować do Brukseli, do tego na pół kadencji do podziału z silnym, szkodliwym dla Polski politykiem. Czy to rzekomo wielkie zwycięstwo polskiej dyplomacji ma jakiekolwiek znaczenie? Czy nie jest to w rzeczywistości przegrana?

I, co najważniejsze, z czego się tu cieszyć?

Polska scena polityczna ciąży ku dwupartyjności

2009-07-10T14:43:00.001+02:00

SD zabiega o poparcie lewicy dla oficjalnie hipotetycznej kandydatury Andrzeja Olechowskiego na prezydenta. Scenariusz tworzenia nowej, bardziej liberalnej Platformy jest konsekwentnie realizowany.

Jak przewidywałem wespół z wieloma obserwatorami sceny politycznej Olechowski włączył się w pracę w ramach Stronnictwa Demokratycznego. Stał się członkiem jej rady programowej, jednocześnie pozostając poza partią, co zapowiada kontynuację od dawna przyjmowanej przez tego polityka roli szarej eminencji. Tyle, że tym razem współtwórca Platformy Obywatelskiej zagra na deskach teatru politycznego wraz z Piskorskim oraz innymi politykami kreującymi się na prawdziwych liberałów walczących z wypaczeniami widocznymi w ramach obecnego obozu władzy.

Nie od dziś ludzie związani z kręgami SD krytykują Platformę za zbyt małą stanowczość w liberalizacji oraz europeizacji państwa. Ich zdaniem, Platforma Obywatelska zapomniała o szczytnych ideach postępu, nowoczesności oraz społeczeństwa obywatelskiego - sam Olechowski nazwał to ,,ukąszeniem IV RP''. Wyciskając z tych frazesów konkretne informacje, możemy stwierdzić, że Ojca założyciela PO trapi zbytnia uległość jego dziecka wobec złego PiS-u, widoczna nieraz we wspólnych głosowaniach tych partii.

Wszystko wskazuje na to, że w III RP czas na zmianę warty. Dzisiejsza wypowiedź Piskorskiego, który stwierdził, iż ,,SLD ma poważny dylemat, czy wystawić słabego kandydata na prezydenta, czy wesprzeć kandydata obywatelskiego Andrzeja Olechowskiego'', może świadczyć o miejscu na scenie politycznej w które planuje się wepchnąć na początku walki o władzę reaanimowane SD.

Zabiegi o poparcie lewicy dla Olechowskiego (zdaniem Piskorskiego skuteczne) świadczyłyby o szukaniu targetu wśród młodych wykształconych pozbawionych ,,ukąszenia IV RP''. Taki target występuje także poza naturalnym lewicowym siedliskiem. W Platformie znajdzie się wielu takich ludzi tolerujących Gowina i całe jego skrzydło, tylko ze względu na pragmatyzm polityczny. Chodzi o Polaków, którzy nie są sierotami po POPiS-ie a od początku szukali w Platformie Obywatelskiej realizacji postulatów unowocześniania, europeizacji oraz walki z ciemnogrodem. Myślę, że o tę część elektoratu Stronnictwo Demokratyczne również zechce walczyć.

W mojej ocenie SD może liczyć na liberałów światopoglądowych z SLD oraz liberałów sensu stricte z PO. Postkomunistyczny beton głosujący na SLD nie wystarczy do utrzymania tej partii w Sejmie, tak samo konserwatywne skrzydło Platformy nie uchroni tej partii przed marginalizacją, szczególnie, że w kuluarach rozchodzą się plotki o możliwym mariażu tego stronnictwa z Prawem i Sprawiedliwością. Oczywiście, jeśli ów sojusz się nie powiedzie, to całkiem możliwe, że ludzie Gowina stworzą wraz z odpryskami z PiS-u nową formację, która zastąpi ekipę Kaczyńskiego ale nie będzie w stanie zwyciężyć z nowym liberalnym molochem powstałym z liberalnych elektoratów PO oraz SLD. Dlatego walka o konserwatystów z PO powinna być jednym z priorytetów polityków Prawa i Sprawiedliwości - mam nadzieję, że wspomniane przeze mnie plotki się niebawem potwierdzą.

Rozumując dalej, naturalną koleją rzeczy będzie zwrócenie się przez PiS o wsparcie do sejmowej kurtyzany o wdzięcznej nazwie Polskie Stronnictwo Ludowe, do czego może posłużyć konserwatysta Wojciechowski i jego zsolidaryzowane z PiS-em PSL ,,Piast''.

Taki rozwój wypadków oznaczałby stopniowe ciążenie polskiego systemu politycznego ku dwupartyjności i ponownemu tworzeniu się dwóch silnych bloków - ludowo-konserwatywnego oraz liberalnego. Jeśli moje prognozy się potwierdzą, to niechybnie tak się stanie. Czy byłby to zły scenariusz dla Rzeczpospolitej?

Sygnał od Ojca założyciela

2009-07-02T14:34:00.001+02:00

Salon III RP otrzymał dziś wyraźny sygnał o konieczności przekierowania inwestycji medialnej z wiodącego dziś ugrupowania na rodzącą się obecnie opcję polityczną. Andrzej Olechowski, TW ,,Must'', opuścił dziś szeregi Platformy Obywatelskiej. Polityk nie kryje sympatii wobec Stronnictwa Demokratycznego Pawła Piskorskiego.

Casus Olechowskiego opisał świetnie Aleksander Ścios w tekście pt ,,>>Ojcowska<< kombinacja.'' Okazuje się, że były współpracownik bezpieki był inicjatorem wszelkich ruchów partiotwórczych, których ostateczną (póki co) wersją jest dzisiejsza Platforma Obywatelska. Pikanterii sprawie dodaje fakt, że w tych działaniach Olechowskiego bardzo często wspierał jego były oficer prowadzący, dziś oficjalnie przebywający w stanie spoczynku Gromisław Czempiński.

Czyżby obecnie nadszedł czas na kolejny etap w tworzeniu partii doskonałej, na którą za kilka lat będą masowo głosować Polacy? Wiele wskazuje na to, że tak, ponieważ sam Andrzej Olechowski od dawna puszcza oczko w stronę środowiska SD a ostatnie informacje medialne zdają się potwierdzać, że Stronnictwo będzie kolejnym ugrupowaniem, w którego promocję zaangażuje się ten polityk. Jak wiadomo, ma on wielką siłę przebicia a jego najnowsza kreacja medialna jako zatroskanego ojca opatrznościowego RP z pewnością trafi do wyobraźni obywateli ze słabą pamięcią polityczną.

Tusk ma powody do obaw. Olechowski nie bez powodu został wykreowany na męża stanu a jego zachowanie (patrz znów tekst Ściosa) zazwyczaj prognozuje najbliższe zmiany na scenie politycznej. Całkiem prawdopodobne jest, że PO przestało być czarnym koniem politycznego wyścigu. Naturalne parcie społeczne spowodowane kryzysem oraz niezadowolenie ze złych decyzji i niefortunnych posunięć rządu w nieodległej przyszłości musi dać ujście w dużym spadku poparcia. Czas stworzyć sztuczną alternatywę, która zapewni ciągłość władzy ludziom dzierżącym ją na zmianę od lat (nie licząc dwóch małych, dwuletnich przerw).

Olechowski niczym szalony marynarz zatapia kolejną szalupę, bym czem prędzej przenieść się na następną, do czasu gdy i ona zacznie nabierać wody. A potencjalna wyporność szalupy o nazwie Stronnictwo Demokratyczne jest wbrew pozorom duża. Ewentualny start wspomnianego polityka w wyborach prezydenckich może mocno zagrozić pozycji marzącego o prezydenturze Donalda Tuska. Nasze media zdolne z dnia na dzień zamieniać miłość w nienawiść podporządkują się gdy tylko zajdzie potrzeba wypromowania Olechowskiego, a razem z nim SD.

Z resztą w ich interesie będzie promocja ugrupowania które jest prężne i może walczyć o wladzę zamiast opcji skompromitowanej latami kryzysu i złych rządów. Dobry wynik prezydencki Olechowskiego da przyspieszenie polityczne Stronnictwu, które z czasem może zająć miejsce Platformy Obywatelskiej, którą wobec takiego rozwoju wypadków czeka los Unii Wolności (również promowanej przez TW ,,Must'' w latach 90-tych).

Andrzej Olechowski zrobił Platformie psikusa i niewykluczone, że ów manewr mogą niebawem powtórzyć pozostali mocodawcy tego środowiska. Bycie w PO przestaje się opłacać - widzą to nawet jej ojcowie-założyciele. Na szczęście dla nich medialna manipulacja i kilka odpowiednich zabiegów może sprawić, że pozostaną nadal wielką siłą na scenie politycznej, dzięki iluzorycznej alternatywie będącej w rzeczywistości jedynie starą jak III RP kontynuacją.

Chcieliście wydymać Freda...

2009-06-25T10:57:00.001+02:00

Nie będę powielał interpretacji decyzji Prawa i Sprawiedliwości w kwestii głosowania nad nowelizacją ustawy medialnej. Faktem jest, że dzięki wczorajszej zgodzie między Platformą Obywatelską a PiS rozpadł się kruchy alians PO z Sojuszem Lewicy Demokratycznej. Dzięki temu możliwe będzie odwołanie ministra Jacka Rostowskiego, który otrzymał dziś celny pseudonim ,,minister kryzys''.

Prawo i Sprawiedliwość miało problem w skutecznej kontroli władzy do której predystynowana jest zwyczajowo opozycja. Wszelkie próby poddania pod ocenę Sejmu dokonań członków rządu Donalda Tuska kończyły się wsparciem Sojuszu dla Platformy, co umożliwiało przetrwanie nawet najbardziej nieudolnym ministrom. Nie będę rozpisywał się w peanach na cześć Kaczyńskiego, bo nie mam twardych dowodów na to, że wczorajszy zabieg, miał na celu wywołanie sytuacji w której znalazła się dziś polska scena polityczna. Pewnym jest jednak, że się to stało i jeśli ów rozwój sytuacji był zaplanowany w biurze Wielkiego Stratega, to było to posunięcie genialne.

Wczorajsza bierność PiS w głosowaniu, umożliwiająca przyjęcie senackich poprawek o potrzebie prezentacji chrześcijańskich wartości w telewizji publicznej, doprowadziła do wrzenia Grzegorza Napieralskiego oraz pozostałych milusińskich lewaków. Napieralski zmarszczył swe demoniczne brwi, Szmajdziński zrobił się czerwony (hehe) a Kalisz jeszcze bardziej spuchł - w szeregach Sojuszu zapanował popłoch. Bo jak to tak - jak można promować chrześcijaństwo w dzisiejszych czasach ponowoczesnych, w których liczą się tylko Prawa Człowieka i inne przepoczwarzenia Manifestu Komunistycznego? Do tego głosując wespół z Ciemnogrodem spod znaku Kaczki??

To policzek w szeroko pojętą lewicę, która tak przykładnie dogadywała się z Platformą. Otóż, dzięki wspólnemu głosowaniu PO oraz PiS, SLD poczuło się wydymane, a wbrew progejowskiej propagandzie szerzonej przez jej członków, dymania nie toleruje - przynajmniej w zakresie czerwonego zadka własnej partii. Tak więc lewica ma poczucie złamania układów politycznych zawartych z Donaldem Tuskiem. Sam Tusk jeszcze wczoraj zapewne czuł spełnienie, ponieważ projekt ustawy niszczącej media publiczne w końcu przeszedł. Do tego z poprawkami, którym z pewnością przyklaśnie katolicki elektorat. Dziś zapewne w Kancelarii Premiera rozpętała się burza a Schetyna prawdopodnie nie raz musiał fundować swemu wodzowi relaksujący masaż skroni.

Okazało się, że Kaczka wydymał wszystkich - lewicę spotkało to drugi raz (po wolcie Tuska), a samego Donka po raz pierwszy, ale na pewno równie mocno zabolało. Wczorajsze złamanie obietnic politycznych przez Premiera rozsierdziło SLD, które pragnie dziś politycznej zemsty. Tymczasem, oczywiście przypadkowo, Prawo i Sprawiedliwość podsuwa świetną sposobność. Już dzisiaj przegłosowany zostanie wniosek PiS o odwołanie Jacka Rostowskiego - pana ,,oczy szeroko zamknięte'' i mistrza ignorancji ekonomicznej. Lider SLD, Grzegorz Napieralski zapowiedział z rana, że jego formacja poprze ów wniosek.

Patrząc z punktu widzenia realnej polityki hipotetyczny plan Kaczyńskiego to arcydzieło strategii. To ucieczka do przodu rozbijająca rodzący się sojusz SLD i PO. Do tego okupiona marnym kosztem, bo sama nowela ustawy medialnej ma zostać podobno zaskarżona do Trybunału Konstytucyjnego - lewacy na pewno tego tak nie zostawią. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że Trybunał ową ustawę zablokuje. Posunięcie to doprowadzi do sytuacji, w której w mściciel Grzegorz Napieralski sam przyniesie Jarosławowi Kaczyńskiemu głowę ministra Rostowskiego na złotej tacy. Po ewentualnym odrzuceniu nowelizacji przez TK koszta takiego rozwoju wypadków poniesione przez PiS się wyzerują.

Realna polityka stawiająca nacisk na pragmatyzm i zgrabne lawirowanie polityczne doprowadziła do kłótni między Sojuszem a Platformą. Doprowadziła wręcz do pojedynku słownego odbytego na oczach obywateli pomiędzy przedstawicielem Polskiego Stronnictwa Ludowego Eugeniuszem Kłopotkiem a panią poseł z Platformy Obywatelskiej Iwoną Śledzińską-Katarasińską. Jeśli na antenie między politykami koalicji ma miejsce taka wymiana retorycznych piorunów kulistych, to strach pomyśleć co obecnie dzieje się w kuluarach sojuszu PO-PSL.

A wszystko to dzięki jednej zmianie frontu ufundowanej sojusznikom przez samego Donalda Tuska, który był pewien, że w ten sposób wygra wszystko i to dzięki walnej pomocy wrogiego Prawa i Sprawiedliwości. Zamiast tego wszystko stracił. Nie będzie sojuszu z lewicą, ludowi sojusznicy już teraz głośno zastanawiają się nad sensem trwania koalicji. Trawestując klasyk - Chcieliście wydymać Freda, to teraz Fred wydymał was.

Przyszłość CBA w rękach PO

2009-06-24T20:32:00.002+02:00

CBA nie przestało istnieć. Przeciwnicy tego organu, pomimo łagodnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie zaprzestali wysuwania wobec niego absurdalnych zarzutów i jeszcze bardziej absurdalnych propozycji. Przoduje w tym Konstanty Miodowicz z PO. Nie bez powodu.

Czemu dziś właśnie on najgłośniej krzyczy, rezygnując z dyplomatycznego tonu przyjętego przez pozostałych polityków Platformy? Stary dobry Miodowicz, jest znany (bądź, co bardziej prawdopodobne - nieznany) z początków lat 90-tych z pracy wespół z Bronisławem Komorowskim nad uściślaniem współpracy Kontrwywiadu UOP oraz Wojskowych Służb Informacyjnych w ramach walki z reformami w służbach oraz wojsku.

To ten sam Miodowicz w latach urzędowania premiera Marcinkiewicza był jednym z głównych przeciwników weryfikacji oraz reformy WSI, stając po stronie starego porządku, a raczej chaosu kontrolowanego, utrwalonego w III RP przez jej prawdziwych sterników. Nie może więc dziwić wstręt do Centralnego Biura Antykorupcyjnego prezentowany przez tego polityka, który jest tylko objawem konsekwencji w awersji do jakichkolwiek reform i wprowadzania w życie nowych rozwiązań w służbach specjalnych.

Miodowicz jako stary służbista na pewno nie może być oskarżony o nieznajomośc branży. Jednak prezentowane przez niego argumenty ośmieszają jego kompetencje i doświadczenie. Polityk PO atakuje CBA najbliższą bruku propagandą . Świadczyłoby to o tym, że przez lata pracy w firmie Miodowicz niczego nie zdołał się nauczyć, bądź paradoksalnie, iż ów działacz doskonale wie, jakim orężem operuje i być może jest jednym z jej twórców oraz propagatorów. Można podejrzewać, że swoimi wypowiedziami Konstanty Miodowicz wskazuje kierunek oraz obowiązującą formę ataków na organ pod kierownictwem Mariusza Kamińskiego.

A w jaki sposób w opinii Miodowicza zawiniło CBA? W rozmowie z ,,Rzeczpospolitą'' polityk zgadza się z wyrokiem Trybunału - TK obliguje państwo do modyfikacji zapisów dotyczących CBA. Podstawowym wymogiem jest, aby definicja korupcji była precyzyjna, a kwestie gromadzenia danych o obywatelach spełniały wymagane standardy - mówi. To wszystko prawda - Trybunał Konstytucyjny wymusza na ustawodawcy doprecyzowanie poprawki PO pod postacią definicji korupcji oraz określenia warunków dostępu do danych osobowych (chodzi zapewne o określenie okresu oraz drogi dostępu do tych informacji, pozostałe służby skodyfikowały te kwestie).

Gdyby pan Miodowicz poprzestał w swych wypowiedziach na tym, sam bym mu przyklasnął i stwierdził, że całkiem możliwe, iż zmiany wskazane przez Trybunał będą słuszne i przyniosą CBA oraz Polsce wymierne korzyści. Jednak tutaj kończy się merytoryka w wypowiedzi posła PO. Polityk się rozpędza i, rezygnując z oparcia się na wyroku TK, prezentuje swoje niepodparte niczym pomysły na reformy w antykorupcyjnym organie. Uważa, że najlepiej, aby zadania CBA przejęły skoordynowane ze sobą komórki Centralnego Biura Śledczego i ABW, które zostałyby włączone do policji.

Nie muszę chyba tłumaczyć, że chodzi tu o likwidację służby specjalnej pod nazwą Centralne Biuro Antykorupcyjne jako takiej. To radykalny pogląd, w świetle postanowień TK, całkowicie bezpodstawny. Pokazuje on jednak o co tak naprawdę chodzi Miodowiczowi oraz jego sprzymierzeńcom. CBA przeszkadza, do tego, co karygodne, nie służy w niej nikt z byłej WSI, gotów pomóc w potrzebie (vide sprawa Palikota), dlatego należy przywrócić status quo znany z lat 90-tych w którym CBŚ ma za małe uprawnienia a ABW zbyt wiele zadań, by ich współpraca przynosiła w walce z korupcją jakiekolwiek efekty. Można się tylko zastanawiać przedstawicielowi jakiego środowiska może zależeć na takim stanie rzeczy.

To nie koniec wypowiedzi polityka PO. W zakończeniu stwierdza on, że ,,Szef CBA powinien być powoływany na zasadach takich, jak w policji. Jest on tak kontrowersyjny, jak sama służba. Niektórzy mówią o niej >>policja polityczn<< i chyba jest tu coś na rzeczy''. Po raz kolejny powtarzany jest wyświechtany zarzut o którym pisałem przedwczoraj. Trybunał Konstytucyjny swoim wyrokiem zdezawuował tego typu wypowiedzi, jednak jak widać niektórzy w sianiu propagandy są wyjątkowo niezłomni i nawet tym się nie przejmują.

Sama propozycja zniesienia kadencyjności szefa Biura to uderzenie w Mariusza Kamińskiego, którego niezależność od obozu władzy wyraźnie tę władzę kłuje w serce. Nie udało się zniszczyć procesowo za pomocą Julii Pitery, raport mający wykazać nieprawidłowości przepadł, trzeba więc przeprowadzić odpowiednie zmiany legislacyjne upolityczniające służbę. Bo taką zmianą byłaby proponowana przez Miodowicza modyfikacja.

Kadencyjność urzędu Szefa CBA uniezależnia go od zmian politycznych - wybrany przez PO, zapewne perfekcyjny w każdym calu następca Kamińskiego, w świetle obowiązujących dziś przepisów pozostałby szefem przez 4 lata. Bez względu na zmiany polityczne i ewentualne odejście Platformy od władzy. Myślę, że w sytuacji gdy szefem Biura byłby człowiek PO, nikomu owa kadencyjność by nie przeszkadzała. Czy zarzut politykowania w CBA rzekomo uzasadniający potrzebe usunięcia kadencyjnego urzędu jego szefa ma w takim razie jakiekolwiek podstawy?

Prostym wnioskiem jest, że za tą propozycją kryje się intencja usunięcia niesfornego Mariusza Kamińskiego. Czas na następce, który nie będzie oponował przeciwko wcześniej wspomnianym zmianom i sam przyłoży się do unicestwienia Centralnego Biura Antykorupcyjnego jako takiego.

Owe zmiany mogą być już niebawem wprowadzone, dzięki furtce legislacyjnej, jaką stał się wyrok TK. Dzięki niej urzędowo konieczna jest nowelizacja ustawy o CBA, a w takim dokumencie to legislator zadecyduje o wprowadzanych zmianach.

Jaskółką czekających Biuro zmian była dzisiejsza wypowiedź rzecznika rządu - Będzie przygotowywana w Kancelarii Premiera i w Kolegium ds. Służb Specjalnych nowelizacja zarówno ustawy o CBA, w tym te punkty, które zostały przez TK zakwestionowane, jak również zostaną znowelizowane i zmienione rozporządzenia - powiedział Paweł Graś. Już teraz wspomina on o zmianach dalej idących niż tego wymaga wyrok Trybunału.

Wygląda na to, że politycy PO zamierzają grzebać daleko głębiej, niż jest to wymagane. Coś mi mówi, że za rok Platforma Obywatelska nie poprzestanie na kosmetycznych zmianach postulowanych przez Trybunał. Mam jednak nadzieję, że nowelizacja zostanie zablokowana lub ogołocona z niesłusznych zapisów dzięki skutecznym działaniom opozycji.

Tyle, że na istnieniu CBA w obecnym kształcie, kształcie w moim przekonaniu służącym walce z korupcją dla dobra RP, zależy jedynie pomysłodawcom oraz twórcom tej służby. Na skutecznym Biurze zależy jedynie politykom PiS. Jak wiadomo, same głosy SLD oraz PO wystarczą by przeforsować jakąkolwiek zmianę.

Dlatego też obecny rok to cisza przed burzą na arenie polskich służb specjalnych. Mariuszowi Kamińskiemu już teraz zostało mało czasu na skuteczną walkę z korupcją. Obawiam się, że gdy minie ten okres, przeciwnicy owej walki postarają się o to, by skutecznie jej zapobiec. A ostatnie wypowiedzi polityków PO są jedynie błyskami zapowiadającymi wielkie gromobicie.

http://www.rp.pl/artykul/90217,324001_Trybunal_wydal_wyrok_w_sprawie_CBA.html

http://www.rp.pl/artykul/90217,324009_Miodowicz__CBA_jako_odrebna_sluzba_jest_niepotrzebne__.html

http://www.rp.pl/artykul/16,324112_Gras__Nowelizacja_ustawy_o_CBA_w_ciagu_roku.html

http://www.niepoprawni.pl/blog/54/przyjaciele-z-dawnych-lat-3-aleksander-scios

CBA do likwidacji? Wyrok TK już dziś

2009-06-22T15:10:00.000+02:00

Trybunał Konstytucyjny ma dziś na wniosek SLD zbadać, czy CBA jest służbą istniejącą w zgodzie z polską konstytucją. Politycy Sojuszu po raz kolejny wysunęli argument, iż służba pod przewodnictwem Kamińskiego jest ,,policją polityczną''.

Wyświechtany już slogan o gestapo w rękach władzy którym rzekomo jest Centralne Biuro Antykorupcyjne posłużył jako zarzut względem cywilnej służby jako jedynej zdolnej do kontroli szczytów władzy. Nic dziwnego, że wałkarzom z SLD przeszkadza autokontrola organów władzy możliwa dzięki istnieniu tej służby, lecz argumentacja wniosku do TK jest wręcz niepoważna.

Sojusz obawia się też rzekomo szerokich uprawnień CBA, które pozwalają na szeroką inwigilację oraz ingerencję w życie obywateli. Z mojej wiedzy wynika, że uprawnienia operacyjne tej służby nie odbiegają zbytnio od uprawnień na ten przykład Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Analiza porównawcza ustaw dotyczących obu służb zapewne nie przyszła politykom lewicy do głowy a ich przekonania są oparte na zbitku hasełek propagandowych na temat Biura, na niczym wiecej. Nie ma tu mowy o merytorycznej krytyce.

To, że CBA mające w swych ustawowych zadaniach na pierwszym miejscu walkę z korupcją oraz monitoring poczynań polityków, a dziwnym trafem okazuje się, że co rusz wybuchają kolejne afery dotyczące delikatnie mówiąc nieprawidłowości w działaniach ludzi skupionych wokół obozu władzy i przychylnego mu Sojuszu, świadczy o stricte politycznym umotywowaniu wysunięcia wniosku przed Trybunał. I to jest prawdziwa przyczyna ataku.

CBA jest solą w oku elit bez przeszkód pasących się na III RP do czasu powstania owej służby. To wręcz truizm i fakt tak oczywisty, że nie będę się nad nim długo rozwodził. Niedorzeczny wniosek SLD jest kolejnym uderzeniem w ekipę specjalistów w służbie Rzeczpospolitej, wykonującą swoje ustawowe zadania. To, że Trybunał Konstytucyjny bierzę tak prymitywnie uargumentowany wniosek pod rozwagę świadczy o kondycji tego organu w obecnym składzie oraz o kiepskim stanie elit prawniczych w ogóle.

Nie jestem konstytucjonalistą. Ciekaw jestem w jaki sposób ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym jest niezgodna z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej z 1997 roku. Jestem jednak pewien, że nieprzyjaźni wobec tej służby prawnicy będą się musieli nieźle powyginać intelektualnie, aby znaleźć haki na drużynę Mariusza Kamińskiego. Tak bardzo potrzebne zaniepokojonym politykom z SLD oraz PO. Wyrok już dziś.

Armageddon PiS nadchodzi

2009-06-15T16:28:00.001+02:00

Czas zagłady jest blisko, a imię jego Mirosława. Mirosława Masłowska. Liczba jegoż to 7804 głosów w wyborach do europarlamentu, które przyczyną stały się przeogromnej frustrancji a histerii pani poseł, która to trzasnęła drzwiami klubu PiS, wstrząsając formacją Kaczyńskiego w posadach.

Na drugi plan zeszły zatargi wewnątrzpartyjne na lewicy. Podkopujący przewodniczącego Napieralskiego Ryszard Kalisz, został wytłumaczony przez towarzysza Wacława Martyniuka. I to jak celnie. Martyniuk sprawnie zdementował zarejestrowaną w Radiu Zet wypowiedź grubszego kolegi, w której to miał on złorzeczyć na przewodniczącego i życzyć sobie zmiany na jego stanowisku. Towarzysz Wacław stwierdził, że ma informację nt. tej wypowiedzi i poseł Kalisz na pewno nie mógł niczego takiego stwierdzić a tym bardziej czegoś takiego sobie życzyć. Zapytany o to, co w takim razie powiedział Ryszard Kalisz w Radiu Zet, Martyniuk z rozbrajającą szczerością stwierdził, że nie wie. Pozazdrościć umiejętności retorycznych. Ale po cóż międlić po próżnicy - przecież tylko PiS się rozpada, tylko tam są konflikty. Na lewicy bez zmian wszyscy się kochają. Tylko niektórzy szorstką męską miłością.

Nie liczą się również niedawne wypowiedzi polityków Platformy Obywatelskiej. Schetyna postulujący formalne ubarwienie polityczne stanowiska prezydenta, Komorowski odżegnujący się od owej propozycji i Donald Tusk jako potencjalny kandydat na prezydenta będący w centrum tego sporu, to tylko symptomy wartkiej dyskusji od dawien dawna toczącej się wewnątrz PO. To wcale nie walka frakcyjna pomiędzy Schetynescu a żelaznym marszałkiem. Bo w PO konfliktów przecież nie ma.

Nie ma sporu o stanowisko komisarza w ramach Unii Europejskiej. Nie ma dyskusji w kwestii kandydatury na prezydenta. Nie ma konfliktu wokół poparcia dla opcji walutowych. Oczywiście nie ma też walki o przejęcie premierskiej schedy po Tusku. Tak samo w PO nie ma sporów ideologicznych o czym miał okazję się przekonać coraz wyżej podskakujący i wiecznie nieposłuszny Jarosław Gowin, który śmiał poruszyć znowu niewygodną kwestie zapłodnień in vitro. Niezawodny marszałek Komorowski nazwał sprawę eksplozywną a resztę zbył milczeniem. Chwała mu za to, że za ów wybryk nie wychłostał Gowina i nie wywalił na zbity pysk. Jak mawiał Jan Maria Rokita, nim został przez partyjnych współdyskutantów wydymany bez mydła i wyrzucony za burtę - ,,Platforma to partia rozdyskutowana''. Trafił tym powiedzeniem w samo sedno. PO to partia rozdyskutowana i wielonurtowa. Żywą metaforą owego rozdyskutowania mogą być miłujący się Gowin oraz Palikot.

To jedynie owo wstrętne Prawo i Sprawiedliwość jest partią pełną wewnętrznych konfliktów, które właśnie dobijają partię Kaczyńskiego. To tu koncentruje się szczere i z pewnością nieinstruowane zainteresowanie zatroskanych o dobro PiS-u mediów. A wszystko na skutek odejścia pani poseł Masłowskiej. Media od czasu wyborów do PE ustawicznie wieszczą rychły upadek partii, a ich wieszczby okazują się być silnie usankcjonowane, ponieważ szeregi PiSu stopniały dziś o kluczową dla losów tej partii polityczną personę. I jak tu mówić o walce o władzę wewnątrz SLD. Jak tu komentować konflikty ideowe wewnątrz PO? Nie czas żałować róż, gdy płonie las! I to PiS-owski!

Drżą już widocznie zdezorientowani Brudziński oraz Kamiński. Wychynąwszy z politycznego marginesu, Dorn jak zwykle radzi i celnie punktuje nieskończone błędy prezesa oraz kierownictwa. Szeregowi posłowie partii Prawo i Sprawiedliwość bez celu biegają po sejmowych korytarzach, co wraźliwsi łapiąc się poręczy głośno wymiotują. Znaki na niebie i ziemi wróżą porażkę. Astrolodzy i chiromanci wróżą upadek Wielkiego Stratega. Słowa przepowiedni jednoznacznie odczytywane są jako wróżba odnosząca się do małego rycerza Jarosława Kaczyńskiego. Oczy zdezorientowanych polityków PiS nerwowo szukają oblicza przywódcy. Gdzie jesteś Jarosławie, czemu na koń nie wsiadasz??

Tymczasem Wódz w zaciszu swego sejmowego gabinetu patrzy w odbitą w lustrze, pooraną troskami twarz, a w swych czarnych niczym rzeczne kamyki oczach widzi pustkę. Na biurku leży naładowany Glock, którym prezes swego czasu rzekomo wygrażał Donaldowi Tuskowi...

Z sal sejmowych dla TVN24 dezinformował TW Reporter.

Kaczyński must die

2009-06-10T15:33:00.002+02:00

Który to już raz PiSowi wróży się rychły rozpad a Jarosławowi Kaczyńskiemu odejście w niebyt polityczny? Który to już raz część prawej strony blogosfery naiwnie przyłącza się do chóru medialnych szczekaczek i daje się sterować na szkodę naszego stronnictwa? Nie pierwszy i zapewne nie ostatni. O ile nie zdołamy ogarnąć pewnych faktów.

Kilka już razy pisałem o dezinformacji w mediach oraz w polityce, która ma wymusić dezintegrację PiS. Przykładów takich działań mamy od ostatnich wyborów parlamentarnych mnóstwo i jeszcze trochę. Już pod koniec września 2008 roku, gdy powstał słynny konflikt z Dornem a media z dnia na dzien zakochały się w tym polityku forsując jego i ludzi mu podobnych na nową alternatywę dla Prawa i Sprawiedliwości, część bloggerów na czele z moim ulubionym Rybą dała się zawieść za nos dokładnie tam, gdzie chcieli tego ludzie delikatnie mówiąc nieżyczliwi wobec partii Kaczyńskiego.

Pisałem wtedy w polemice z Rybitzkym - ,,Nieistniejące do tej pory w polskiej polityce koło młodych polityków o poglądach stricte prawicowych i patriotycznych, z dobrze przygotowanym i zaprezentowanym programem oraz zapleczem, nie wyrośnie nagle spod ziemi, by zastąpić wadliwych Kaczyńskich, swoimi nieskazitelnymi i doskonałymi w każdym calu ludźmi.'' I tak rzeczywiście jest. Żadna partia prawicowa nie przekroczyła progu kilku procent poparcia. Tylko Prawo i Sprawiedliwość jak na złość podwoiła ilość mandatów w europarlamencie i za cholerę nie chce szczeznąć podług wróżb a przepowiedni Ryby.

Więcej napisałem na ten temat tydzień później, gdy Rybitzky kontynuowal swe tyrady dewaluujące PiS (wymieniam ciągle tego bloggera, ponieważ ze złapanych na ten manipulatorski haczyk tylko jego pamiętam z racji dużej częstotliwości w łapaniu się nań - z resztą z nim chętnie polemizuję). Oto cytat wart przypomnienia - ,,To klasyczna manipulacja pochodząca z tego, co zawsze źródła. Środowiska zawłaszczające sobie dziś Polskę zdały sobie sprawę, że Polakom nie uda się wybić z głów zapotrzebowania na silną, centroprawicową partię. Chcą więc koniecznie doprowadzić do tego, aby tą partią przestało być Prawo i Sprawiedliwość.''

W grudniu 2008 pisałem notkę dedykowaną Rybie, stwierdzając, że ,,polska prawica, a moim zdaniem razem z nią Rzeczpospolita, nie mają interesu w podgryzaniu PiS z dwóch stron przez owe rozłamowe stronnictwa(Polska XXI oraz Prawica RP- przyp. autor). Dlatego też ich istnienie oparte na byciu opozycją do Prawa i Sprawiedliwości jest szkodliwe. Tak samo, nawoływanie do przerzucania swego poparcia z partii Kaczyńskich na formacje Marka Jurka czy Rokity i Dutkiewicza.''

W ten sposób przenosimy się do chwili obecnej, w której zabiegi dezinformacyjne poszły w ruch z okazji niedawno przeprowadzonych wyborów do Parlamentu Europejskiego. Tak jak pisałem kilka dni temu, w mojej ocenie PiS nie przegrał. Niestety również nie wygrał, ale zważając na stałą zawieruchę roztaczającą się wokół tej partii, i tak jest nieźle. Z kolei w ocenie polityków Platformy Obywatelskiej oraz jej mutacji, w partii Kaczyńskiego na pewno szykuje się przewrót a partia ta chyli się ku upadkowi. ,,Widać już, że te napięcia, te ruchy tektoniczne wewnętrzne w PiS są bardzo silne'' - stwierdził Sławomir Nowak w dzisiejszym programie Moniki Olejnik w Trójce.

Sam związek frazeologiczny pt. ,,ruchy tektoniczne'' jest w Platformie Obywatelskiej bardzo popularny i zapewnie starannie wyuczony w PR-owskich gabinetach Nowaka. Jeszcze w kwietniu 2009 roku Bronisław Komorowski użył tego samego sformułowania przy okazji konfliktu Libicki-Czarnecki. Oceniłem to wtedy jednoznacznie - ,,Jeśli foch i wycofanie się z wyborów Libickiego oraz groźby Mojzesowicza w sprawie ustawienia Czarneckiego na ,,jedynce'' w Lublinie to ruchy tektoniczne, to czym w takim razie było odejście Trzeciego Bliźniaka? Wybuchem wulkanu? Uderzeniem asteroidy?''. Po raz kolejny zastosowana tu manipulacja, której jedną ze składowych była wypowiedź wąsatego okularnika z PO, miała zdezintegrować PiS i odwrócić od niego wyborców. Nie udało się. Przetrwaliśmy Dorna, przetrwaliśmy Libickiego.

Powróćmy do obecnej akcji dezinformacyjnej. Nowak kontynuując swą wypowiedź u Olejnik stwierdza nt. PiS - ,, Ta partia buzuje wewnętrznie i widać też po wypowiedziach Jarosława Kaczyńskiego, że puszczają mu nerwy. Myślę, że ciekawym rozmówcą byłby dla niego psycholog''. Pomijając chamski wtręt na koniec, widzimy tu silną potrzebę stworzenia narracji rozpadu i frustracji wodza, o czym świadczą silnie nagromadzone związki frazeologiczne czy odpowiednio sformułowane określenia. Zapytam ponownie - który to już raz ci sami ludzie, z tego samego u gruntu środowiska wróżą dezintegrację Prawa i Sprawiedliwości?

Obecna kampania różni się jednak jej głównym celem. Zaczęło się od niefortunnej w skutkach wypowiedzi Zbigniewa Ziobry, w której krytykuje on pracę głównych speców od wizerunku jego partii. Najwyraźniej obecny konflikt między Ziobrą a specjalistami został stanowczo wyciszony przez Jarosława Kaczyńskiego. Jednak PR-owcy PO i reszta obozu antypisowskiego podchwycili sprawę od razu, prezentując ją, jakby chodziło w niej o konflikt Kaczyński-Ziobro o czym rzekomo miało świadczyć szorstkie potraktowanie świeżowybranego europosła przez prezesa. Śledząc dalej tę fałszywą narrację, postępowe media wywnioskowały, że Kaczyński traci władzę w partii, a Ziobrę ucisza z obawy przed całkowitą jej utratą.

To oczywista bzdura. Prawdziwy konflikt, powtarzam, to niesnaski Ziobro-specjaliści. Kaczyński włączył się weń jako rozjemca (w końcu to jedna z ról przywódcy) i skutecznie owe przekomarzanie uspokoił. Nigdy nie istniał konflikt Ziobro-Kaczyński, a media usiłujące nam to wmówić grają na dezintegrację PiSu na dwa obozy pod przewodnictwem tych polityków. Chodzi też o ostateczne zdeprecjonowanie Jarosława Kaczyńskiego, czego faktem może być niedawny wpis na blogu Piskorskiego, w której stwierdza on, że ,,7 czerwca 2009 skończyła się w PiS dominacja Jarosława Kaczyńskiego.'' Dalej pisze, iż ,,przywództwo Jarosława Kaczyńskiego nie jest już w żadnym razie bezdyskusyjne i niepodważalne. W PiSie na dobre rozpoczęła się dyskusja o tym, co trzeba zrobić i co stanie się z tą partią po definitywnej porażce Jarosława Kaczyńskiego''.

I to jest sedno sprawy. Układ zdecydował. Kaczyński must die. Musi umrzeć - oczywiście w znaczeniu politycznym. Wmawianie nam, że Jerry już jest BE a Ziobro CACY ma służyć zdewaluowaniu wizerunku Jarosława Kaczyńskiego, bez którego Prawo i Sprawiedliwość rozleci się ogarnięta pożarami konfliktów, których ich partycypant Ziobro na pewno nie ugasi. Bez Kaczyńskiego nie ma PiS-u i obie strony konfliktu politycznego dobrze to wiedzą. Nikt ze skonfliktowanych polityków (Szczypińska, Masłowska, Kurski, Ziobro) nie postuluje zmiany na fotelu prezesa, nikt nie widzi sensu w przywództwie Ziobry. Zapewne przypadkiem to jedynie wrogowie partii Kaczyńskiego domagają się zmian w partii a docelowo odsunięcia Kaczora. Dołączając do tego usłużny medialny wrzask i naiwne nawoływania z prawej strony, możemy przed sobą przedstawić ogrom dezinformacji, jaka ogarnęła po raz kolejny scenę polityczno-medialną.

Jednak, jak słusznie stwierdził Triarius w swoim wczorajszym wpisie ,,Jeśli więc taka partia (PO) atakuje tylko jednego ze swych potencjalnych przeciwników - a więc tylko jedną partię spomiędzy całej opozycji - oznacza to, że pozostałych, z takich czy innych względów, nie uznaje za groźnych czy niewygodnych dla siebie przeciwników.'' Sparafrazuję ten cytat i poprowadzę dywagację naprzód - Jeśli więc PO atakuje tylko jednego z prominentnych polityków głównej wrogiej partii - a więc głównie jednego lidera spomiędzy całego kierownictwa - oznacza to, że pozostałych z takich czy innych względów nie uznaje za groźnych czy niewygodnych dla siebie przeciwników''. Dlatego, my, zwolennicy Prawa i Sprawiedliwości powinniśmy tym goręcej wspierać przywództwo Jarosława Kaczyńskiego w Prawie i Sprawiedliwości, im goręcej będą nam to wrogowie tej partii odradzać.

PiS się nie rozpada, rzekome ruchy tektoniczne to zwykłe w polityce damskie fochy co słabszych psychicznie polityków. Partia trzyma się kupy dzięki silnemu przywódcy, którym jest właściwy człowiek na właściwym miejscu. Obecny jazgot medialny to psie zawodzenie wynikające głównie ze strachu bądź wyrachowania. Takie są fakty odarte z dezinformacji.

Apeluję do internetowej prawicy o przemyślenie tej sprawy.

Rybitzky, czyli nożem w plecy prawicy

2009-06-08T15:52:00.001+02:00

Naczelny wbijacz noży w plecy środowiska prawicowego i ekspert od wszystkiego Rybitzky, jak mogliśmy się spodziewać, skrytykował PiS za podwojenie ilości mandatów do europarlamentu we wczorajszych wyborach. Po raz kolejny oparł swoje przemyślenia na kilku błędnych przesłankach i dogmatach medialnych.

Ryba od dawna podgryza Prawo i Sprawiedliwość od strony centrum i ma do tego święte prawo. O ile robi to konstruktywnie. Jednak chciałbym po raz kolejny zachęcić jego i innych bloggerów tworzących swoje notki na podstawie informacji z mediów do sięgania po lepsze źródła informacji a przede wszystkim przesiewanie plotek, fantasmagorii ,,ekspertów'' i celowo tworzonych dogmatów typu ,,PiS to partia starych ludzi''.

W swojej notce pt. ,,PiS, czyli grabiami po głowie'' Rybitzky po raz kolejny daje mi powód do zadumy nad kwestią jego przynależności do naszego prawackiego środowiska, bo nie wiadomo jak to z Rybą jest. Niby w kwestiach historycznych się zgadzamy, jednak gdy przychodzi do podsumowania opinii opisywanego bloggera jeśli chodzi o elektorat czy wizerunek partii, możemy łatwo stwierdzić, że Rybitzky życzy Polsce PiSu który jest bardziej platformerski, cool i trendy niż sama Platforma Obywatelska. Wiele razy wskazywałem na bezsens takich postulatów - nikt nie przegoni w młodzieżowości Donka pykającego sobie w gałę i wciskającego nawet w przemówienia powyborcze słów typu ,,fajnie'' i innych slangowych figur językowych podyktowanych przez Sławomira Nowaka. Takich wodzów nie powinno być w PiSie, a samo Prawo i Sprawiedliwość nie powinno stawać się partią takich ludzi. Nie życzyłbym Rzeczpospolitej, by partia Kaczyńskiego dogoniła PO uderzając razem z nią w takie intelektualne dno.

Co nie znaczy, że jak twierdzi Ryba, PiS nie walczy o młodych ludzi. Targetem Prawa i Sprawiedliwości wśród młodzieży powinni być przede wszystkim studenci oraz młodzież zainteresowana polityką (tacy jeszcze są, naprawdę). Tylko tacy młodzi ludzie będą w stanie odnieść się do merytorycznych argumentów przemawiających za tą partią. Reszcie wystarczy rzucić przed nos kawał kiełasy a pobiegną za nim z wywieszonymi jęzorkami na koniec świata. Jak mniemam nikt nie złamie monopolu Platformy Obywatelskiej na ową kiełbasę wyborczą, więc celowanie w lemingi jest skazane na całkowite pudło. Myślę, że to powinno być jasne.

Wspomniany przeze mnie elektorat umownie nazwany młodzieżą zaangażowaną jest systematycznie indukowany politycznie przez młode kadry polityczne której przedstawicielami w tych wyborach byli np. Marek Migalski we Wrocławiu czy Krzysztof Szczerski w Krakowie. Na podstawie danych ze wspomaganej przeze mnie kampanii Doktora Szczerskiego mogę stwierdzić, że spotkania przedwyborcze pełne studentów UJ, efekciarskie przejazdy busów z telebimami 5x10 metrów i zwykłe kserówki rozdawane przez młodych ochotników przed kościołami, w punktach spotkań studentów, jak stołówki uczelniane, itp. świadczą o dużym zaangażowaniu w ,,docieranie do młodych'' samego Szczerskiego ale i centrali dającej na to pieniądze, co natrętnie neguje Ryba. Gdyby znał przebieg kampanii przedwyborczej PiS i oparł swoje przemyślenia na jakichś faktach, np. takich, jak wymienione powyżej, na pewno zrewidowałby swe stanowisko do czego gorąco go zachęcam. Mit ,,partii starych ludzi'' obalony. Tak samo, jak mit braku skutecznego PR-u skierowanego do młodzieży.

Jeśli chodzi o kolejną legendę ,,o wymieraniu starego elektoratu'', to dał jej skuteczny odpór Kokos w swoim dzisiejszym wpisie. Emerytów przybywa, nie ubywa. To czysta demografia. Rybizkiemu nie udało się sięgnąć po coś tak nieosiągalnego jak suche dane statystyczne dostępne dla każdego od lat.

Przejdę teraz do argumentu o naiwnej wierze Prawa i Sprawiedliwości w siłę niskiej frekwencji. Ryba twierdzi, że politycy PiSu wierzyli, iż w eurowyborach zwyciężą dzięki mobilizacji twardego elektoratu, który uda się do urn w przeciwieństwie do lemingów. Nie wiem na czym oparł tę tezę Ryba, i skąd wie jakie nadzieje i w czym pokładają ludzie z partii Kaczyńskiego. Wiem jednak, że wybory do europarlamentu to wielkie święto dla każdego lewackiego hurraoptymisty w kwestiach europejskich czego dowodem są wspaniałe wyniki Danuty Hübner w Warszawie na które złożyły się głosy eseldowskich lewaków (stąd osłabiony Olejniczak) i lemingów. Tutaj motywacje rozkładają się zgoła inaczej, niż w krajowych wyborach. Należałoby to wziąć pod uwagę w swoich rozważaniach, szczególnie mieniąc się przedstawicielem i znawcą kręgów młodzieżowych.

Jeśli chodzi o kolejny mit dotyczący partii Kaczyńskiego, tzn. cytując Rybitzkiego ,,uwiąd struktur terenowych'' to jako jeden argument obalającym tę tezę podam dane z krakowskiej młodzieżówki Forum Młodych PiS - stan osobowy w minionym roku prawie się podwoił. To przykład na bzdurność tego jednostronnego i krzywdzącego sądu opartego na niekontrolowanej erupcji intelektualnej, niczym więcej. Innym argumentem może być również efekt działań rzekomu zwiędłych struktur jakim jest wciągnięcie w samym Krakowie doktorów Andrzejewskiego (Uniwersytet Ekonomiczny) i wspomnianego wyżej Krzysztofa Szczerskiego z UJ. Panowie nie należą do partii, jednak zostali skutecznie wypromowani odpowiednio przez ludzi Zbigniewa Wassermanna oraz prof. Krzysztofa Legutko i prof. Ryszarda Terleckiego. Takiego uwiądu życzę PiSowi po wsze czasy.

Opisane i obalone przeze mnie mity to niepokojące zjawiska obecne nie od dziś w publicystyce Rybitzkiego. Lekceważenie sukcesów Prawa i Sprawiedliwości i dramatyzowanie pod dyktando mediów to dla niego chleb powszedni. Tak jak dla mnie czerpanie nieskończonej inspiracji z tekstów tego bloggera. Za to wszystko Rybie dziękuję i życzę kolejnych tekstów opartych na wydumaniach i fantazjach, dających mi tyle przyjemności w poddawaniu ich słusznej krytyce.

Pozbądźmy się dogmatyzmu i odrzućmy narzucany nam na siłę ton dyskusji. Porozmawiajmy merytorycznie.

Nowa afera spirytusowa, czyli piszą celnicy do Rostowskiego

2009-06-03T12:57:00.004+02:00

Dnia 20.02.2009r Związek Zawodowy Celnicy PL wystosował do szefa Służby Celnej Jacka Kapicy list otwarty, w którym wskazuje się na nieprawidłowości w Służbie Celnej i niedopełnienie obowiązków przez urzędników tworzących prawo akcyzowe dotyczące alkoholu etylowego.

Brak reakcji skłonił związkowców do skierowania listu do samego Ministra Finansów, pana Jacka Vincenta Rostowskiego. Skala zjawiska pozwala nazwać ujawnione zjawisko nową aferą spirytusową w którą zamieszani są urzędnicy państwowi najwyższego szczebla. Warszawa milczy.

Proceder mieliśmy okazję poznać przy ujawnieniu wcześniejszej afery związanej z przemytem alkoholu. Przemytnik dodaje do spirytusu związki chemiczne pozwalające zakwalifikować powstały roztwór do kategorii spirytusu technicznego, po czym od owego płynu nie płaci na granicy akcyzy. Po kontroli celnej, która jest już formalnością, ów przemytnik strąca szkodliwą substancję z roztworu (czasem skuteczniej, czasem mniej skutecznie) i otrzymany w ten sposób spirytus spożywczy sprzedaje na rynek krajowy. Działalność ta według szacunków naraża budżet państwa na ok. 4mld zł strat rocznie z tytułu nieegzekwowanych akcyzy oraz innych podatków w tym VAT i dochodowego. W liście zwraca się szczególna uwagę na luki prawne oraz brak kontroli nad alkoholem celowo „skażonym” czynnikami z których łatwo go oczyścić i ponownie sprzedać jako spożywczy, a także na niespójne i niedbale napisane prawo akcyzowe. Należy również zaznaczyć, że źle oczyszczony spirytus pozostaje trucizną szkodliwą dla zdrowia spożywających go konsumentów.

Ponadto z nieznanych przyczyn w roku 2005 zlikwidowano nadzór nad wyrobami zwolnionymi od podatku, z kolei w 2006 usunięto komórki operacyjne Służby Celnej. W 2007r. wydano „Instrukcję postępowania pracownika SZNP podczas skażania alkoholu etylowego”, w której jako istotny element nadzoru państwowego, obok prób państwowych, wskazano jako wiarygodne dla celów kontroli, próby pobierane samodzielnie przez kontrolowany podmiot - niezgodnie z polskimi normami, co w praktyce wykluczyło możliwość ich wykorzystania jako dowodu w postępowaniu podatkowym lub karnym. Kto jest odpowiedzialny za te zmiany i czy miał na nie wpływ lobbying czarnego rynku spirytusowego na naszych granicach?

W Izbie Celnej w Krakowie w 2006r rozwiązano grupę, która wykryła co najmniej w dwóch firmach nieprawidłowości przy skażaniu i zużyciu milionów litrów spirytusu oraz ujawniła, jako pierwsza w Polsce, mechanizmy oszustw. Kto usunął ludzi, którzy jako jedni z niewielu przeciwstawili się patologiom we własnym środowisku?

Należy dodać, że na wyposażeniu Służby Celnej i pozostałych służb nie ma tak potrzebnych w walce z przemytem markerów i odczynników wykrywających techniczny alkohol w wyrobach konsumpcyjnych. Autorzy kolejnych listów twierdzą że podobnych mechanizmów, można upatrywać także w sferze rynku paliw, tytoniu oraz gier i zakładów wzajemnych. Wcześniej nieprawidłowości w zakresie paliw sygnalizował już NIK, jak również media szerzej w zakresie spirytusu, paliw i gier losowych. Za uchybienia w prawodawstwie uniemożliwiające pełną kontrolę nad szarą strefą alkoholową Związkowcy z ZZ Celnicy PL obarczają przede wszystkim urzędników Ministerstwa Finansów. Przestrzegają oni przed szukaniem kozłów ofiarnych wśród szeregowych pracowników Służby Celnej. Problem rozpoczyna się dużo wyżej, a milczenie ministra finansów jest znaczące.

W swoich listach do szefa służby celnej i ministra Rostowskiego związkowcy wskazują na:

Aspekty i uregulowania prawne

• Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego stwarzało możliwości matactw. W rozporządzeniu tym nie wymieniono niektórych towarów akcyzowych określonych w ustawie o podatku akcyzowym. Natomiast w poz. 29 załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 zawarto zapis, iż stawka akcyzy na wyroby niewymienione w poz. 1-28 wynosi zero. Trwało to co
najmniej do dnia 23.11.2007r., w którym oficjalnie zwolniono alkohol w kilku wyrobach przemysłowych.

• Związkowcy pytają: Czy w wyrobach przemysłowych w tym w wyrobach akcyzowych ze stawką „zero” i oznaczonych innymi kodami CN niż kod CN 2207, a zawierających alkohol etylowy w ilości powyżej 1,2% , posiadały stawkę 4550 zł/ hl 100% alkoholu etylowego. Związkowcy wskazują, że prawdopodobnie od dnia 1.05.2004r. do dnia 23.11.2007r. obowiązywała stawka „zero” na importowane wyroby zawierające 96% alkoholu etylowego w momencie gdy pobierano opłatę w wysokości 4.550 zł od 1 hl alkoholu etylowego 100% vol.

• §18 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2004r w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Zgodnie z tym przepisem od 24 listopada 2007r. jest zwolniony z podatku akcyzowego alkohol etylowy zawarty w nabywanych wewnątrzwspólnotowo bez określenia obowiązku oraz norm skażania i bez ustalenia warunków gwarantujących przestrzeganie warunków jego zwolnienia. Przepis ten umożliwiał nielegalne przechowywanie na terenie Polski w butlach do 5 litrów alkoholu nieskażonego bez obowiązku zapłaty akcyzy. Przepis pozwala na bezkarne (bez możliwości wymierzenia podatku) przechowywanie na terenie Polski, poza procedurą zawieszenia, wyrobów zawierających 96% alkoholu nieskażonego. Wyrób taki, nawet bez oczyszczenia, może zostać przeznaczony do spożycia i to bez wiedzy osób, którym zostanie podany do konsumpcji.

Działania i decyzje poszczególnych osób

• Błędne interpretacje indywidualne, w których organy udzieliły interpretacji, że obciążenie akcyzowe lub stawka akcyzy od wyrobów akcyzowych klasyfikowanych do kodu CN 38200000 i PKWiU 24.66.33 wynosi „zero”, a nie wskazywały w interpretacjach, że akcyza od zawartego w tych wyrobach alkoholu jest równa obowiązującej w Polsce stawce akcyzy dla alkoholu etylowego oznaczonego w tym wyrobie kodem CN 2207.

• Decyzja o wyłączeniu w połowie roku 2005 m.in. alkoholu skażonego zwolnionego z podatku akcyzowego z nadzoru Służby Celnej. W tym okresie informowano o pojawieniu się na rynku spożywczym alkoholu niewiadomego pochodzenia ze śladami bitrexu i osadu.

Odkażony spirytus

• W ostatnich miesiącach Służba Celna ujawnia hurtowe ilości alkoholu odkażonego, podrabianych wódek gatunkowych oraz nalewek wyprodukowanych z odkażonego spirytusu. Funkcjonariusze celni ujawnili 14 tys. litrów alkoholu w postaci nalewek, w których dopuszczalna ilość alkoholu metylowego została przekroczona 15 razy. Opinia publiczna nie została o tym poinformowana.

• Związkowcy wskazują na brak uprawnień Służby Celnej do czynności operacyjno- rozpoznawczych.

• Alkohol nieskutecznie skażony i nieprawidłowo zużyty oraz wadliwie nadzorowany jest niewątpliwie prawie w całości wykorzystywany do spożycia, chociażby z racji ogromnej różnicy w cenie (4zł/l spirytusu technicznego, z którego wyprodukować można ok. 5 butelek 40% wódki w sumarycznej cenie rynkowej ok. 100 zł, która wypiera z rynku alkohol o wartości akcyzy 45,5 zł)

Ludzie ujawniający ten zbrodniczy proceder już teraz spotykają się z szykanami ze strony swoich dowódców i mniej wrażliwych moralnie kolegów. Ktoś zarabia wielkie pieniądze w zamian za przymykanie oka na pleniący się na granicy przemyt spirytusu. Beneficjentami są również firmy alkoholowe, nabywające ów wątpliwego pochodzenia surowiec do produkcji alkoholu. I niby wszyscy są ukontentowani. Tylko czy w obliczu takich zjawisk możemy w odniesieniu do Polski stosować pojęcie państwa prawa a naszą administrację z czystym sumieniem uznać za transparentną i godną zaufania?

Opisana tu patologia pozwala twierdzić, że III RP pozostaje nadal krajem układów i układzików, w którym mało kto liczy co rusz ujawniane afery, a praktycznie nikt nie walczy o zainteresowanie się nimi przez organy odpowiedzialne za porządek publiczny.

Miejmy nadzieję, że w obliczu bierności ministra Rostowskiego, opozycja bądź jakaś organizacja pozarządowa zwróci uwagę na apele związkowców ze Związku Zawodowego Celnicy PL. Miejmy nadzieję, że komuś uda się w końcu doprowadzić do sytuacji, w której polska granica będzie różnić się od granic meksykańskich tym, że w jej ramach obowiązywać będzie sprawiedliwe prawo na straży którego stać będą uczciwi urzędnicy.

---

Listy można znaleźć na stronie www.skarbowcy.pl

Pionek bije Królową czyli farsa europejska

2009-05-27T21:10:00.001+02:00

Brytyjska Królowa poinformowała dziś, że niezaproszenie jej przez Sarkozego na obchody D-day to ,,afront''. Francuzi odpowiedzieli, że nie im decydować, kto będzie reprezentował Zjednoczone Królestwo a poza tym rocznica lądowania w Normandii to przede wszystkim święto francusko-amerykańskie. Po raz kolejny widać, że wspólnotę europejską łączy jedynie lokalizacja na tym samym kontynencie. Cała reszta Europę dzieli.

Patrząc na sprawę z politycznego punktu widzenia z tych informacji można wyciągnąć dużo więcej niż treść dyplomatycznych komunikatów. Paryż chce wkupić się w łaski Obamy, jednocześnie odsuwając go od Londynu. Ponadto, francuska dyplomacja pragnie zdewaluwoać poświęcenie pozostałych aliantów oraz podnieść do rangi cnoty postawę Francji w latach 40'. Pomijająm ocenę porównawczą wkładu brytyjskiego (przerażające ilości żołnierzy Wysp Brytyjskich podziurawionych ołowiem na odcinku SWORD podczas lądowania) oraz francuskiego (rząd Vichy kontra Wolni Francuzi w małym państewku na krańcu świata). W świetle historycznym w istocie Francja jest jedynie pionkiem który próbuje pokonać Królową przez duże K. Zafałszowywanie historii to nie tylko domena Niemców czy Rosjan. Wróćmy jednak do meritum.

Sądzę, że to naturalne, iż Francuzi próbują wykorzystać obchody rocznicy 6 czerwca do załatwienia politycznych interesów z Barackiem Obamą i zagarnięcia jego sympatii. W końcu to zły George W. Bush i brytyjczyk Tony Blair prowadzili imperialistyczną politykę anglosaską, czas więc, by politycznie poprawni Obama i Sarkozy wprowadzili globalny Ład i Porządek ku chwale rewolucji. A przy okazji załatwili kilka interesów i odciągneli Amerykanów od podłych Brytoli.

Jeszcze raz podkreślam - naturalnym jest, że Francja realizuje swą rację stanu a Brytyjczycy protestują jeśli godzi to w ich interes. Jednak istnienie tego mechanizmu, którego nie udało się wykrzewić wszelkiego rodzaju eurofederastom, świadczy o tym, że pełna integracja europejska jest tworem utopijnym, niemożliwym do zrealizowania w praktyce, bądź prawdopodobnym na krótkim odcinku historycznym jedynie w warunkach totalitaryzmu. Kłótnie i uszczypliwości brytyjsko-francuskie to tylko kolejny przykład. Czy rzeczywiście tego potrzebuje Europa?

Tylko naiwni będą uparcie twierdzić, że Bruksela usunie kłótliwość europejskich polityków i pozwoli wykreować UE na nową potęgę godną współzawodnictwa z USA czy innymi gigantami współczesnego świata. Marzenia lewaków o europejskiej rodzinie realizowane od kilkudziesięciu lat przekuwane na przestrzeni lat w rzeczywistość są oparte u gruntu o błędną tezę, dlatego cała ta inicjatywa prędzej, czy później runie. Problem w tym, że tzw. interesu europejskiego nie ma. Są interesy Francuzów stosujących protekcjonizm, Niemców walczących o przewartościowanie historii oraz Polaków, ostatnio opieszale walczących o swoją, indywidualną rację.

Próby podtrzymywania tego chorego systemu w Europie skończą się katastrofalnie dla jej obywateli i rządów, bądż przyszłego scentralizowanego rządu brukselskiego, któremu już teraz zaczynają rosnąć kły, którymi zdążono się już sprawnie posłużyć np. w kwestii irlandzkiego referendum.

Skoro nawet w najwęższych odcinkach gry dyplomatycznej widać ostrą rywalizację państw europejskich, i to nie na zasadzie Luksemburg versus Belgia a pojedynek dwóch potęg lokalnych, to czego możemy się spodziewać w przyszłości, kiedy integracja według planu (nakazu?) będzie postępować? Tylko totalitaryzm zniweczy różnorodność tradycji, intencji oraz dążeń Starego Kontynentu. Możliwe, że eurokraci już dawno na to wpadli.

Jednak jeśli nie, to czas postawić sprawę jasno. Kończmy tę farsę bo jest ona u gruntu bezsensowna. Farsa polityczna, tak samo jak farsa literacka ma to do siebie, że tworzona bez wyczucia i zbytnio przeciągana zaczyna poważnie frustrować. Prawdopodobnie niebawem Bruksela doczeka się upustu tej frustracji.

10 lat SLD - historia i dziedzictwo

2009-05-20T17:39:00.002+02:00

Marek Siwiec na swym blogu słusznie zauważył, że SLD to w rzeczywistości formacja będąca bezpośrednią kontynuacją SdRP. Od siebie dodam więcej. To partia sięgająca korzeniami dużo dalej, anomalia polityczna i sadystyczny żart historii - wrzód, który od tylu lat jątrzy Polskę i nie potrafi uczciwie zdechnąć.

Jeśli spojrzeć wstecz, to rodowód polityczny Sojuszu Lewicy Demokratycznej sięga samych początków tworzenia sowieckiej ekspozytury w Rzeczpospolitej. Stopniowo cofając się od czasów współczesnych w przeszłość, zauważyć możemy delikatną nić ciągłości pomiędzy kolejnymi czerwonymi nowotworami pączkującymi jeden z drugiego na przestrzeni XX wieku. Dostrzec możemy, że owa nić prowadzi bezpośrednio do kłębka jakim w przypadku wszystkich lewackich ruchów na świecie niezmiennie jest Moskwa.

Przenosząc się wstecz od ,,postępowego'' SLD, poprzez ,,nowoczesną'' SdRP, późny i wczesny PZPR, po czym PKWN, a wreszcie obydwa Proletariaty możemy zauważyć, iż pan Siwiec ma słuszność uznając Sojusz za kolejną zmianę makijażu na niezmiennie prostackiej i śmierdzącej, czerwonej facjacie. Oczywiście sam będąc komuchem Marek Siwiec nagromadza więcej eufemizmów w opisie swojej partii. Ja jednak pozwolę sobie zerwać maskę pięknych słówek, by przybliżyć czytelnikom wyżej opisaną bolszewicką japę.

Świętujący 10-lecie istnienia SLD pożyteczni idioci w istocie świętują kolejny etap w istnieniu ruchu komunistycznego w Polsce, występującego tym razem w postaci socjaldemokratycznego przetrwalnika. A mają co świętować. Czerwony nowotwór rozniósł się z życia politycznego na wszystkie dziedziny życia publicznego. Zaczynając od kultury i mediów, kończąc na światopoglądzie szarego obywatela oraz życiu rodzinnym. Wszędzie tam możemy dziś obserwować czerwone przerzuty eseldowskiego i zagranicznego pochodzenia. Ów rak trawi wszystkie te domeny, a szanse na całkowite jego wyplenienia maleją z każdym rokiem. Zaiste jest, co świętować. Wszystko idzie zgodnie z planem.

Nie zmienia tego żałośnie niskie poparcie dla komunistów, które akurat na dziesięciolecie wyniosło 10 procent, o których Siwiec mówi, że to ,,za dużo, by umrzeć, ale i za mało, by żyć''. Należałoby się cieszyć, tym, że lewacki polityk stwierdza iż czerwone truchło chwieje się nad trumną i wystarczy ją ostatni raz kopnąć w czerwoną dupę, a wieko trumny historii zatrzaśnie się nad nią samo. Jednak w rzeczywistości bliska końca jest jedynie stara gwardia, beton, aparatczycy - jakkolwiek ich nazwać. Nawet gdy guz pod tytułem SLD zostanie wycięty, to pozostaną przerzuty w postaci narybku z Krytyki Politycznej, niezwykle płodnych intelektualnie lesbijek i mniej kreatywnych pederastów skupionych w postępowych kręgach, nie wspominając o nawiedzonych ekologach i lewackich organizacjach pacyfistycznych, czy niezawodnym postępowym skrzydle Platformy Obywatelskiej oraz jej bękarcie Stronnictwie Demokratycznym, które mają się do Sojuszu jak rak ma się do AIDS.

Tak więc wspomniany przez Marka Siwca rodowód SLD oraz jego przedłużenie przypomniane przeze mnie to nie jedyna z wątpliwych chlub tej drugiej w historii RP, a na pewno pierwszej antypolskiej partii w Polsce. Kolejną chlubą tej formacji jest wspomniane ogromne dziedzicwo, które z prikazu Polska otrzyma w spadku po ostatecznym zwiędnięciu tej czerwonej poczwary. Świętujcie czerwoni, bo jak każdy rak, wasz komunistyczny nowotwór jest nieśmiertelny i wszystko wskazuje na to, że powoli przejmuje kontrolę nad ciałem Rzeczpospolitej.

Rosyjska ,,prawda'' historyczna zwycięża

2009-05-19T19:03:00.005+02:00

Była korespondentka polskich mediów w Rosji (1990-2004) Krystyna Kurczab-Redlich stwierdziła, iż ,,polska i rosyjska prawda (historyczna) są niekompatybilne''. W czasie, gdy dzięki zabiegom rządu dialog polsko-rosyjski przenosi się na kolejny, do tej pory niewyobrażalny poziom zależności senior-wasal, gdy szala zwycięstwa w walce o uznanie faktów z przeszłości przechyla się powoli na stronę Rosjan, pani Kurczab-Redlich pokazuje, że problem politycznego rozgrywania historii przez Federację Rosyjską jest nadal aktualny.

Ukłony i pląsy nie pomogły. Umizgi Tuska i Sikorskiego spełzły na niczym. Rosjanie nie dość, że nie złagodzili stanowiska w żadnej z istotnych kwestii (poza eksportem mięsa - chwała Ci rządzie PO-PSL), do tego stosując taktykę buta w drzwiach przechodzą do relatywistycznej ofensywy i zakłamują kolejne karty historii Europy. Zastępująca realną politykę dyplomacja uśmiechów zawiodła na całej linii.

Niedawno od rosyjskich historyków dowiedzieliśmy, że w Katyniu co prawda nie zabijały brzozy, a hitlerowcy, lecz na pewno nie czynili tego krasnoarmiejcy oraz enkawudziści, którzy przebywali w katyńskim lesie na wiosnę 40' roku zapewne uczestnicząc w wielkim wyjeździe integracyjnym ze smażeniem kiełbasek i grą w badmintona. O agresji radzieckiej na II Rzeczpospolitą 17 września 1939 roku również kazano nam zapomnieć.

Dziś od byłej polskiej korespondentki dowiadujemy się, że Rosjanie stworzyli specjalną komisję, która zajmie się przeciwdziałaniem próbom fałszowania historii na szkodę interesów Rosji. Jak sama nazwa wskazuje, zadaniem owego tworu będzie dbanie o to, by historia była ustalana zgodnie z interesami Federacji Rosyjskiej. Powstanie swoistego Ministerstwa Prawdy w totalitarnym państwie, którym bez wątpienia jest Rosja postsowiecka, nie powinno dziwić, jednak bierność naszych władz wobec tego zatrważającego zjawiska powinna oburzać opinię publiczną. Nasi demokratyczni przedstawiciele póki co milczą. Zapewne będą milczeć nadal. Rosjanom się nie podskakuje - Od czasów Poznania 56' i Pragi 69' niewiele się zmieniło.

Usystematyzujmy więc nową wersję historii, która dzięki wybitnemu odrętwieniu polskiego aparatu dyplomatycznego może niebawem stać się wersją obowiązującą. Wojna zaczęła się 21 czerwca 1941, wschodnia część bękarta traktatu wersalskiego samoistnie przyłączyła się do ZSRR. Na pochybel faktom. Historia nie jest sumą związków przyczynowo-skutkowych. Jest relatywnym opisem zdarzeń kreowanym przez silniejszego politycznie gracza.

W XXI wieku historię nadal piszą zwycięzcy. Przegrani milczą i mamią swój naród fałszywą suwerennością oraz pozorami realizowania polskiej racji stanu, odsuwając szansę na realne samostanowienie państwa polskiego ad calendas graecas.

Tarcza antyrakietowa jednak powstanie

2009-05-13T13:02:00.002+02:00

Stało się. Barack Obama w zderzeniu z realną polityką poszedł po rozum do głowy. Polska The Times poinformowała wczoraj, że prezydent USA ostatecznie zadeklarował, iż tarcza antyrakietowa w Polsce i w Czechach powstanie.

Przedwyborcze obietnice Obamy i marzycielskie zapatrywania jego wyznawców na przyszłą politykę czterdziestego czwartego prezydenta Stanów Zjednoczonych okazały się mrzonkami. Szorstka rzeczywistość i bezdyskusyjne zagrożenie ze strony Iranu oraz islamskich terrorystów działających na terenie innych państw wymusiły na Baracku Obamie zmianę polityki. Na pewno duży udział miały w tym środowiska wojskowe, które jak to zazwyczaj bywa, najtwardziej ze wszystkich stąpają po gruncie i w sposób naturalny mają największe prawo do oceniania kwestii militarnych.

Możliwe, że najwyższy przedstawiciel amerykańskich władz wreszcie sięgnął po raporty specjalistów potwierdzające potrzebę instalacji elementów BMDS (Ballistic Misssle Defense System) w Polsce i Czechach, które będą chronić USA oraz kraje sojusznicze znajdujące się na kontynencie europejskim. Możliwe, że w świetle ostatnich wydarzeń w Pakistanie (pakistańscy Talibowie powoli przejmują tereny wokół elektrowni atomowych Khusab oraz Gadwal), Obama nareszcie zauważył i docenił niebezpieczeństwo nuklearne ze strony islamskiego terroryzmu. Niewykluczone, że prezydent USA został douczony w dziedzinie geopolityki i w końcu usłyszał o panach takich, jak McKinder czy Spykman, którzy to geostratedzy już pół wieku temu tłumaczyli potrzebę amerykańskiej aktywności w Europie, która zabezpieczy Zachód przed atakami z szeroko rozumianego Wschodu a z samych Stanów Zjednoczonych uczyni twierdzę zachodniej cywilizacji nie do zdobycia z morza oraz z powietrza (koncepcje Heartlandu oraz Rimlandu - zainteresowanym polecam wygooglać te pojęcia).

Abstrahując od wpływu przedstawionych wyżej czynników, pieniążki się jednak znalazły i, choć nie tak wartkim strumieniem, jak przewidywano, mimo wszystko popłyną z Waszyngtonu, zasilając budżet projektu tarczy antyrakietowej w Europie. Polacy mogą z tej okazji otworzyć szampana i zasiąść w fotelach w oczekiwaniu na rozbudowę baz amerykańskich w naszym kraju. Mogą z radością spojrzeć na rosnący niepokój Moskwy, której nie udało się do końca zmanipulować czarnego przedstawiciela USA, oraz narastającą nerwowość rosyjskiego lobby w Rzeczpospolitej, której przedstawiciele już teraz próbują wykoncypować nowe drogi do zablokowania projektu. Nie będę wskazywał palcami - dla trzeźwego politycznie obywatela obserwującego ostatnie wydarzenia będzie jasne o kim piszę.

Nieprzekonanych odsyłam do publikacji moich kolegów z Uniwersytetu Jagiellońskiego pt. ,,Wpływ tarczy antyrakietowej na pozycję międzynarodową Polski''. W 600-stronnicowym dziele studenci mojej uczelni prezentują szeroką analizę i wnioski przemawiające za instalacją elementów BMDS w naszym kraju.

Pan Witold Waszczykowski podczas konferencji promocyjnej wspomnianej książki zapytany o korzyści z instalacji elementów tarczy antyrakietowej w Redzikowie, powiedział mi, że dzięki tarczy Polska zyska dodatkowe zabezpieczenie artykułu 5 Paktu Północnoatlantyckiego w rzeczywistości nie gwarantującego jej konkretnej pomocy miliatrnej w razie ataku. Projekt ów, sprawi również, że Polska przestanie być członkiem sojuszu klasy B a jej głos w NATO będzie dużo silniejszy. Rozmowa z byłym przewodniczącym zespołu negocjującego instalację tarczy miała miejsce w trudnym okresie, gdy losy projektu były jeszcze niepewne a przedstawiciele USA w RP, w tym urzędnicy Konsulatu Stanów Zjednoczonych w Krakowie bali się jakichkolwiek deklaracji.

Dziś ten scenariusz się wypełnia i uważam, że pan Waszczykowski, ludzie mający swój udział w doprowadzeniu projektu do finalizacji oraz wszyscy Polacy mogą być zadowoleni. Panie i Panowie, udało się - tarcza antyrakietowa powstanie. Na szczęście. Dla Polski i dla świata.

Kiedy prawica będzie zdolna strugać intelektualistów z patyka?

2009-05-03T19:42:00.000+02:00

Tad9 w swoim tekście pod tytułem ,,Szczuka w szarym sosie (o sukcesie pewnej inżynierii społecznej)'' opisuje burzliwe dzieje rozwoju Kazimiery Szczuki, jako jednej z tuz ruchu feministycznego a przy okazji demaskuje powstały wokół niej i kilku innych feministek kult. Na tytułowe pytanie, które autor wspomnianego tekstu umieścił na jego końcu, postaram się pokrótce odpowiedzieć.

W odróżnieniu od wszelkiej maści ruchów lewackich, ruchy prawicowe cechuje wewnętrzna walka ideologiczna w której można stwierdzić rzeczywiste potyczki intelektualne mające na celu udowodnić wartość danego programu. Konserwatywni liberałowie spierają się z konserwatystami o zabarwieniu bardziej etatystycznym, umiarkowani światopoglądowo debatują z autorytarystami i monarchistami. Na prawicowej arenie myśli politycznej możemy obserwować ciągłą debatę, gdyż w naszych dywagacjach rzeczywiście o coś chodzi. Stąd również, niekiedy wspierane przez Salon, rozdrobnienie prawicowe obecne w Rzeczpospolitej i nie tylko - kruche porozumienia zrywamy nieraz tocząc bój o jeden szczegół, ponieważ kształt programu mający mieć wpływ na kraj jest dla nas ważny.

Nie można tego powiedzieć o ruchach lewicowych - czerwony marsz przez kulturę lat sześćdziesiątych rozpoczął tworzenie się w świecie zachodnim trendów intelektualnych, takich jak pacyfizm, socjalizm, ekologizm, antyklerykalizm, itd. To na kanwie tych elementów światopoglądowych powstawały lewicowe partie w całej zachodniej Europie ku radości przyjaciół znad Wołgi. Jeśli ich fundamentem ideologicznym jest kilka utopijnych hasełek, w które wierzą masy a promują najwięksi wewnętrzni kłamcy intelektualni, to każdy kompromis oparty na totalnym (nieprzypadkowe słowo) konformizmie jest możliwy. Czy to nie lewacy potrafią jednocześnie żądać totalnej sekularyzacji, a gdy przyjdzie co do czego wysyłać swoich przedstawicieli na pielgrzymki papieskie? Czy ktokolwiek inny, niż oni potrafią mówić o nowoczesnej polityce ekonomicznej kształtowanej rzekomo obecnie w Unii Europejskiej, jednocześnie promując skrajny socjalizm oraz pełną regulację życia gospodarczego?

To jest ich przewaga taktyczna nad prawicą znajdującą się obecnie w globalnym odwrocie. Lewacka zdolność do mutacji w zależności od potrzeby widoczna jest na przykładzie rodzimych komuszków. PZPR istniał, dopóki pozwalała na to dominacja komunizmu w Polsce. Kiedy czerwony system zaczął się sypać w całym Układzie Warszawskim, komuszki zamienili swe służby w kadry biznesmenów a sami przefarbowali się na socjaldemoratów nazywając obłudnie swa partię Socjaldemokracją RP. Zatrzymajmy się w momencie wyborów w 1991 roku - SdRP wchłania skrzyknięty lewacki plankton, po czym tworzy blok pod znaną nam dziś świetnie nazwą Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Negocjacje kończą się w mgnieniu oka a moskiewskie srebrniki pozostałe w łapkach komuchów w spadku po PZPR skutecznie wyciszają wszelkie spory. Dwa lata po rzekomym upadku komuny SLD zdobywa 60 miejsc w Sejmie, co jest najlepszym wynikiem w wyborach i tylko cudem zmontowana koalicja prawicowa odsuwa powrót czerwonych do władzy o kilka miesięcy.

Tak właśnie działa lewactwo. Kiedy zachodzi potrzeba chwili, cała ich ,,piękna różnorodność'' i kalejdoskop światopoglądowy znikają, a komuszki lgną do siebie aż miło. Tak było w przypadku wspomnianego SLD, tak było w przypadku LiD i w następnej odsłonie odbędzie się to w ten sam sposób przy okazji następnych wyborów parlamentarnych. To światowa reguła i taktyczna (podkreślam, jedynie taktyczna) wyższość lewactwa nad szeroko rozumianą prawicą. Im nie chodzi o wartości, im chodzi o zwycięstwo.

Dlatego też, po tym długim wstępie przejdę do meritum. Lewacy strugają swoje ,,elity'' z patyka i moglibyśmy wypunktować wiele przypadków, w których do strugania użyto wyjątkowo przegniłych i spleśniałych cepów. ,,Intelektualistami'' promowanymi w lewackich salonach są ludzie bez matury, profesorowie marcowi, specjaliści od wszystkiego oraz zawsze pewni siebie polityczni astrolodzy. W przypadku tej ideologii nie ważne kto mówi, ważne by dołączył do szeregu innych wystruganych i powtarzał te same, jedynie słuszne hasła dopóki oporna zaściankowa masa nie przyjmie ich w końcu jako swoje.

Prawica nigdy na coś takiego nie będzie sobie mogła pozwolić. Dla ideowej prawicy konformizm to słabość a nonkonformizm to cnota. Tak właśnie, nonkonformizm to cecha lansowana przez ideologię prawicową, dzieci - choćby panie i panowie Autorytety stawali na głowie, by przypisać tę cechę swoim środowiskom, nic tej prawdy nie zmieni. Lesbijka z barykady Parad Miłości mająca poglądy takie same jak milion innych lesbijek, ekolog zbierający podpisy dla Greenpeace'u obok setek kolegów robiący to samo, z tych samych pobudek rozbudzonych przez lewackie elyty, lewak z młodzieżówki socjaldemokratycznej powtarzający do znudzenia te same hasełka, co jego przyjaciele na całym świecie - to jest nonkonformizm?

Nonkonformizm to wiecznie spierający się Kaczyńscy oraz Olszewski. To Korwin punktujący wszystkich rzekomo na lewo od siebie i Marek Jurek osłabiający siłę swojej partii dla obrony swoich wartości. To środowisko nie wystruga intelektualistów z patyka.

Patrząc na nasze blogowe podwórko będące namiastką środowiska intelektualnej prawicy, to linczujący wszystkich dookoła Kirker i umiarkowany DoktorNo. To tropiący komunę we wszelkiej postaci Free Your Mind i wyluzowany Dixi. W tym środowisku trzeba prezentować konkretne poglądy, by w ogóle wejść w dyskurs. I nie znajdziemy tu ściągawek w postaci Karty Praw Podstawowych, Karty Praw Człowieka, a idąc dalej w przeszłość Manifestu Komunistycznego. Tu trzeba użyć półkul mózgowych, co gorsza obu!

Dlatego na prawicy nie ma miejsca dla Szczuk, Żakowskich i innych czerwonych królików z rękawa. Dlatego być może prawica w obecnej absolutnie masowej rzeczywistości skazana jest na porażkę. Ale nawet jeśli tak właśnie ma się stać, to walczyć i metaforycznie zginąć za wartości, w które wierzymy to honor i obowiązek. Bo w przeciwieństwie do walki czerwonych przyjaciół, nasza walka ma sens.

Bruksela ocenzuruje internet

2009-04-23T14:37:00.003+02:00

Internauci wszelkiej maści poglądów łączcie się! Unia Europejska po raz kolejny pragnie cichcem wprowadzać zmiany, na które wolni obywatele nie mają prawa sie zgodzić. Tym razem chodzi o projekt racjonowania dostępu do internetu - Bruksela chce ocenzurować dostęp do sieci! Nie pozostańmy bierni!

Nie od dziś wiadomo, że elity Unii Europejskiej są w stanie złamać dane słowo bądź każdą zasadę stojącą im na drodze do osiągnięcia swych celów. Wynik pamiętnego referendum w Irlandii został zignorowany - głosowanie ma odbyć się jeszcze raz. Zapewne, po intensywnej indoktrynacji proeuropejskiej, która już teraz ma miejsce, w następnym głosowaniu niesforna trzódka z Zielonej Wyspy zagłosuje odpowiednio.

Eurokraci dobrze wiedzą, że źródłem siły kontestatorów unijnych regulacji i wizji przyszłości jest wewnętrzne oddolne zorganizowanie. Naród irlandzki zagłosował przeciwko Traktatowi Lizbońskiemu m.in. dzięki szerokiej kampanii informacyjnej zorganizowanej w internecie przez tamtejszą opozycję i organizacje wolnościowe. W Polsce widać to zjawisko na blogach. Jesteś eurosceptykiem i chcesz poczytać teksty ludzi o podobnych poglądach - gdzie zaglądasz? Na Gazetę.pl? Wolne żarty. Blogi internetowe i serwisy łączące nasze środowiska jak Niepoprawni.pl, itp. to nasza siła. To całkowicie niekontrolowana forma obywatelskiej aktywności znajdująca się poza zasięgiem wszelkiej odgórnej władzy, w tym brukselskiej. Tak przynajmniej było do chwili obecnej.

Brukselscy urzędnicy wysunęli ostatnio projekt zdolny nieodwracalnie zmienić oblicze sieci w Europie. Otóż, projekt ów zakłada ustanowienie ,,paczek internetowych'' jako nowej formy dystrybucji sieci w internecie. Tłumacząc z brukselskiej nowomowy, eurourzędnicy pragną zapewnić obywatelom krajów członkowskich dostęp do wszystkich słusznych i zdaniem urzędników interesujących stron w internecie. I do żadnych ponad to.

Owe paczki internetowe to nic innego jak lista adresów, które dostawca internetowy udostępni swoim klientom. Dostęp do stron spoza listy będzie zablokowany. Wniosek jest taki, że żadna strona powstała bez wiedzy bądź zgody dostawcy nie będzie miała racji bytu, gdyż poprostu zabraknie jej na liście dostępnych stron www. Koniec małych domowych stron o Twoim kocie, koniec darmowych ogłoszeń, koniec niekontrolowanych serwisów społecznościowych, koniec wolnego dostępu do światowej sieci. Dzisiaj Europa, jutro Eurokołchoz.

Ponadto ów projekt ,,warunkowego dostępu do internetu'' zmienia wpisy dotyczące obowiązków dostawców internetowych oraz praw obywateli korzystających z internetu. Zmiany dotkną zapisów o wolności dostępu do sieci i jej zawartości zmieniając ich treść na mały akapit o obowiązku informowania swoich klientów przez dostawcę o wszelkich limitacjach oraz blokadach jakie ma zamiar wprowadzić. Nowomowa europejska nazwała tę zmianę wzmocnieniem ,,transparencji''. Ja nazwę tę zmianę wzmocnieniem kontroli i stopniowym wprowadzaniem terroru na skalę całego kontynentu. Nazwę tę zmianę stekiem bzdur który to już raz wprowadzanych bez oglądania się na prawa obywatelskie, bez informowania europejskiej opinii publicznej pod płaszczykiem konsmetycznych zmian. O nie, to nie będzie kosmetyczna zmiana. To będzie zmiana dzięki której wolność słowa w internecie się skończy.

Sól w oku Brukseli - wolny internet, może niebawem zostać zniewolony. Zniewolony dla każdego - bez względu na poglądy. Nie wolno nam przyglądać się biernie kneblowaniu sieci i coraz większemu ograniczaniu wolności obywatelskiej. Młode pokolenie nie pamięta czasów komuny, dobrowolna zgoda na europejski dyktat będzie doskonałą okazją do zaobserwowania czerwonego totalitaryzmu w praktyce. Na Waszym podwórku, w Waszych domach.

Jeszcze można coś zrobić, dlatego też naszym obowiązkiem jest działać. Głosowanie odbędzie się 5.05.2009r. Nie pozwólmy, aby ten dzień stał się datą, w której skończyła się wolność słowa i dostępu do informacji w Europie. Dane zawarte w tym tekście musimy rozprzestrzeniać na wszelkie możliwe sposoby. Nie dajmy się zwieść dezinformacji i europejskiej propagandzie. Wykorzystajmy oręż, którego jeszcze nie zdążono wytrącić nam z rąk - przekazujmy tę informacje w każdy możliwy sposób, w każdym możliwym kierunku. Nie dajmy się zniewolić!

***

Polecam stronę z której dowiedziałem się o całej sprawie: http://www.blackouteurope.eu/
Zachęcam do zapoznania się z jej treścią, póki nie została jeszcze ocenzurowana.

PiS znów się rozpada

2009-04-16T22:50:00.000+02:00

Od kilku dni w mediach kolejni politycy Platformy Obywatelskiej pochylają się nad nieszczęściem, jakie rzekomo spotyka obecnie PiS i jeden po drugim wytykają błędy tej partii, a nawet tworzą pseudoekspertyzy w kwestii list wyborczych do europarlamentu. Co poniektórzy wskazując na tajemnicze ,,ruchy tektoniczne'', wróżą nieuchronny upadek tej partii. Który to już raz?

Bez wątpienia, analizując wnikliwie strategię układania list Prawa i Sprawiedliwości, Bronisław Komorowski wykazuje nietypową aktywność w ramach wtykania nosa w politykę swych oponentów. Skąd to nagłe zainteresowanie? Czy Komorowski w tajemnicy przed kolegami z Platformy zmienił barwy polityczne i stał się tajnym spin doktorem PiSu? Może zachłysnął się nieustannie wypluwanym przez siebie jadem i pod wpływem trucizny zaczął bredzić ku przerażeniu różowych?

Tak samo jak Tusk wydający instrukcje prezydentowi, tak Marszałek Sejmu wtrącający się w sprawy wewnętrzne PiSu robią to, ponieważ po raz enty próbują udowodnić, że politycy z kręgu Prawa i Sprawiedliwości, a docelowo obydwaj Kaczyńscy zbankrutowali politycznie, a razem z nimi całe ugrupowanie. Tym razem z okazji zbliżających się eurowyborów - ostatnie brukselskie głosowania mogły nieco zniechęcić prawe skrzydło i centrum do europosłów PO takich jak Buzek czy Sonik (jak trafnie określił ich Nicpoń - ,,szmaty''), dlatego w imię idei równości a konkretnie wyrównania szans należy osłabić kandydatów PiSu za pomocą propagandy porażki.

Wszystkich szykujących się po raz kolejny na pogrzeb partii Jarosława Kaczyńskiego muszę jednak zmartwić. O, Lemingi! Nie ubierajcie smokingów, nie odpalajcie najlepszych cygar i nie kręćcie wąsa brylantyną! Na socliberalny raj trzeba będzie jeszcze troche poczekać, bo burzyciele, szkodnicy i raeganowskie stonki z PiSu jeszcze nieco poburzą, zaszkodzą i obgryzą. Obecnie kreowane medialne klepsydry oznajmiające wszem i wobec bliski funerał PiS-u to jedynie czarny PR mający przekonać niedobitki nieprzekonanych-nie-mających-polityki-w-dupie, że na tę partię nie warto głosować, choćby nawet (o zgrozo!) komuś odpowiadała. Prawda jest taka, że Prawo i Sprawiedliwość ma się całkiem nieźle i nie zawaham się postawić tezy, że lepiej, niż obrazują to oficjalne sondaże.

Jeśli foch i wycofanie się z wyborów Libickiego oraz groźby Mojzesowicza w sprawie ustawienia Czarneckiego na ,,jedynce'' w Lublinie to ruchy tektoniczne, to czym w takim razie było odejście Trzeciego Bliźniaka? Wybuchem wulkanu? Uderzeniem asteroidy?

Jakiej figury retorycznej panowie z PO by nie użyli, jakiej wróżby, czy przepowiedni nie wygłosiłby Niesiołowski czy Komorowski, jakich obelg nie rzuciłby pewien poseł z Lublina (obiecałem sobie nigdy nie zapisać nazwiska tego pajaca), to i tak nie uda się zakłamać faktu, że PiS radził sobie już w obliczu przegranych wyborów do parlamentu oraz w sytuacji odchodzenia z partii ludzi o dużo większym znaczeniu politycznym, jak wspomniany wyżej Ludwik Dorn czy Kazimierz Marcinkiewicz (ten drugi miał znaczenie przede wszystkim medialne). Porównując tamte ,,zwiastuny upadku partii braci Kaczyńskich'', z obecnymi przetasowaniami politycznymi, możemy w oczywisty sposób stwierdzić, że nie dzieje się nic wielkiego.

Nieszczere intencjonalnie zainteresowanie losem Prawa i Sprawiedliwości to tylko propaganda - stworzone w najdroższym departamencie Rzeczpospolitej pustosłowie. Spokojnie, panowie Platformersi z umoczonego lewa i udawanego prawa - nie potrzebujemy Waszej troski, damy radę bez Was. Na pohybel Wam.

***
Psy szczekają ze strachu - szczekają, a karawana jedzie dalej.

Mołdawianie walczą z komuną

2009-04-08T17:18:00.000+02:00

W stolicy Mołdawii Kiszyniowie wybuchły zamieszki spowodowane niezadowoleniem społecznym z faktu rzekomo sfałszowanych wyborów do mołdawskiego parlamentu. W wielkim zrywie przeciwko komunistycznemu establishmentowi wzięli udział antykomuniści z wielu grup społecznych, przede wszystkim studenci. Na pokojowe wyjście z impasu na razie nie ma szans. Tym lepiej dla Mołdawii.

Budynek parlamentu został zdemolowany, na ulicach w ruch poszły z jednej strony kostki brukowe - z drugiej pałki i armatki wodne. Komunistyczna władza podejrzewana o oszustwo wyborcze sięgnęła po szeroki wachlarz działań represyjnych wobec uczestników zamieszek. W kołach opozycyjnych powstała obawa, iż rozruchy zostały rozpętane przez komunistyczne służby specjalne, by spalić cały ruch antykomunistyczny w oczach wyborców. Mówi się o potrzebie pokojowych negocjacji z władzą oraz szkodliwości agresywnych działań wobec władzy. Czy nam, dzieciom Okrągłego Stołu, czegoś to nie przypomina?

Nawet jeśli narodowy zryw antykomunistyczny mający swe epicentrum w Kiszyniowie został celowo skierowany na tor konfrontacji siłowej z władzą, przywódcom opozycji nie wolno gasić tego potencjału. Należy go wykorzystać. Wszelkie straty, nawet największe, warte są ostatecznego zwycięstwa które lepszym będzie od każdego zgniłego kompromisu w stylu polskiej Magdalenki. Każdy kompromis z komunistami okaże się dla nich korzystny, gdyż w naturalnych warunkach państwa prawa konsekwencją nadużycia władzy jakim bez wątpienia była manipulacja wynikiem wyborczem byłoby całkowite odsunięcie od władzy oraz seria procesów sądowych.

W warunkach obustronnych intencji dojścia do kompromisu nie ma szans na opcję zerową wobec komunistów. Nie ma szans na sprawiedliwe osądzenie czerwonych przestępców a przede wszystkim w owych warunkach nie ma szans na stworzenie zdrowego aparatu państwowego. Potrzebny przykład? Polska, Węgry, Ukraina, Gruzja - pokojowe negocjacje z komunistami w każdym z tych krajów skończyły się zgniłym kompromisem będącym parasolem ochronnym dla zbrodniarzy, konfidentów oraz czerwonej agentury. Przez to, że zryw niepodległościowy z sierpnia 80-go roku został zgaszony stanem wojennym oraz późniejszą uległą oraz strachliwą postawą większości solidarnościowej opozycji wobec władzy komunistycznej, Polska nigdy nie stała się w pełni wolnym krajem i, zamiast otworzyć nowy rozdział swej historii i wreszcie się rozwijać, tkwi głęboko w postkomunie a wyjścia z tego historycznego patu jak nie było tak, póki co nie ma.

Należy również pamiętać, że komuniści niekoniecznie będą dążyć do kompromisu. Jeżeli zamieszki zostaną wyciszone a opozycja położy uszy po sobie i odetnie się od demonstrantów, aparat władzy poczuje swą siłę a kompromis będzie ostatnią rzeczą jaka przyjdzie do głowy czerwonym dygnitarzom. Jestem przeciwnikiem jakichkolwiek kompromisów z czerwonymi, ale nawet przyjmując, że to chcielibyśmy osiągnąć w Mołdawii, potrzebna jest manifestacja siły narodu. Opresyjna władza ludowa musi zacząć się bać.

Dlatego też opozycja mołdawska ma obowiązek objąć patronat nad ludźmi, którzy popchnięci operacyjnie bądź nie, wyszli na ulice zamanifestować nienawiść do komunistów oraz pęd ku wolności obywatelskiej. Nam, polskim antykomunistom nie wolno milczeć w tej sprawie, a raczej obowiązkiem naszym jest krzyczeć na temat tego co dzieje się obecnie w Kiszyniowie. Może chociaż w ten pośredni sposób polskim antykomunistom uda się odkupić winy za grzech Okrągłego Stołu.

Unia to terrorysta

2009-04-02T11:48:00.002+02:00

Ileż się można dowiedzieć, czytając jedną książkę! Zdarza się, że w ferworze intelektualnej wycieczki przez kolejne tomiszcza znajdujemy informacje całkowicie zaskakujące, a nasz nieposłuszny umysł od razu szuka analogii. Tak było w przypadku ostatnio czytanej przeze mnie książki Tomasza Białka nt. terroryzmu. Czy działania Unii mają znamiona strategii terrorystycznych opisywanych w owej publikacji?

Doktor Białek w swej książce pt. ,,Terrroryzm - manipulacja strachem'' analizuje szeroko pojęte zjawisko terroryzmu. Autor jest specjalistą mającym okazję zbierać materiały wprost u źródła i jego doświadczenie wprost kapie z tekstu tego dzieła. I oto czytamy, że terroryzm należy zdecydowanie rozróżnić od terroru państwowego, który różni się od terroryzmu mniejszym lub większym usankcjonowaniem działań w ramach aparatu państwowego. Terroryści stosują terror, aby zdestabilizować władzę - aparat państwowy terroryzuje, by tę władzę utrzymać lub wzmocnić. Kiedy w swej analizie dr Białek przeszedł do klasyfikacji cech stałych terroryzmu, przed oczyma stanęły mi Bruksela oraz Strassburg, Komisja i ,,Parlament'' Europejskie.

Jak zapewne wszyscy wiemy, Unia Europejska jest klasyfikowana w prawie międzynarodowym jako jednostka sui generis, tak więc jest to organ nie dający się jednoznacznie zaklasyfikować jako organizacja ponadnarodowa czy państwo (sam fakt, że nie wiemy czym tak naprawdę jest Unia powinien niepokoić). Jej działania możemy więc rozpatrywać jako akty ponadpaństwowe, czyli w istocie pozapaństwowe. Patrząc na luźną interpretację własnego unijnego prawa jaka miała miejsce po referendum dotyczącym Traktatu Lizbońskiego w Irlandii, możemy również stwierdzić, że często są to działania pozaprawne, a więc nie posiadające legitymacji społecznej. Z tych faktów wynika, że zastosowana przeze mnie analogia będzie pełnoprawna.

Oto cechy stałe terroryzmu wymienione w książce doktora Białka, z moim komentarzem ukazującym zadziwiające podobieństwo do cech Unii Europejskiej:

1.Działanie ukierunkowane na wywołanie chaosu - tzw. multicentryzm decyzyjny zakładający dwa ośrodki decyzyjne w ramach UE (Komisja Europejska oraz władza państwowa krajów członkowskich) to oczywiście politycznie poprawna manipulacja skrywająca za sobą powszechnie znany fakt nadrzędności prawa unijnego nad narodowym. Takie mydlenie oczu ma miejsce w wielu unijnych aktach prawnych na każdym szczeblu, czego przykładem może być ostatni legislacyjny gniot jakim był Traktat Lizboński. Czy ktokolwiek poza urzędnikami piszącymi go z rozkazu brukselskich decydentów ogarnął to ścierwo w całości?

2.Działanie mające na celu rozluźnienie lub wręcz zniszczenie więzi społecznych - tutaj mogę odesłać do tekstów Kirkera, który szeroko opisuje zjawisko inżynierii społecznej obecne w ramach Unii Europejskiej pod postacią postępowych i rewolucyjnych dążeń do zburzenia porządku społecznego, jak promowanie lobby homoseksualnego, usuwanie prawdziwych kar z kodeksów karnych pod płaszczykiem umożliwiania realnej resocjalizacji (czytaj - przykładowy pedofil musi mieć w swoim pomieszczeniu playstation oraz meble z IKEI, bo inaczej obrazi się i zamknie, a z całej państwowej walki o jego dobro nici). Przykładów jest więcej - atak na instytucję rodziny, antyklerykalny szał przeradzający się w promocję nihilizmu, presja na standaryzację edukacji państw członkowskich w rzeczywistości zaniżająca i kanalizująca naukę w krajach Unii w oparciu o arbitralne widzi misię brukselskich urzędników - to wszystko też zalicza sie do kategorii działań niszczących więzi społeczne, więc jest to kolejna cecha terroryzmu obecna w działaniach UE.

3.Działanie zmierzające do wywołania zaburzeń w procesach decyzyjnych u atakowanych (głównie grup rządzących w państwie) - Narzucanie narodowi irlandzkiemu kolejnych referendów do skutku jest jednym z przykładów. Wspomniany multicentryzm również. Tak samo jak narzucone bzdurne regulacje prawa unijnego blokujące wolny rynek w ramach państw i w ramach relacji międzypaństwowych czy niedorzeczne ograniczenia zawarte w ramach tzw. pakietu klimatycznego opartego na niedawno obalonej teorii globalnego ocieplenia. Wszystkie te mechanizmy prowadzą do uprzedmiotowienia władz państwowych stających się obecnie niewolnikami prawa stanowionego w biurach urzędniczych Brukseli.

4.Działanie prowadzące do rozwiązań o profilu autorytarnym lub wręcz totalitarnym - dyktatura Komisji Europejskiej osłoniętej listkiem figowym organu jedynie opiniodawczego jakim jest Parlament Europejski to tylko jeden z argumentów potwierdzający ademokratyczność Unii Europejskiej godzącą w suwerenność prawa państw narodowych. Jeśli ten argument oraz te zawarte w pozostałych punktach, świadczące o rodzącym się totalitaryzmie w Europie, nie przekonują czytelnika, to przekona go dopiero kopniak wojskowego buta na drodze do nowego europejskiego łagru dla politycznie niepoprawnych.

5.Działanie wzbudzające wrogość wobec ,,obcych'' - tutaj ozwie się z pewnością niejeden eurofil - przecież w Unii mamy tolerancję! - Owszem, tolerancja istnieje, a wręcz ma miejsce zjawisko dyktatu tolerancji wobec gejów, lesbijek, ateistów, ekologów i innych odmian lewackiego frontu. Tolerancja obowiązuje wiec tylko i wyłącznie wobec swojaków, czyli prawdziwych europejczyków otumanionych nową, europejską ideologią. Ludzie niezgadzający się z dyktaturą Brukseli otrzymują łatkę nacjonalistów, szpiegów Watykanu, homofobów, ksenofobów, itd., itp. Są skazani na ostracyzm, ba, ich przekaz jest blokowany a twórczość wręcz zakazywana, jak miało to miejsce z filmem Fitna autorstwa pewnego oczywiście ,,skrajnie'' prawicowego polityka z Holandii, opisującym prawdziwe oblicze religii Islamu.

6.Działanie próbujące stworzyć warunki psychospołeczne prowadzące do zasadniczych przekształceń aktualnego dla danej rzeczywistości porządku politycznego oraz prawnego - w opisywanej przez rosyjskiego dysydenta, byłego agenta KGB Witkora Bezmienowa strategii KGB wobec Zachodu, wymienione są celowa destabilizacja oraz następująca po niej ,,stabilizacja'' prowadząca do ustanowienia dyktatury. Nie mi osądzać czy w kwestii obecnego kryzysu ten mechanizm został zastosowany, ani tym bardziej przez kogo. Jestem zwykłym szarym bloggerem i każdy oceni to zjawisko sam. Jednak faktem jest, że w sytuacji obecnego kryzysu Bruksela co rusz nawołuje do niwelacji tzw. protekcjonizmu (czyli dbanie poszczególnych państw o interes własnej ekonomii), a za brukselskimi urzędnikami pokroju Jose Barroso niestety pokrzykuje również premier RP Donald Tusk. Są to oznaki coraz większego nacisku nakładanego przez europejską biurokrację na rezygnację państw członkowskich z partykularnych interesów na rzecz wspólnego europejskiego interesu, który Komisja Europejska już nam sprawnie określi. Niechaj lewacy czterech stron świata nie łudzą się, że którykolwiek ze zwykłych obywateli krajów członkowskich będzie miał prawo chociażby zająknąć się w ramach sprzeciwu. O ile w ogóle ów sprzeciw to postawa, do której jakikolwiek lewak-pacyfista będzie zdolny.

Podsumowując, działania aparatu europejskiego wykazują wyraźne znamiona terroryzmu a terror brukselski powoli staje się faktem. Niedawno miałem okazję rozmawiać ze studentem z Afryki - stwierdził on, że w jego przekonaniu Unia Europejska to najbardziej demokratyczny twór w historii człowieka. Czy po przeczytaniu mojego tekstu zmieniłby zdanie? Jakich jeszcze faktów trzeba, by ludzie zmienili zdanie na temat tej chorej instytucji? Czas nazwać rzeczy po imieniu.

Owoce politycznej naiwności - Obama politykuje

2009-03-21T15:31:00.006+01:00

Całkiem niedawno cały świat obiegła informacja iż nowy przywódca USA - Barack Obama, wyciągnął rękę do Iranu. Świeżo wybrany prezydent Stanów Zjednoczonych chciał porozumienia, zgody ponad podziałami i porozumienia pomimo różnic. W efekcie otrzymał jedyną możliwą odpowiedź. Figę z makiem.

Obama chciał dobrze. Jak każdy lewak wierzył, że wystarczy odrobina dobrej woli i, bez względu na (oczywiście pozorne) różnice, wszyscy ludzie, będący w rzeczywistości partycypantami wielkiej ziemskiej rodziny, są w stanie przezwyciężyć swe ludzkie przywary i zasiąść do koniecznych rozmów o globalnym pokoju oraz powszechnej miłości. W starciu z brutalną rzeczywistością wszystkie te intelektualne bohomazy z leninowskim rodowodem okazały się nic nie warte. Jak zwykle.

Prezydent USA, zależnie od poglądów politycznych, porównywany często do Chrystusa bądź Antychrysta, liczył na to, że ujmie władze Iranu jednym ciepłym, wręcz miłosnym listem, przekreślającym dziesiątki lat konsekwentnej polityki Stanów Zjednoczonych wobec tego islamskiego kraju. Nie musieliśmy długo czekać na odpowiedź. Irański przywódca religijny Ajatollah Ali Chomenei krótko i konkretnie zripostował absurdalną i nietrzymającą się realiów propozycję. Zapowiedział, że polityka Iranu zmieni się dopiero wtedy, gdy USA udowodnią swymi działaniami, że ich kurs polityczny rzeczywiście się zmienia.

Tego największy showman świata już nie może zagwarantować. Nie może zastąpić kadry generalskiej bojówką Greenpeace'u, nie jest również w stanie mianować lewackich aktywistów szefami CIA, NSA i Pentagonu. Póki co nie może tego zrobić, gdyż naturalny opór materii jest zbyt wielki. Na szczęście. Konsekwencją tego faktu jest niemożność zrewidowania polityki Stanów Zjednoczonych wobec Iranu z pominięciem oczywistych informacji potwierdzających zasadność kursu utrzymywanego do ostatnich wyborów prezydenckich przez administrację George'a Busha.

Chomenei to dobrze rozumie. Dlatego też bez obaw wymierzył przywódcy największego mocarstwa świata krótki ale solidny policzek. Za to ulubieniec mas Obama wygłupił się na całej linii. Tak samo jak lewackie podejście do polityki międzynarodowej. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Mea culpa - to jedyne słowa jakie powinny pojawić się na ustach wyborców Barracka Obamy. Impeachment - to jedyne słowo jakie w konkluzji powinno się nasuwać każdemu świadomemu politycznie Amerykaninowi.

Link do artykułu: http://wiadomosci.wp.pl/kat,107158,title,Przywodca-Iranu-odpowiada-Obamie-nie-widze-zmiany,wid,10965173,wiadomosc.html

Czas na Rzeczpospolitą

2009-03-18T17:34:00.002+01:00

Całkiem niedawno redaktor Krzysztof Skowroński został wyrzucony za rzekome machlojki w Polskim Radiu. Prawicowa część opinii publicznej ocenia diametralnie inaczej przyczyny owej dymisji. W analogiczny sposób podejdzie zapewne do sprawy niedawno postawionych oskarżeń wobec Andrzeja Filipowicza - właściciela 49 proc. udziałów w spółce Presspublica wydającej dziennik "Rzeczpospolita".

Przeobrażony i nastawiony na jedyny słuszny nurt tygodnik ,,Wprost'' na swej stronie internetowej poinformował, że Prokuratura Rejonowa Warszawa - Ochota wszczęła dochodzenie w sprawie niegospodarności w Przedsiębiorstwie Wydawniczym "Rzeczpospolita". Ze strony Wprost.pl dowiadujemy się, że ,,zawiadomienie dotyczyło m.in. zakupu przez zarząd spółki obcych walut w celach spekulacyjnych, zakupu jednostek uczestnictwa w akcyjnych funduszach inwestycyjnych.'' Rzecznik stołecznej prokuratury, Mateusz Martyniuk - Potwierdzam, że takie śledztwo toczy się - poinformował dziennikarzy "Wprost" - Zawiadomienie wpłynęło do nas jesienią ubiegłego roku, zgodnie z właściwością miejscową skierowaliśmy je do Prokuratury Rejonowej Warszawa - Ochota.

Czy zarzuty sa zasadne? Czy to przypadek, że zawiadomienie to zostało złożone właśnie wobec ostatniej, po niedawno unieszkodliwionym Trzecim Programie Polskiego Radia, ostoi prawicowej myśli politycznej na łamach której wolni od ostracyzmu mogą wypowiadać się ludzie tacy jak Krasnodębski, Wildstein, Terlikowski czy Ziemkiewicz? Dziwnym trafem ostatnia gazeta będąca pod kontrolą państwa staje się obiektem podejrzeń, które docelowo doprowadzą zapewne do usunięcia obecnego właściciela pakietu kontrolnego, po czym samego pakietu, który sprzeda się potem przedstawicielom Axel Springera, czy innej ,,niezależnej'' firmy medialnej.

Czy wpływ Rzepy na opinię publiczną tak bardzo przeszkadza prawdziwym zarządcom III RP, że postanowili oni zniszczyć ową gazetę? Czy owe oskarżenia nie są początkiem końca istnienia ostatniego poważnego przyczółka opozycyjnej wobec poprawnego nurtu opinii politycznej? Czy Filipowicz okaże się być kolejnym Skowrońskim polskich mediów? W tej sprawie natrafimy na wiele znaków zapytania. Obowiązkiem każdego uczciwego wobec własnego sumienia obserwatora życia publicznego w Polsce jest zbadanie i nagłaśnianie tej sprawy. Być może już teraz rozpoczęła się bitwa o ostatni niezależny organ medialny, dla ludzi nieprzystających do dzisiaj dominującego modelu wzorcowego czytelnika. Nie pozostańmy bierni.

Ten artykuł może naprowadzać na dobry trop: http://www.twoja-firma.pl/wiadomosc/16046660,sprywatyzowana-rzeczpospolita.html

Nie zadziałały naciski, zadziała prokuratura?

Obrzydliwa manipulacja tekstem Rewizora o wyborach 2007

2009-03-17T21:00:00.002+01:00

Tekst o którym mówimy, znalazł się w oryginale 13 XII 2008r, autorem jest szanowany przeze mnie Rewizor. Niestety widocznie tekst zbyt mocno uderza w dzisiejsze elity i musiał być ośmieszony. Na tę manipulację kopistów dał się nabrać Rybitzky i mam nadzieję Michael Abakus http://abakus.salon24.pl/392236.html. Stąd mój list do Michaela z prośbą o wyjaśnienie.

Poniżej przytaczam prośbę do Michaela Abakusa, oraz fragmenty tekstów obrazujących manipulację bynajmniej nie autora oryginału lecz jego kopisty Mnicha Zarazy. Ponieważ Michaela szanuję za jego teksty i dotychczasową rzetelność mam nadzieję iż otrzymam wiarygodne wyjaśnienie intencji, gdyż, powtarzam, nie posądzam go o taką grę. Mnicha Zarazy kojarzę, ale z tego co pisze Michael :

Powyższy tekst zamieścił mnich zarazy, jako komentarz na blogu aspiracje http://aspiracje.salon24.pl, pisząc, że jest to tekst znaleziony w skrzynce pocztowej. Widać, kolportaż pocztą pantoflową. Było wyraźnie widać ślady wielokrotnego kopiowania; brakujące spacje, ubytki w nie działających linkach. Zrobiłem korektę, sprawdziłem linki.

Nie lepiej było Michaelu sięgnąć do źródła gdzie są oryginalne linki i nie ma ubytków w tekście?

Z samych słów Mnicha Zarazy "dorzucam to co znalazłem w skrzynce" wynika jawna nierzetelność Michaela i niestety manipulacja mnicha. Znalazł w skrzynce???? Jeśli ktoś wysyła do Państwa tekst tej wagi, to się nie podpisuje, a wy go po prostu kopiujecie bez sprawdzenia wiarygodności???

(niżej podaję linki do oryginału i kopii)

Drogi Michaelu

Dałeś się wrobić przez Mnicha Zarazy w pewną manipulację której celu nie rozumiem. Jeśli swój tekst i tekst na którym bazowałeś porównasz z tekstem Rewizora, nie znajdziesz tam odniesień do pochodzenia L.Balcerowicza (Aaron Bucholz).
Może celem takiego "uzupełnienia" tekstu Rewizora było obniżenie jego powagi poprzez zasugerowanie antysemickości autora, co jest tak obrzydliwą zagrywką, że autor tego "dodatku" powinien się z niego wytłumaczyć. Proszę byś w trybie pilnym ustosunkował się do tej jawnej prowokacji.

Oryginał Rewizora: http://niepoprawni.pl/blog/80/jak-zmanipulowano-wybory-2007-roku
"Niestety, nie ma żadnej informacji o włożonym kapitale i o jego pochodzeniu – poza zdaniem, że „jego wyłącznym fundatorem jest prof. L. Balcerowicz”. L. Balcerowicz jest też przewodniczącym pięciosobowej Rady, w której skład wchodzi m.in. były minister i bankowiec Tadeusz Syryjczyk oraz Jan Wejchert współwłaściciel TVN, człowiek najbogatszy z wszystkich ludzi polskich mediów."

Kopia Mnicha Zarazy: http://aspiracje.salon24.pl/392008.html#comment-3638234
"Niestety, nie ma żadnej informacji o włożonym kapitale i o jego pochodzeniu - poza zdaniem, że „jego wyłącznym fundatorem jest prof. Aaron Bucholtz alias L. Balcerowicz”. Aaron Bucholtz alias L. Balcerowicz jest też przewodniczącym pięcioosobowej Rady, w której skład wchodzi m.in. były minister i bankowiec Tadeusz Syryjczyk oraz Jan Wejchert współwłaściciel TVN, człowiek najbogatszy z wszystkich ludzi polskich mediów."

PS. Dotąd jedynie czerwono różowe salony ośmieszały prawicę zarzucaniem jej antysemityzmu.

Znów musimy prosić Moskwę?

2009-03-05T12:11:00.002+01:00

Papierek lakmusowy kondycji lewackiej międzynarodówki w Polsce - Leszek Miller stwierdził dziś na swym blogu, że Radosław Sikorski musi poprosić Moskwę o zgodę na jego kandydaturę na szefa Paktu Północnoatlantyckiego.

Owa absurdalna wypowiedź prezentuje obraz polityki międzynarodowej jakiej życzą Rzeczpospolitej i NATO postkomuniści z kręgów Leszka Millera a kto za tym idzie kremlowscy włodarze. Polska ma znów przyklęknąć i z tej pozycji konsultować wszelkie ważniejsze decyzje ze swoim seniorem - Federacją Rosyjską. NATO nie ma prawa wystawić innej kandydatury, niźli prorosyjska na żadne wyższe stanowisko w swej administracji - najlepiej, żeby ta sprawa również była konsultowana z Kremlem. Od takiej wizji tylko krok do powrotu czasów stref wpływów w Europie. Tyle tylko, że w latach poprzedzających 89' rok słaba Europa będąca zabawką w rękach dwóch imperiów miała wsparcie ekonomiczne oraz polityczne Stanów Zjednoczonych, które doprowadziło do przesunięcia się żelaznej kurtyny za Bug. Dzięki temu dziś w Paryżu i w Berlinie mogą sobie biegać homoseksualiści w stringach z cekinami a w Warszawie różne lewackie organizacje pacyfistyczne w majestacie prawa mogą oblewać ekskrementami honor polskiego żołnierza.

Jednak dzięki polityce ugodowości Obamy oraz grze w rosyjską ruletkę do której zasiedli wspólnie Miedwiediew, Merkel i Sarkozy, niebawem ów porządek może upaść. Kruszenie się więzi transatlantyckiej ze Stanami Zjednoczonymi wystawia Europę, na początek środkowo-wschodnią, na żer rosyjskich ambicji. Widoczne obecnie symptomy coraz większej prorosyjskości narzucanej przez Brukselę całej Europie, której propagatorem jest m.in. wspomniany Miller, nie wróżą dobrze Polsce, Europie i całej cywilizacji Zachodu. Złotego wieku demokracji nie zakończy jedno wielkie uderzenie ruskiego buta wojskowego - ten wiek kończy się już teraz, kiedy europejskie ,,elity'' krok po kroku ustępują na kolejnych polach dyskursu z Moskwą, kiedy w Unii szerzy się socjalizm a postawy patriotyzmu narodowego są wyśmiewane oraz wyszydzane i przede wszystkim, kiedy naturalny sojusz USA z krajami wolnej Europy upada a na jego miejsce próbuje się ustanowić egzotyczny i chory sojusz Bruksela - Moskwa, mający szanse zaistnieć przy szczególnej bierności lewackiego prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Zawężając perspektywę opisywanego przeze mnie zjawiska można spojrzeć na problemy Sikorskiego z otrzymaniem nominacji na szefa NATO jak na wielką próbę sił resztek proamerykańskich, więc w rzeczywistości proeuropejskich administracji (konflikt interesów USA i Europy jest fałszywy - nasze interesy są zbieżne) zmagających się z wielkim frontem lewicowej myśli ,,europejskiej'' wyznawanej przez gromady politycznych idiotów, którym marzy się jedno superpaństwo europejskie, najlepiej od Atlantyku po Ural. Żeby było jasne - popieram w tej sprawie aspiracje Radosława Sikorskiego, polityka którego nie lubię i niezbyt szanuję. Racja stanu Polski musi wznieść się jednak ponad bieżączkę i spory partyjne.

W obliczu całusów słanych z Waszyngtonu do Moskwy i panoszącej się w Europie brukselskiej dyktatury, można odliczać lata jakie pozostały Rzeczpospolitej i innym pomniejszym, nadal suwerennym stronnikom USA na wolność decydowania o swoim losie. Granica stref wpływów znów przesuwa się zza Bugu na zachód. Przynależność do której ze stref będzie mniejszym złem?

Link do artykułu: http://wiadomosci.onet.pl/1928432,11,item.html

Europa od Atlantyku do Uralu?

2009-03-01T22:06:00.003+01:00

Po 89' roku coraz trudniej znaleźć przykłady niezakamuflowanej i otwartej rosyjskiej propagandy mającej zmanipulować społeczeństwa Zachodu. Jednak na początek nowego miesiąca prezydent Federacji Rosyjskiej sprezentował światu koncept, będący kolejną próbą złamania solidarności świata zachodniego. Otóż Dmitrij Miedwiediew oznajmił, iż Rosji marzy się ,,Europa od Atlantyku do Uralu''.

Pomysł jest tyle śmieszny, co przerażający, bo podobny miał już niejaki Włodzimierz Ilijicz Lenin. Poza tym, pomimo oczywistej próby włączenia państw europejskich w kremlowską strefę wpływów oraz jednoczesne odsunięcie ich jak najdalej od Stanów Zjednoczonych, czym w rzeczywistości jest wysunięcie tego pomysłu, nie widać żadnego głosu krytyki ze strony Zachodu. Czyżby Merkel i Sarkozy byli już zajęci omawianiem planów przyszłego podziału władzy między Berlinem, Paryżem a Moskwą? Czyżby prezydent największej potęgi świata, Barack Obama na dobre dał sobie spokój z koncepcją ,,globalnego szeryfa'' i skierował USA na powolny dryf ku nowemu izolacjonizmowi? Nie zapytam o Donalda Tuska, bo wyliczenie tych polityków w jednym zestawieniu jest co najmniej komiczne.

Kraje Europy środkowo-wschodniej już dziś powinny zacząć modlić się i realnie działać, by wizja wielkiego euroazjatyckiego molocha nie została nigdy wprowadzona w życie. Iluzja nieaktualności Paktu Północnoatlantyckiego może skłonić możnych Europy do głębszego przemyślenia pomysłu podsuniętego przez prezydenta Rosji, co nieuchronnie doprowadzi do upadku NATO, a co za tym idzie do rozluźnienia więzi transatlantyckich. Czego, na co wszystko wskazuje, izolacjonista-Obama, marzący o potędze swych państw Merkel i Sarkozy oraz imperialista Miedwiediew szczerze pragną.

Dla Polski i innych krajów byłej radzieckiej strefy wpływów oznaczałoby to utratę ostatniej gwarancji nietykalności ze strony rosyjskiego imperializmu, co z kolei doprowadziłoby do powrotu czasów bilateralnej polityki Rosji i Niemiec w sprawach dotyczących Europy środkowo-wschodniej prowadzonej ponad głowami państw tego regionu. Nie ważne, czy Polska dostałaby się w całości, czy w części w strefę wpływów rosyjskich, bądź niemieckich - w każdej z możliwych opcji Rzeczpospolita na nowo utraciłaby pozycję na którą pracowały pokolenia walczące o niezawisłość naszego kraju. Zamiana NATO na egzotyczną współpracę Europy z Rosją równa się utracie suwerenności m.in. przez Polskę, o losie Gruzji czy Ukrainy nie wspominając.

Jedyne co pozostaje krajom naszego regionu, to lobbować za wzmocnieniem sojuszu transatlantyckiego i utrzymaniem Paktu Północnoatlantyckiego w jego pierwotnej formie w której USA pełniło jedną z głównych ról. Jeżeli podpiszemy cyrograf z Moskwą, nasze państwa, a w dalszej perspektywie również Europę Zachodnią czeka marginalizacja i podporządkowanie partykularnych interesów interesowi Wielkiego Niedźwiedzia, który chyba nigdy nie przestał śnić o światowej rewolucji.

Donka oczy szeroko zamknięte

2009-02-21T16:53:00.003+01:00

Niedawny szok i zdziwienie Premiera RP wywołane zapowiedziami państw strefy Euro o wypuszczeniu wspólnych papierów wartościowych mają swe źródło w głębokim niezrozumieniu funkcjonowania polityki - wspólnej cesze całej obecnie nam panującej Rady Ministrów.

Oczywistym jest, że państwa strefy euro będą dążyły do obrony własnej waluty, a nie złotówki. Patrząc szerzej, oczywiste jest też, że solidarność państw Unii Europejskiej kończy się tam, gdzie zaczynają się partykularne interesy państw członkowskich. Faktem jest więc, że solidarność w Europie to fikcja i jest możliwa jedynie w warunkach zgodności interesów wszystkich państw UE. Szok, zdziwienie, a wręcz żal wyczuwalne w Donaldzie Tusku biorą się z przykrego faktu, że nasz premier żyje w świecie opowiadań i baśni o wielkiej europejskiej rodzinie trzymającej się za rączki i tańczącej w koło do melodii ,,Ody do radości''.

W okresie międzywojennym mieliśmy wojne celną z Niemcami, zdradę sojuszu ze strony Francji (wobec propozycji prewencyjnego ataku na Rzeszę), kolejną zdradę przy udziale Francji oraz Wielkiej Brytanii (,,dziwna wojna'') oraz złamanie traktatu o przyjaźni polsko-radzieckiej 17 września 1939. Jeśli ktoś myśli, że od tamtych czasów świat się zmienił, to ma on problem z percepcją wywołany przepojeniem lewackimi frazesami o światowym pokoju i końcu historii. Historia toczy się dalej a światowy pokój jak nie nastał, tak nie nastanie. Czeczenia, Gruzja, Irak - na nic rezolucje ONZ i nieśmiałe przebąkiwania ludzi iluzorycznie stojących na straży pokoju i sprawiedliwości. Prawem międzynarodowym oraz podpisanymi papierkami przejmują się jedynie słabsi - w rzeczywistości o wszystkim decyduje interes w kategoriach siły, a wojna nie jest żadnym kuriozum, lecz jedynie ostatecznym przedłużeniem dyplomacji. Szkoda, że premier Tusk tego nie rozumie.

Minister Obrony Narodowej Bogdan Klich również nie zaprząta sobie głowy takimi błachostkami, jak oczywiste symptomy dzielenia się Europy na dwa obozy i na szczycie NATO promuje usłużnie strategię dla Sojuszu korzystną dla Zachodniej Europy, nie dla Rzeczpospolitej. Zamiast naciskać na odnowienie coraz luźniejszych związków transatlantyckich ze Stanami Zjednoczonymi, ten lansuję wzmocnienie pozycji Unii Europejskiej w ramach Paktu Północnoatlantyckiego. Tej Europy w której Paryż i Berlin dzielą się wpływami z putinowską Rosją? Jeśli ta wizja zostanie zrealizowana, to możemy ostatecznie pożegnać się z NATO, które jest obecnie ostatnim gwarantem nietykalności Polski ze strony Kremla. A to wszystko dlatego, że na stanowiskach ministerialnych zasiedli wsiowi eksperci bez pojęcia o realnej polityce. Nie spodziewałem się, że w dwa lata będą w stanie tak wiele zepsuć.

Wracając do strefy Euro - patrząc trzeźwo na zapowiadane zagranie państw strefy, możemy dojść do wniosku, że wybrały one najlepsze ich zdaniem rozwiązanie, prowadzące do ograniczenia skutków kryzysu na ich terytorium. Jeśli Polska i inne kraje nowej Unii na tym stracą, to nawet lepiej. Ostatnio zbyt wysoko podnoszą głowy, więc porządny kryzys może na dobre wybić im z główek machanie szabelką. Premier będący mężem stanu myślałby o środkach zaradczych, nie o żebraniu o litość. Premier Tusk już zapowiedział, iż pojedzie ,,przedyskutować'' kwestię niesolidarności w Unii. Państwa zachodnie i tak postąpią zgodnie ze swoim, nie naszym interesem a lamenty i błagania Donka na nic się nie zdadzą.

Panie i Panowie, wracamy na kolana, z których, co najgorsze, możemy przez bardzo długi czas się nie podnieść. Polska marnuje po kolei wszystkie możliwości zabezpieczenia swego interesu w Europie i pozwala osłabiać swoją pozycję na każdym froncie. A premier Tusk i jego rząd nadal porusza się w świecie marzeń sennych i złudzeń. Czy doczekamy się kiedyś pobudki?

PSL tchórzy pierwszy

2009-02-09T12:38:00.003+01:00

Po tragicznej śmierci Polaka, nasz naród zbiera ciężkie do przyjęcia owoce podjęcia się walki z terroryzmem. Politycy PSL pierwsi reagują zgodnie z oczekiwaniami terrorystów - poseł Leszek Deptuła postuluje jak najszybsze wycofanie naszych wojsk z Afganistanu.

Wydawałoby się, że głęboko zakorzenione w polskości przekora i waleczność nie pozwolą naszym obywatelom na uginanie się pod presją przestępców. Okazuje się jednak, że propaganda strachu siana przez organizacje terrorystyczne na całym świecie trafiła na podatny grunt i tutaj. Partia zazwyczaj zabierająca głos w dyskusjach dotyczących nawet nie interesu jej obywateli - w rozmowach dotyczących własnego interesu, partia konformizmu i uległości wobec aktualnych sojuszników politycznych, z nieznanych powodów akurat w tej kwestii stawia sprawę jasno. Polskie Stronnictwo Ludowe żąda ucieczki i kapitulacji Wojska Polskiego w wojnie z terrorem. Czyżby Al Kaida zinfiltrowała szeregi ludowców? Czyżby Pawlak uległ zwodniczym wpływom islamskich ajatollachów?

Myślę, że nie. Być może chodzi o zaistnienie w mediach, lub zyskanie kilku lewackich punktów procentowych poparcia dla partii, kosztem zhańbienia mandatu poselskiego i pamięci zabitego Polaka. Pewnym jest, że owo posunięcie jest szybkim i zdradzieckim sztychem w plecy zadanym Wojsku Polskiemu, polskim obywatelom, sojusznikom z NATO a przede wszystkim rodzinie zabitego, której należy się przecież zadośćuczynienie.

Gdy szaleniec wbiegnie do Muzeum Narodowego i ukradnie dzieło sztuki, po czym w zaciszu domowego ogniska skrupulatnie porwie je na strzępy tylko po to, by wymusić na władzach konkretne zachowanie, to jaki jest obowiązek owych władz? Wzmóc poszukiwania, znaleźć i osądzić przestępcę, czy przeprosić go za walkę z przestępczością jako taką, pozwolić mu delektować się zwycięstwem nad ,,władzą'' po czym na wszelki wypadek zamknąć Muzeum, by takie przypadki się nie powtarzały? Gdy dla okupu zostanie porwane dziecko i zginie, obowiązkiem Państwa będzie ogłoszone wszem i wobec zakończenie walki ze zorganizowaną przestępczością czy wzmożenie walki z nią oraz poprawę mechanizmów bezpieczeństwa wspartą przykrym doświadczeniem? Okazuje się, że dla Leszka Deptuły i ekipy z której się wywodzi odpowiedź na te pytania wcale nie jest oczywista.

Powstaje pytanie, czy polscy obywatele mogą liczyć na swój rząd? Czy w obliczu rzuconych przez posła PSL słów, Polacy mogą nadal być pewni, że władza RP stoi na straży prawa i nie ulegnie plującym na nie przestępcom? Promowany przez lewicowe ośrodki ideowe kurs skrajnej uległości i kapitulacji udziela się powoli także polskim władzom. PSL stchórzył pierwszy i tym samym potwierdził wypowiedziane przez porwanego Polaka słowa, w których stwierdził on, że nie może czuć się bezpieczny. Problem w tym, że przez tchórzostwo szerzące się w ramach legalnej władzy w Polsce, obywatel Rzeczpospolitej musi się obecnie obawiać o swoje bezpieczeństwo nie tylko w Pakistanie, ale i we własnym kraju.

II Kongres PiS - relacja

2009-02-02T19:42:00.002+01:00

Ta notka na pewno nie będzie wyjaśniać oczywistego faktu, że Janusz Palikot nie mógł pojawić się na Kongresie. Nie udowodni też dlaczego premier z wielu względów nie powinien się na nim zjawić. Takie rozważania należy pozostawić tabloidom i co mniej bystrym z obywateli. Moja notka będzie relacją oraz analizą, odnosząca się do merytorycznych treści przekazanych na II Kongresie programowym Prawa i Sprawiedliwości.

Image via Wikipedia

Będąc członkiem krakowskiej młodzieżówki PiS, miałem niepowtarzalną okazję, by zjawić się na Kongresie tej partii, który, może poza meczem Polska - Dania, okazał się być centralnym wydarzeniem minionego weekendu - w wymiarze politycznym być może kluczowym punktem całej zimy 2008/09. Postaram się z perspektywy uczestnika owych wydarzeń zanalizować je i oddać ich atmosferę z pominięciem zakłamującej rzeczywistość optyki medialnej.

Przed kongresem odbyło się kilka paneli dyskusyjnych zorganizowanych w krakowskim Hotelu Novotel. Miałem przyjemność się tam znaleźć i obserwować atmosferę rosnącego napięcia przed weekendem. Ludzie dyskutowali między sobą i drążyli tych co bardziej zorientowanych w tym, co ma zostać powiedziane w czasie Kongresu. Politycy milczeli na ten temat. Ludzie z młodzieżówek biegali, by załatwiać sprawy organizacyjne i doprecyzować plany na następny dzień. W czasie paneli poruszono istotne dla partii kwestie powrotu bezrobocia i palącą sprawę zbliżającego się do Polski kryzysu, stanu polskiego sportu oraz, co ciekawe, praw kobiet w świetle polskich regulacji (zagrywka pod lewicowców?). Każda dyskusja odbywała się w osobnym pomieszczeniu, uczestnikom każdego spotkania rozdano solidne materiały informacyjne. Ja sam, do czego szczerze się przyznam, w trakcie panelu na temat praw kobiet opuściłem salę i razem z kolegami z młodzieżówki udałem się na mecz Polska - Chorwacja. Niestety sportowe spotkanie nie było warte mojej dezercji. Po rozgrzewce, jaką były konferencje w Novotelu, wróciłem do domu z głową pełną przemyślen. Na pierwszy plan rzucała się myśl - PiS wreszcie chwali się programem. Miałem przyjemność obejrzeć dziesiątki stron informacji i analiz, a to przecież jedynie przedsmak tego co miało się zdarzyć!

Następny dzień zacząłem od egzaminu - napisałem go szybko, bo auto, którym miałem udać się do Nowej Huty zajechało pod budynek Uniwersytetu pół godziny po rozpoczęciu pisania. Na szczęście pomimo słabej infrastruktury i beznadziejnych eksperymentów drogowych prezydenta Majchrowskiego, przebrnęliśmy z przyjaciółmi przez Kraków, by znaleźć się w jego ,,sławnej'' na całą Polskę dzielnicy. Kongres odbywał się w pawilonie Targów Krakowskich. Cały dzień miał się rozpocząć od przemówienia Prezesa, po czym nastąpić miała seria panelów dyskusyjnych otwierających wielką rozmowę wewnątrzpartyjną nt. przyszłości programu partii. Sama forma kongresu zasługuje na uwagę - nikt nie powie już, że w PiSie nie ma miejsca na dyskusji. Ta dyskusja ma miejsce nagminnie i sam miałem okazję w takich rozmowach uczestniczyć. To Prawo i Sprawiedliwość jest partią ,,rozdyskutowaną'' jak niegdyś niecelnie określił Platformę Obywatelską Jan Roktia. Jest miejsce na dialog, na odrębność a przede wszystkim na kompromis i konsolidację w ramach partii.

W swoim pierwszym przemówieniu Prezes zaczął od politycznych uników - zaprezentowane przez niego hasła ,,konkurencja - nie wojna'' i ,,czyny, nie cuda'' jasno wskazywały kierunek zmian w partii. Kaczyński chce od swej formacji, by ta uderzała celniej i roztropniej. Co z tego, że do dyspozycji jest cały szereg argumentów - broni w dyskusji, skoro nieraz posługujemy się nimi niewprawnie i łupiemy na oślep niczym rycerz ze zbyt ciężkim mieczem. Jarosław Kaczyński nawoływał do większego realizmu - postępująca lemingoza społeczeństwa jest faktem i o głos owych nieszczęsnych lemingów też należy walczyć. Dlatego były premier z pieczołowitością tłumaczy pojęcie ,,polityki transakcyjnej'' i jej zły wpływ na losy zwykłych Polaków, przede wszystkim młodych ludzi. Zachowuje się niczym nauczyciel w podstawówce, który starannie dobierając słowa, ma na uwadze by każdy, nawet najmniej zorientowany z podopiecznych dobrze zrozumiał o co mu chodzi. Do takich metod trzeba było się uciec i Prezes nie zawahał się po nie sięgnąć. Agresywny język politycznego wojownika należało odłożyć na bok, niech Niesioły i Palikoty pokażą ten język w najbardziej wynaturzonej formie, a okaże się kto w debacie politycznej w Polsce jest największym katem i chamem. Okaże się też kto jest prawdziwą ofiarą tej bezwzględnej ,,dyskusji''. Wojujący Kaczyński przy wymienionych panach to polityczny pacyfista. Merytoryczny i spokojny Kaczyński to przy tych politykach ostoja nadziei oraz rozsądku i rzeczowy partner do rozważań. I o to chodzi - niechaj Niesioły oraz Palikoty same zapracują na upadek Platformy.

Nie zostałem na panelach zaplanowanych na pierwszy dzień kongresu. Wybrałem się za to na wykład Kaczyńskiego (dla wiadomości wszystkich jak zwykle uprzejmych krytyków - ma stopień doktorski), który to odbył się w Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jadąc na wykład zastanawiałem się nad sprawą Migalskiego oraz nad ryzykiem, jakiego podejmujemy się jawnie demonstrując poparcie dla Prawa i Sprawiedliwości na jednej z sal naszej uczelni. Taką to wolność poglądów zapewnił nam Okrągły Stół - niektórzy ludzie młodzieżówki bali się występować przed kamerami ze względu na represje na uczelniach, my baliśmy się o naszą przyszłość na czerwonym UJocie z powodu zwykłego spotkania z opozycyjnym politykiem. Takie zjawiska powinny dać do myślenia.

Sam Kaczyński podczas swojego, kierowanego głównie do inteligencji krakowskiej wykładu, zwracał uwagę na absurd istniejącego w Rzeczpospolitej monopolu medialnego Gazety Wyborczej i jej pokrewnych wydawnictw. Punktował wady takiego porządku rzeczy i bił na alarm w kwestii skutków inżynierii społecznej od lat uprawianej przez ten ośrodek opiniotwórczy. Widać, że retoryka się zmienia - Prezes przestrzega, apeluje i tłumaczy. Merytoryczna treść jego wypowiedzi została tak dobrze przygotowana, że jedyną odpowiedzią nań może być również merytoryczna riposta - każdy niesiołowaty bądź seneszynopodobny rykoszet na dobrze przygotowane wypowiedzi Jerrego będzie conajwyżej śmiesznym urozmaiceniem debaty. Nie zmienia się światopogląd, zmieniają się środki przekazu i PR. Znów padają gorzkie słowa pod adresem ludzi stosujących w praktyce politykę transakcyjną (na marginesie: termin wykuty przez Roberta Matyję).

Były premier postuluje odbudowę polskiejch elit na gruncie obecnej rzeczywistości. Odrzuca liberalizację szkolnictwa i jako warunek poprawy kondycji naszego społeczeństwa stawia skuteczną walkę z patologiami będącymi efektem nieudolnej transformacji ustrojowej. Jarosław Kaczyński przeprasza inteligentów (w domyśle tych prawdziwych) za to, że mogli poczuć się urażeni ostatnimi działaniami Prawa i Sprawiedliwości. Chodzi oczywiście o wylansowanie słowa wykształciuch. Problem polega jednak na tym, że wielkie salonowe persony uznały, że te przeprosiny są skierowane do nich. Nic bardziej mylnego. Uważam, że chodziło tu o zwykłych inteligentów nie będących gwiazdami, za to urażonych obrzydzeniem wielu Polakom ich grupy społecznej przez źle przeprowadzoną akcję Dorna. Wreszcie Kaczyński wspomina o swych sztandarowych postulatach - chodzi oczywiście o lustrację i dekomunizację. Argumentuje je pod nowym kątem - młodzi ludzie mają prawo do prawdy i do życia w nowym państwie bez postkomunistycznego bagażu. Młodzi ludzie zasługują na życie w państwie, w którym wygrywa lepszy a nie ten, który posiada bardziej znane nazwisko lub obraca się w odpowiednich kręgach. Znów zmiana retoryki - na wielką korzyść dla partii.

Kaczyński kończy wykład - sala reaguje owacjami na stojąco. Z zaproszonej kadry UJ przybył jedynie sam prowadzący - prof. Bogdan Szlachta (mój wykładowca - filozof, człowiek wielkiego formatu). Reszta UJotowców zapewne stała w korkach, zachorowała nagle na filipińską grypę, lub zostawiła w domu włączone żelazko. Powodowało nimi zwykłe chamskie zlekceważenie czy strach przed rzeczową rozmową o stanie rzeczy? Myślę, że to drugie.

Drugi dzień zaczyna się wcześnie. Z kolegami pomagamy przy stanowisku UEN - partii do europarlamentu o polskiej nazwie Unia na rzecz Narodów. Rozdajemy materiały promocyjne i książeczki z krytyką Gazociągu Północnego - kolejny punkt dla PiSu za wspaniałe przygotowanie imprezy. Niedługo potem ogłoszone zostają przemówienia dwóch zagranicznych gości. Chodzi o Davida Francoisa z Partii Konserwatywnej Zjednoczonego Królestwa i o przedstawiciela czeskiej ODS którego nazwiska obecnie sobie nie przypominam. W mowie anglika widać elementy programowe rozbieżne z programem Prawa i Sprawiedliwości, jednak Francois sam podkreśla, że więcej angielskich i polskich konserwatystów łączy niż dzieli. Z ust angielskiego polityka pada obietnica wycofania z legislacji UK traktatu ratyfikującego Lizbonę po wygranych przez konserwatystów wyborach. Trzymam kciuki. Obydwie mowy akcentują podobieństwa owych zagranicznych partii i PiSu. Obydwaj mówcy ostro krytykują Traktat Lizboński. Obydwaj mówią o sojuszu PiSu z ODSem i Konserwatystami z Wielkiej Brytanii w ramach UEN. Miejmy nadzieję, że dzięki niemu partia ta przezwycięży wpływy Cohn-Benditów i innych Schultzów w europarlamencie. A może w ogóle zdelegalizuje tę postkomunistyczną międzynarodówkę?

W pozostałych przemowach przedstawiciele PiSu prezentują swoje poglądy nt. służby zdrowia, wojska i innych kluczowych dla państwa kwestii. Kulminacją jest ostre przemówienie Jacka Kurskiego, którego nasłuchiwałem z pokoju do make-upu (musiałem przez to przejść) w którym to przygotowywano ludzi z młodzieżówek do kończącego Kongres wystąpienia Prezesa. Kurski był ostry, ale rzeczowy. Nie obrażał - punktował. Oczywistym było, że media zareagują w wyćwiczony już sposób. Kurski przecież nie może wypowiadać się w sposób cywilizowany. Dlatego też w telewizji i prasie pełno jest bzdur o tym, jak to niby poseł Kurski po staremu bluzgał na prawo i na lewo (inna kwestia, że moim zdaniem zawsze bluzgał słusznie). W końcu nadeszła pora na wystąpienie Prezesa. Aby pokazać, że PiS to również partia młodych, młodzieżówki zorganizowały ludzi do małej grupy, która miała siedzieć za Kaczyńskim podczas wystąpienia. Od razu się zgłosiłem.

Prezes rozpoczął od osłupiającego zwrotu retorycznego - Kaczyński zaczął od pochwały wolności jednostki oraz wolności gospodarczej. W toku swojego wykładu udowodnił, że przezwyciężenie kryzysu to za mało, by stworzyć prawdziwie wolne społeczeństwo obywatelskie. Postkomunistyczne patologie będą blokować zmiany na lepsze i nie znikną same. Stąd rodzi się potrzeba ,,dalszej walki z układem'' (tak właśnie, z układem) i wszelkiego rodzaju korporacjonizmem dławiącymi obywatelską samodzielność oraz przedsiębiorczość. To był fenomenalny ruch. Mówiąc w ten sposób Kaczyński zdobył sympatię mojego kolegi z UPR prawie siłą zaciągniętego na Kongres. Mówiąc w taki sposób Kaczyński zdobędzie sympatię każdego bystrego młodego człowieka któremu zechce się przez chwilę zastanowić nad tym co prezes PiS ma do powiedzenia.

Jednocześnie Kaczyński odrzucił liberalny dogmat opozycji jednostka - Naród. Stwierdził, że te dwa elementy są naturalnie ze sobą powiązane
a jednostka operująca na łonie zdrowego i bezpiecznego Narodu jest w stanie wybić się na najwyższy stopień niezależności a, co ważniejsze aktywności obywatelskiej. To oszałamiająca zmiana retoryki, w nowy sposób tłumacząca potrzebę zmian postulowanych przez Kaczyńskiego od dawna. Dodając do tego nowe elementy programowe, których nie brak w 216-stronnicowej książce prezentującej program PiS, otrzymujemy w efekcie nowy, wspaniały PR za którym stoi coś więcej - prawdziwy, wewnętrznie zgodny program dla Polski. Pod koniec przemówienia Prezesa byłem pewien, że program pisany w tajemnicy to prawdziwy sukces Kaczyńskiego i jego partii. Moje zadowolenie dało się zobaczyć w telewizji o czym nagminnie informowali mnie znajomi po zakończeniu programu.

Nie pomogły odwracające uwagę od meritum sprawy haniebne zabiegi, na które zwróciłem uwagę (po raz pierwszy i ostatni) na wstępie. Nie pomogło późniejsze wyśmianie programu PiS przez wszelkiego rodzaju tuzy salonowe i medialne. Jarosław Kaczyński, a wraz z nim jego ekipa, uderzyli mocno i celnie - partia Kaczyńskiego przeszła do ofensywy, a energia pierwszego politycznego ciosu zepchnęła większość argumentów wysuwanych przez przeciwników owej formacji. Należy się dlatego spodziewać potoku pomyj, jaki z pewnością poleje się po partii Prawo i Sprawiedliwość. Jak to się mówi uderz w stół a nożyce się odezwą. Jednak żaden alogiczny wywód czy chwytliwy slogan któregoś z polityków koalicji, ani żaden świński ryj w wiadrze, czy inne efekciarskie zagranie nie zmieni faktu, że PiS powraca do formy z nową energią i zapasem argumentów na podorędziu. Trawestując tytuł artykułu mojej koleżanki - bloggerki z serwisu Niepoprawni.pl, Mony - Tuskolandio, trzęś portkami. Bo jest przed czym.

Urlop premierski na rzecz prezydentury - tego jeszcze nie było

2009-01-27T12:42:00.004+01:00

Alleluja! Nareszcie dane nam jest dowiedzieć się za pomocą jakiego cudu (kolejnego) nasz premier sprawi, że funkcja szefa rządu nie będzie mu kolidować z planami objęcia prezydentury. Otóż całkiem prawdopodobne, że na rzecz podjęcia kampanii prezydenckiej Donald Tusk znów weźmie sobie urlop.

Co za wyczucie smaku. Co za finezja. Dzisiaj, tj. we wtorek 27 stycznia szef MSWiA zdradził ów misterny plan dodając, że wysunięcie prezydenckiej kandydatury jaśnie oświeconego Donalda, będzie wspólną decyzją Platformy Obywatelskiej i premiera. Ale po co owijać w bawełnę - przecież dobrze znamy naszego milusińskiego i wiemy, że na pewno skorzysta z kolejnej okazji do odpoczynku od premierostwa, które przecież bardzo męczy, a radości daje niewiele. Szkoda tylko, że tym razem nie będzie czasu na Peru czy Val di Fiemme - niestety trzeba będzie zostać w tej francowatej, zimnej i zachmurzonej Polsce. Na dodatek niewątpliwie będą jakieś wyjazdy, spotkania z fanami...zostanie niewiele czasu na kontemplację sufitu z pozycji leżącej. Ale urlop to urlop - ociec brać? Oczywiście, że brać.

Losy państwa polskiego po raz kolejny zostaną powierzone garstce ludzi odwalających całą pracę za premiera, który w tym czasie ruszy w trasę promocyjną z niebieskimi balonikami i smażeniem kiełbasek. Powinniśmy się w sumie do tego przyzwyczaić, że za rządów PO-PSL byle urzędnik z Kacelarii Premiera jest bardziej odpowiedzialny niż nasz mąż stanu i ma zapewne większe poczucie obowiązku wobec Rzeczpospolitej niż nasz mały, polski Obama. Pomimo to, przykrym jest fakt, że ekipie PO nie w smak wystawić kogoś w zamian za Tuska, by ten w spokoju zajął się kampanią, a Polska na czas jej trwania mogła liczyć na skupionego na sprawach państwa premiera. W końcu coś tam jest do zrobienia. Jakieś problemy z gazem, jakieś ploty o kryzysie gospodarczym...w sumie wypadałoby, żeby osoba będąca w centrum władzy wykonawczej w Polsce zajęła się tymi kwestiami.

Ale jak? Przecież Schetyna nie może być premierem, żeby mu czasem Chlebowski nie podwędził wpływów w klubie parlamentarnym. Że też ten słomianowłosy pleban wyskoczył z tak niedorzecznym pomysłem. Na szczęście Schetynescu nie da się wygryźć i wytrącić z roli szarej eminencji - Tuska da się na urlop, Chlebowskiego zbeszta na posiedzeniu klubu i załatwione. Tylko gdzie w tej wielkiej przepychance miejsce na interes Rzeczpospolitej?

Powołać komisję do sprawy Olewnika!

2009-01-20T21:40:00.005+01:00

Jak pokazuje historia, Polacy potrafią się jednoczyć jedynie w momentach przełomowych dla przyszłości ich państwa. W sprawie o której będę pisał, najwyższy suweren RP - naród polski określił się zdecydowanie i jasno. Koniec głupich tłumaczeń, koniec oczywistych uników i przemilczeń. Jeśli władza nie ma nic do ukrycia, niechaj gra z obywatelami w otwarte karty. Czas powołać komisję w sprawie Olewnika.

Wszystko wskazuje na to, że Krzysztof Olewnik staje się pośmiertną ofiarą ludzi, którzy powinni się zająć sprawą bestialskiego mordu dokonanego na nim na tle politycznym jeszcze za rządów postkomunistów. Sprawę tą wyciszano przez lata, pomijając krótki okres urzędowania rządu Jarosława Kaczyńskiego, kiedy to wydawało się, że rodzinie Olewników zostanie zwrócona sprawiedliwość i sprawą morderstwa opieszała prokuratura zajmie się w końcu na poważnie. Niestety, nadzieje te okazały się płonne. Za rządów koalicji PO-PSL Sprawie Olewnika znów ukręca się łeb.

Czego boją się politycy Platformy Obywatelskiej, którzy jako jedyni stanowczo przeciwstawiają się powstaniu takiej komisji? Przede wszystkim, czego boi się minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski? O jego niejasnej roli w całej aferze i działaniach, a raczej braku ich podejmowania przez rząd Donalda Tuska powstało już kilka dobrych artykułów. Na opisanie wszystkich machlojek i zaniedbań mających miejsce w toku postępowania wyjątkowo leniwej prokuratury płockiej i innych organów zaangażowanych w tę sprawę potrzebowalibyśmy jeszcze conajmniej kilkudziesięciu.

A jednak władza nie chce komisji. Władza argumentuje swoje stanowisko tak samo, jak kilka lat temu przedstawiciele rządu Millera krytykujący pomysł powstania komisji w sprawach Afery Rywina i Afery PKN Orlen. Tak, jak rząd Millera kiedyś, tak rząd Tuska dziś, mówi - poczekajmy, aż sprawą zajmie się prokuratura! Pytam - ta sama prokuratura która ucięła niewygodne postępowania w sprawie grupy trzymającej władzę? Pytam ponownie - ta sama prokuratura, która nigdy nie doprowadziła do wyjaśnienia związków gazowego pośrednika J&S Energy z polskimi politykami? A może ta sama ogarnięta nagłą niemocą prokuratura, która przestała się zajmować sprawą słynnego przecieku w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, gdy tylko okazało się, że nie przyniesie ona żadnego kapitału politycznego obecnie rządzącym, a raczej im go nieco ujmie?

Nie, Panie i Panowie. Usłużna prokuratura żadnej szkodliwej dla władzy sprawy nie doprowadzi do końca. Poza tym rozmawiać można w nieskończoność - czas na prawdziwe działania. Opinia Polaków jest oczywista - aż 78% obywateli RP chce komisji śledczej w sprawie Olewnika. Rzadko się zdarza, że Polacy są tak zgodni i wykazują takie dobre rozeznanie. Władza nie ma prawa dłużej ignorować oczywistej konieczności, jeżeli nadal (o ile w ogóle) kieruje się ona prawem oraz sprawiedliwością. Ja oraz miliony polskich obywateli oczekujemy powstania Komisji do sprawy Olewnika. Oczekujemy zdecydowanych działań ze strony elity rządzącej. Nie ma mowy o dalszych dyskusjach, czas, by sprawiedliwości stało się zadość.

Powołać Komisję do sprawy Olewnika!

P.S.: Bloggerzy wszelkich opcji zjednoczcie się! Potrzebujemy kolejnego listu, kolejnej masowej akcji. Nie pozwólmy polityczno-przestępczej mafii pluć nam i innym Polakom w twarz - Protestujmy!

PO czyści sobie komisję

2009-01-12T18:24:00.003+01:00

Od dawna oczywistym jest, że przy zmianie władzy następują przetasowania na wszystkich wyższych stanowiskach w państwie. Tak też jest w przypadku przejecia rządów przez koalicję PO-PSL. Z jednym wyjątkiem - do tej pory żadna władza nie starała się tak usilnie przejąć kontroli nad Komisją do Spraw Służb Specjalnych.

Owa komisja powstała tuż po aferze Olina, kiedy to trefny premier RP Jerzy Oleksy, został postawiony w stan oskarżenia o przekazywanie tajnych informacji rosyjskiemu szpiegowi Władimirowi Ałganowowi. Aby jej działania miały jakikolwiek sens, a członkowie komisji mogli obiektywnie zająć się sprawą dotyczącą przecież rządzącej wtedy koalicji, ustanowiono nieformalną zasadę, iż przewodniczącym komisji będzie zawsze przedstawiciel opozycji. Dzięki temu prace komisji niezależnie od bieżącej układanki politycznej, przynosiły owoce.

Największe owoce przyniosły działania Komisji w sprawie badania afery PKN Orlen, kiedy to wyszło na jaw, że ówczesny premier Leszek Miller korzystał z pomocy Urzędu Ochrony Państwa dla osiągnięcia zaplanowanych celów politycznych (odwołał ówczesnego szefa PKN Orlen Andrzeja Modrzejewskiego). Był to element wielkiej gry politycznej mający na celu utrzymanie w roli pośrednika w przesyle gazu z Rosji do Polski, firmy J&S Service. Miller i jego ludzie za pomoc udzieloną J&S prawdopodobnie otrzymali wielkie łapówki. Tego jednak nie udało się ustalić. Polityczno-biznesowy układ utrzymujący polską lewicę na to nie pozwolił. Ważne jednak, że dzięki temu, iż Komisja do spraw służb specjalnych okazała się być odporna na manipulacje ze strony koalicji rządzącej, udało się po raz pierwszy w historii III RP odkryć przed polskim społeczeństwem układ i skalę prowadzonych przezeń machlojek. Po tej, kolejne afery polały się już ciągłym, szerokim strumieniem.

Dziś, za rządów jaśnieoświeconej koalicji miłości, w Komisji znów zaczyna się coś dziać. Czy jej członkowie trafili na ślad jakiejś wielkiej afery? Nie. Czy doprowadzili do rozwiązania sprawę przecieku nt. zatrzymania Andrzeja Leppera? Oczywiście, że nie. Za to co jakiś czas Platforma Obywatelska wprowadza z pozoru drobne zmiany w działaniu owej speckomisji i krok po kroku, odbiera opozycji wpływ na jej działanie.

Zaczęło się już 14 listopada 2007 roku - Platforma przeforsowała zmniejszenie liczby członków komisji z siedmiu do 5 (PO-2, PiS-1, PSL-1, Lewica-1), przez co Prawo i Sprawiedliwość mogło wydelegować tylko jednego przedstawiciela w tym organie. W komisji siedmioosobowej miałby tych przedstawicieli dwóch. Platforma zręcznie przykryła ten przekręt szumem medialnym wokół kandydatury Macierewicza, który tradycyjnie został obrzucony błotem i uznany za szaleńca.

Dopiero 8 maja roku następnego, po ciężkich targach politycznych PiSowi udaje się namówić Platformę do przywrócenia siedmioosobowego składu komisji, kosztem wycofania kandydatury ,,Szalonego Antoniego''. Kandydatami partii Kaczyńskiego zostają Zbigniew Wassermann i Janusz Zieliński, i wszyscy są usatysfakcjonowani. Pozornie.

Głód władzy w komisji nie pozwala Platformie na obstanie przy zaistniałej równowadze. Posłowie PO niby nadal mają przewagę w głosowaniach ale przewodniczącym owego organu może zostać Wassermann albo Zieliński, po czym te wszystkie słuszne głosowania zepsuć. A co by było, gdyby owi panowie przewodniczyli pracom komisji pod rząd?? Sodoma i Gomora! Do tego doprowadzić nie wolno. Dlatego też 9 stycznia 2009 głosami koalicji zostaje przeforsowana zmiana regulaminu Sejmu a w jego treść zostaje wpisana tzw. zasada rotacji.

Owa zasada ma zastąpić niepisany zwyczaj w wyborze kierownictwa komisji z czasów wspomnianej wcześniej afery Olina. Na czele komisji nie będą już stać sami posłowie opozycji. Od teraz mogą ich zastępować przedstawiciele koalicji a zmiany mają przebiegać rotacyjnie, w określonej częstotliwości. Dzięki zmianom wprowadzonym przez Platformę i PSL, w przypadku obejmowania przewodnictwa przez jednego z czterech posłów koalicji, owe partię przejmują władzę absolutną nad Komisją do spraw Służb Specjalnych. Jak wiadomo ów organ to jedyny pozarządowy ośrodek kontroli nad służbami, których najwyższym nadzorcą jest Premier RP Donald Tusk. W wypadku przejęcia kontroli nad tym organem przez koalicję rządową, w Polsce nie pozostanie ani jeden niezależny organ kontrolny, baczący na to, co wyprawiają polskie służby specjalne. To skandal.

Krytycznie o zmianach mówi nawet dyżurny komuch ds. służb Zbigniew Siemiątkowski, chwaląc jednocześnie stary konwenans - Ta zasada się sprawdziła. W 2000 r. [rządy AWS] byłem opozycyjnym szefem komisji i dzięki temu udało mi się zablokować próby manipulowania przez służby specjalne materiałami lustracyjnymi Lecha Wałęsy i Aleksandra Kwaśniewskiego - przypomina. Dziennikarz Wybiórczej, autor artykułu z którego pochodzi ten tekst uczciwie zaznacza, że ,,z kolei gdy w 2004 r. jego partia - SLD - sprawowała władzę, a Siemiątkowski kierował służbami, stał się obiektem dochodzenia komisji w tzw. aferze Orlenu.'' O tym pisałem wyżej. Nawet taki zawzięty komunista od lat manipulujący służbami krytykuje zmianę wprowadzoną przez Platformę Obywatelską.

Powstają więc pytania - Dlaczego Koalicja tak boi się wpływu PiS na działania Komisji? Dlaczego doprowadziła do przejęcia przez swoich ludzi absolutnej władzy w tym organie? Kogo chce chronić tymi działaniami? Nepotystów z PSL? Dukaczewskiego? Schetynę? Komorowskiego? Miejmy nadzieję, że będzie nam kiedyś dane się tego dowiedzieć.

--

Link do najważniejszego artykułu:
http://wyborcza.pl/1,76842,6144987,POrzadzimy_sobie_speckomisja.html

Jaką drogą idzie blogger Rybitzky?

2008-12-18T18:36:00.005+01:00

W odpowiedzi na mój wpis z przedwczoraj bloger Rybitzky w tekście pt. ,,Jaką drogą idzie polska prawica?'' odnosząc się do stawianych przeze mnie tez, poruszył kilka ważnych kwestii. Ważnych o tyle, że stosunek autora do owych zagadnień to emanacja rodzącego się wśród wyborców Prawa i Sprawiedliwości nurtu reformistycznego. Nurtu kierującego partię PiS w złą stronę.

,,Ludzie widzą co się dzieje. Od wyborów panuje w PiS marazm, a przez liderów karmieni są stale tymi samymi, pustymi obietnicami zmian. To nie czarnowidztwo, ani „rozłamowość”, że zaczyna pojawiać się zwątpienie. To po prostu rozsądek, którego brak zaczyna być wyraźnie widoczny u liderów PiS.'' - pisze Ryba.

Owszem, wśród działaczy partii Kaczyńskiego może panować marazm - w końcu PiS nie rządzi, nie odnosi spektakularnych sukcesów na arenie polskiej sceny politycznej a w łamach partii nie przeprowadzono żadnych gruntownych reform, które pozwoliłyby jej zregenerować się i z całą odnowioną mocą ponownie włączyć się do biegu po władzę w Rzeczpospolitej. To prawda. Problem polega na tym, że PiS nie będzie rządził co najmniej do następnych wyborów, nie będzie odnosił spektakularnych sukcesów, dopóki jego jedynym kandydatem na sojusznika w forsowaniu pomysłów legislacyjnych będzie skrajnie wrogie wobec tej partii SLD. Prawo i Sprawiedliwość nie może sobie również pozwolić na głęboką reformę jak np. postulowane przez wielu nierozsądnych ludzi przetasowanie na szczytach władzy tej formacji. W sytuacji ciężkiego konfliktu politycznego, w którym Prawo i Sprawiedliwość znalazło się na pozycji oblężonej twierdzy, potrzebna jest konsolidacja - nie destabilizująca rewolucja.

Być może znalazłby się ktoś, kto nadawałby się na prezesa partii, (w końcu ktoś kiedyś będzie musiał prezesa Kaczyńskiego zastąpić - (wbrew opiniom wielu postępowych defetystów z czasów rządu Jarosława Kaczyńskiego, przywódca kaczystowskich watah ani nie strzela z oczu laserem, ani nie jest nieśmiertelny). Być może ktoś będzie w stanie trzymać w ryzach konkurujące od wczesnych lat 90' nurty polskiej prawicy obecnie zespolone w jednym ciele pt. Prawo i Sprawiedliwość. Być może ktoś będzie się lepiej nadawał do organizacji i synchronizacji działań partii, niż Przemysław Gosiewski. Być może. Jednak w warunkach, w jakich znajduje się teraz owa partia, jej kierownictwo nie może sobie pozwolić na gdybanie i eksperymenty. Należy to wziąć pod uwagę w ocenie działań prezesa PiS oraz jego podwładnych - Rybitzky niestety o tym zapomina.

Musimy operować w ramach faktycznej sytuacji oraz realnych możliwości, a obecnie wachlarz działań dostępny dla prezesa PiS nie jest szeroki. Wystarczy porównać ocenę działań nie mającego dostępu do władzy Jarosława Kaczyńskiego, z oceną działań Prezydenta - tutaj pisowski elektorat jest pewien. Ryba również, w końcu napisał tekst w którym stawia sobie Lecha Kaczyńskiego za najlepszego prezydenta w historii Polski. Lechu ma dostęp do władzy, więc nią dysponuje i imponuje swoimi działaniami swoim wyborcom. Rybitzky musi pamiętać o tym, że Jarosław Kaczyński, a z nim jego ludzie, takich możliwości nie mają.

Jeśli chodzi o opinie terenowych działaczy Prawa i Sprawiedliwości, na początku muszę zaznaczyć, że opinie są różne i nie ma sensu się na nie powoływać. Krakowscy działacze, z którymi mam przyjemność pracować pałają dużo większym optymizmem niż pisowcy z Wrocławia (jak mniemam), o których wspomina Ryba. Jednak jak wiadomo, opinie są subiektywną oceną, więc nie możemy się na nie powoływać, chyba, że chcemy przyjąć taktykę gry autorytetami, która w wykonaniu wyborcy PiS kpiącego sobie z salonowych autorytetków wygląda niestety tragikomicznie.

Postulowane przez Rybitzky'ego zmiany to otwarcie się na salonowe media i poprawa wizerunku partii. Jeśli miałoby się to odbywać za pomocą wymiany Gosiewskiego na Natalię X - która świeci białymi zębami i się ładnie uśmiecha, a nie potrafi wprowadzić dyscypliny w partii, to od razu mówię, że dziękuję. Z resztą nie wiem jak we Wrocławiu, jednak w Krakowie odbywały się szkolenia medialne, nie tylko dla sztandarowych ludzi małopolski ale i dla szeregowych członków młodzieżówki - nie wiem czy Ryba jest na bieżąco z wydarzeniami wewnątrz struktur partii.

Musimy pamiętać, że PiS jest opozycją do Platformy Obywatelskiej - dlatego też nie może dążyć do uPeOwienia. Gdy partia ta straci kontrast w opozycji do Platformy, razem z nim straci głosy przeciwników rządu Tuska. Poza tym w walce na uśmiechy i debilną politykę miłości PO jest i tak nie do przelicytowania. Tej walki PiS nigdy nie wygra, więc postulat wzięcia w niej udziału to błąd strategiczny i zaprzeczenie zasad, o których mówiono w Prawie i Sprawiedliwości, a które, o czym należy pamiętać zobowiązują nadal.

Rzeczywiście, w partii Jarosława Kaczyńskiego jest wiele do zrobienia. Jest wiele błędów do naprawienia i wiele rozwiązań do wprowadzenia. To fakty. Jednak defetystyczna postawa, zakładająca, że będziemy jedynie stać i narzekać w niczym nie pomoże. Już wystarczy krytykantów i oportunistów jak Sikorski czy Mężydło, wystarczy nadambitnych rozłamowców jak Piłka czy Zalewski. Czas na działania, czas na walkę o głosy - PiS ma potencjał, miejmy nadzieję, że go nie zmarnuje. Rybo, więcej optymizmu!

Panie Marku, Panie Janie, Rybo - nie idźcie tą drogą!

2008-12-16T14:22:00.002+01:00

Zakładając nawet, że kolejne secesje w PiS nie były inspirowane z zewnątrz, jak miało to miejsce na prawicy w pierwszej połowie lat 90', to i tak obóz prawicowy nie może sobie pozwalać na takie zjawiska, ponieważ mu się to po prostu nie opłaca.Plankton

Odszedł Marek Jurek, odszedł Ujazdowski. Powstała Prawica Rzeczypospolitej i ruch obywatelski Polska XXI (Mam nadzieję, że nikt nie ma już złudzeń, że ów ruch pozostanie jedynie klubem dyskusyjnym nie angażującym się w walkę polityczną). Obydwa ugrupowania mienią się prawicowymi, a różnią się w swych programach tym, że Prawica RP pozuje na bardziej prawicową niż Prawo i Sprawiedliwość, z kolei Polska XXI chce stworzyć wizerunek nowoczesnej konserwatywno-liberalnej formacji. Dziwnym trafem owe pisopochodne kanapowe środowiska nie pozostały w macierzystej partii, której nie stać było na stanie się, niczym Platforma Obywatelska, partią ,,rozdyskutowaną''. Nie będę po raz kolejny pisał, jaką mam teorię na ten temat - analogia z czasami szafy Lesiaka wydaje mi się być zasadna.

Zasadna o tyle, że oceniając sytuację racjonalnie i nie biorąc pod uwagę przesłanek świadczących o manipulacjach wewnątrz polskiej prawicy, fakt coraz to większego rozdrobnienia ogarniającego prawicową scene polityczną jest po prostu zły. Prawica RP nie zastąpi Prawa i Sprawiedliwości, stanie się co najwyżej następczynią Ligi Polskich Rodzin. Tak samo Polska XXI nie pociągnie za sobą znacznej części wyborców PiS, ponieważ jej program jest na to za liberalny. Zakładając, że rozwój sytuacji pozwoli na zaistnienie tym formacjom (mam na myśli więcej niż 5% poparcia) będziemy mieli na prawicy, zamiast jednej, silnej centroprawicowej partii, trzy mniejsze, różniące się w detalach swoimi programami - osłabiony PiS, słabą Prawicę RP i Prawicę XXI. Rozdrobniona prawica nie będzie w stanie oprzeć się ,,rozdyskutowanej'' Platformie Obywatelskiej, w której znajdzie się miejsce dla każdego, kto nie lubi Kaczorów połączonej sojuszem postkomuszych interesów z Sojuszem Lewicy Demokratycznej (Od razu spieszę z wyjaśnieniem - nie piszę o PO, jako o części prawicowej sceny politycznej, ponieważ stopniowy dryf ku UWolskim korzeniom, wykreśla tę partię z owej systematyki).

Jaki potencjał będzie miała tak podzielona prawica? Owszem, z pewnością zawiążą się doraźne, może nawet nieco trwalsze sojusze w obronie konkretnych ustaw czy projektów, ale nie ma szans na trwałą współpracę. Nie ma szans na stabilną walkę w ramach opozycji, nie ma szans na zdecydowane zwycięstwo którejś z owych partii w wyborach parlamentarnych, nie mówiąc już o wystawieniu wspólnego kandydata do wyborów prezydenckich. Polska prawica, a moim zdaniem razem z nią Rzeczpospolita, nie mają interesu w podgryzaniu PiS z dwóch stron przez owe rozłamowe stronnictwa. Dlatego też ich istnienie oparte na byciu opozycją do Prawa i Sprawiedliwości jest szkodliwe. Tak samo, nawoływanie do przerzucania swego poparcia z partii Kaczyńskich na formacje Marka Jurka czy Rokity i Dutkiewicza.

Środowisko polskiej prawicy musi się ponownie skonsolidować albo skoncentrować wokół jedynej partii mającej potencjał walczyć o władzę w Rzeczypospolitej. Nowa jakość i powiew świeżości jakie rzekomo reprezentują Prawica XXI oraz Prawica RP to tylko medialny oraz wewnątrzśrodowiskowy PR. Pozbawiona ostatniej silnej partii, podzielona prawica nie ma szans na zaistnienie na polskiej scenie politycznej. Nie tędy droga Panie i Panowie. Postkomuniści już teraz zacierają ręce, patrząc na to, jak silny blok prawicy pt. Prawo i Sprawiedliwość, rozrywany kawałek po kawałeczku, stopniowo przeobraża się w polityczny plankton.

...

Post ten dedykuję przede wszystkim bloggerowi Rybitzky'iemu, który okazał się być wyjątkowo podatny na prorozłamową perswazję.

Podobne artykuły

Rzeczpospolita kroczy w złą stronę

2008-12-11T15:15:00.004+01:00

Rzeczpospolita od dawna prezentowana jest na Zachodzie jako kraj konserwatystów, czołobitnych katolików i wrogów postępu. Ten pejoratywny w oczach wielu wizerunek naszego państwa niebawem zapewne się zmieni, ponieważ nasz kraj coraz szybciej dogania zachodnią Europę na drodze do liberalizmu, ateizmu oraz postępu totalnego. Niestety.

Konserwatywne inklinacje

Wynikająca z długotrwałego zamknięcia się obozu krajów komunistycznych na Zachód izolacja, mimo wszystko pozwoliła ciemiężonym przez komunistów krajom oprzeć się fali postępu zapoczątkowanej w roku 68'. Lewackie postulaty prezentowane przez będącego ostatnio na językach mediów Cohn-Bendita i innych młodocianych buntowników zostały przecedzone przez patriotyczno-konserwatywny filtr polskiego ducha, czego efektem było wykorzystanie owego dobrego klimatu do wspierania dążeń niepodległościowych. Postulaty płacowe, KOR-owskie protesty, listy intelektualistów oraz strajki generalne i manifestacje - wszystko to miało na celu przede wszystkim doprowadzenie do przywrócenia suwerenności. Na debatę programową i promowanie lewackich pomysłów rodem z ogarniętych zamieszkami ulic Paryża, było zdecydowanie za wcześnie. Bez względu na ocenę ról poszczególnych aktorów polskiego ruchu oporu względem władzy komunistycznej, podstawowym celem każdego z odłamów był ultymatywny koniec komunistycznego państwa polskiego. To pozwoliło na odepchnięcie fali postępu na drugi plan.

Zalew postępowej ideologii

Jednak owa fala, wycofawszy się w latach siedemdziesiątych, powróciła w połowie lat dziewięćdziesiątych rozlewając się na podatnym gruncie nowego pokolenia nie pamiętającego czasów komuny. W programach partii lewicowych pojawiły się postulaty pełnej wolności, równosci oraz tolerancji dla tzw. mniejszości. ,,Liberalne'' gazety oraz czasopisma na czele z Gazetą Wyborczą systematycznie wyszydzały polską tradycję, zwyczaje oraz historię, jednocześnie promując nowoczesny i w mniemaniu wielu postępowców awangardowy, styl bycia nowoczesnego europejczyka - ślepego na metafizyczne rozważania, hedonistycznego materialistę. Postępowa propaganda roztaczała coraz szerszy wpływ nad polskim społeczeństwem, na ulicę zaczęli wychodzić ortodoksyjni lewacy a wraz z nimi feministki i geje, by krzykiem oraz ordynarną demonstracją walczyć o rzekomo należne im prawa do dyktatu we wszystkich dziedzinach ludzkiego życia - od małżeństwa po śmierć. W szerzeniu w ten sposób wykształconej ideologii postępu walny udział miała Unia Europejska, budowana m.in przez byłych komunistów i anarchistów z barykad całej Europy, którzy zszedłszy z nich i zamieniwszy arafatki na krawaty, poczęli promować swe ideologiczne fantazje na europejskich salonach. Unia nie poprzestała na pierwotnych założeniach wzmacniania więzi gospodarczych i demokratycznych krajów członkowskich. Rozpoczęto wprowadzać coraz to więcej regulacji odnoszących się do sfery światopoglądowej, popychając wspólnotę europejską w określonym, lewackim kierunku ideowym. W tym miejscu jesteśmy dzisiaj. Widać jak na dłoni, jak daleko przesunęła się linia frontu dzieląca siły tradycji i postępu.

Geje - awangarda postępowców

Operując przykładami z ostatnich dni - w zeszłym tygodniu przywódca ruchu gejowskiego w Polsce, Robert Biedroń stwierdził, że polscy politycy nadal mają dużo do nadrobienia względem standardów europejskich, zwłaszcza w dziedzinie tolerancji i praw człowieka, jednocześnie zażądał od polskiej lewicy jednoznacznego określenia się w kwestii głównych gejowskich postulatów - czyli zgody na homoseksualne ,,małżenstwa'' czy tworzenie gejowskich ,,rodzin'' opartych na adoptowanych dzieciach. "Unia popatrzy na nas jak na dziwolągi, które nie rozumieją, co oznacza Wspólnota Europejska oraz szacunek dla drugiego człowieka'' - tak podsumowuje przetrwały w Polsce tradycjonalizm dyżurny lewak i gej RP. Biedroń przykręca śrubę polskim siłom postępu, ponieważ najwyraźniej te postępują zbyt wolno i za mało skutecznie.

Demokracja made in UE

W między czasie wymieniona wyżej Unia gwałtem i siłą wprowadza pakiet nowych regulacji będących ingerencją w każdą dziedzinę ludzkiego życia kryjącą się pod nic nie mówiącą nazwą Traktatu Lizbońskiego. Z pogardą wobec głosu swych obywateli, konkretnie Irlandczyków, którzy jako jedni z nielicznych mieli prawo wypowiedzieć się na ten temat na drodze referendum i śmieli powiedzieć nie, z pogardą dla własnego systemu prawnego, który jasno stanowi, że do przyjęcia nowych aktów prawnych potrzebna jest powszechna zgoda wszystkich krajów członkowskich, z pogarda dla Europejczyków, którym wmawia się, że losy Traktatu nadal się ważą, a w rzeczywistości już teraz znany jest orientacyjny termin przyjęcia owego dokumentu, z całą tą pogardą ruch postępu reprezentowany m.in. przez Unię kroczy po trupach na drodze do ostatecznego zwycięstwa.

Nowe pokolenie - grupa docelowa sił postępu

Pomimo owej pogardy oraz obłudy postępowy ruch nie traci zwolenników. A wręcz ich zyskuje. Wymieniane wcześniej lewackie ośrodki wpływu od lat lobbują na rzecz postępowych postulatów. Efekty tej propagandy widoczne są na przykładzie ostatnich badań opinii publicznej określających stosunek Polaków do polskiego przedstawicielstwa moskiewskiej mafii w Rzeczpospolitej - Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej oraz jego roli w historii naszego kraju. Okazuje się, że pomimo faktu, iż Polacy nadal w większości potępiają PZPR, to odsetek nie mających zdania w tej kwestii oraz oceniających dobrze rolę partii systematycznie rośnie. Ta z pozoru nieistotna dla ideologicznej walki tradycji oraz postępu sprawa, jest w rzeczywistości jasnym komunikatem, który pozwala nam twierdzić, że świadomych politycznie Polaków jest coraz mniej a naturalny w Rzeczpospolitej sprzeciw wobec komunistycznych postulatów reprezentowanych przecież przez PZPR coraz bardziej słabnie. Polacy tracą awersję do komuny, tym samym stają się bardziej podatni na lewackie postulaty sił postępu. To skutek ideologicznej kanonady lejącej się ciurkiem z radioodbiorników i telewizorów, z prasy oraz twórczości artystycznej. Postulowana przez Gramsciego, a u nas odbywająca się z dużym opóźnieniem ,,walka o kulturę'' postępuje, a szala zwycięstwa zaczyna się przechylać w lewą stronę.

Tradycja czy Postęp?

Być może w Polakach jest jeszcze dużo siły, by przeciwstawiać sie nalotom utopijnych i surrealistycznych wymysłów napływających z salonów zachodnioeuropejskich elit. Być może Polacy jeszcze długo nie poddadzą się wzmaganej przez pożytecznych idiotów postępowej zawierusze z inspiracji Moskwy ogarniającej całą Europę. Być może. Ale jeśli szybko nie powstanie zjednoczony front sił Tradycji, to niebawem drzemiące w konserwatywnej Polsce siły opadną a Polacy w końcu poddadzą się fali postępu i razem z innymi cieniami narodów na gruzach zachodniej cywilizacji zatańczą wkoło potępieńczy taniec zwycięstwa.

Koalicja z SLD to fakt już teraz

2008-12-04T21:28:00.005+01:00

W opinii wielu blogerów na naszych oczach obecnie tworzona jest koalicja PO-PSL-SLD. Mówi się, że Platforma i ludowcy przejdą z fazy ukrytej współpracy z SLD w etap nieskrywanej i totalnej asocjacji z lewicą w ramach ogólnopolskiego planu zmiażdżenia Prawa i Sprawiedliwości. Lewica w obecnie urzędujących izbach parlamentarnych jest stronnictwem opozycyjnym jedynie w świetle konwenansów polskiej sceny politycznej - po prostu nie uczestniczy we władzy. Faktem jest, że SLD prawdziwą opozycją nie był nigdy.

Krytycy takiego poglądu zapewne zwrócą uwagę, że lewica zdążyła już kilka razy przyczynić się do odrzucenia, niekiedy sztandarowych projektów legislacyjnych koalicji. W ich mniemaniu, fakt, iż SLD-owcy nie kontestują pewnych pomysłów rządu, jest ostatecznym dowodem na to, że lewacy nie współpracują z władzą. Jednak w tym miejscu należy zadać kilka pytań. W jakich aspektach polityki wewnętrznej i zagranicznej lewica nie zgadza się z koalicją? Czy program lewicowców rzeczywiście tak bardzo różni się od założeń koalicji rządzącej? Faktem jest, i można się było tego spodziewać, że partia Napieralskiego obstaje przy lewicowych postulatach ponieważ nie może sobie pozwolić na utratę, i tak małego poparcia w wyniku wspierania przez swych posłów projektów sprzecznych z lewackimi założeniami programowymi. Dlatego SLD odrzuciła sześć projektów rzekomej reformy zdrowotnej. Tylko dlatego.

Jednak zapytam się przewrotnie - czy te ustawy miałyby w ogóle rację bytu w programie koalicji obecnych partii rządzących z SLD? Oczywiście, że nie. Tak samo jak w koalicji PO-PSL nie ma miejsca dla reformy KRUS-u oraz podatku liniowego. Czym więc różnią się podejmowane decyzje oraz działania opozycyjnej lewicy od hipotetycznej lewicy związanej w koalicji z Platformą oraz ludowcami? Drodzy Lewacy, Ludowcy i...PO-wcy (jak zaklasyfikować ideologicznie tę partię?) - Drodzy Moi, czekam na jasną odpowiedź popartą konkretnymi argumentami.

W mojej opinii koalicja PO-PSL-SLD jest już faktem a podpisanie umowy koalicyjnej będzie jedynie estetycznym dopełnieniem tej realnej współpracy. Będzie to zerwanie maski, którego naród i tak nie zauważy. Będzie to zjednoczenie wszystkich sił politycznych wrogich zmianom pod sztandarem walki z Prawem i Sprawiedliwością - partią będącą symbolem ostatecznego zerwania ze starym porządkiem. Starym porządkiem, którego remanent próbuje się odsunąć na jak najdalszy plan.

Ryba znów łota PiS - czy słusznie?

2008-11-23T15:12:00.002+01:00

Rybitzky w swoim wpisie pt. ,,I tak na nas nie zagłosują'' po raz kolejny od dłuższego czasu miażdzy swą krytyką Prawo i Sprawiedliwość. Dzisiaj udowadnia on nam, że partia Kaczyńskich przegrała z winy własnej bierności. Autor całkowicie pomija rolę propagandy medialnej miażdzącej PiS od kilku lat.

Niestety po raz kolejny nie mogę się zgodzić z autorem. Pierwszy przypadek opisywany przez Rybe, na którym bazuje on swą tezę o inercji w PiSie to zasłyszana przez niego wypowiedź wrocławskiego działacza partii - ów przypadek nie może być przeze mnie zweryfikowany, więc się do niego uczciwie nie odniosę. Przyjmując, że we Wrocławiu ktoś tak naprawdę powiedział, należałoby zgłosić taki przypadek do władz centralnych, które sprawą zajęłyby się od ręki.

Jeśli chodzi o drugą kwestię, którą podejmuje Rybitzky - tu mogę się kompetentnie wypowiedzieć a biorąc pod uwagę, to co Ryba wypisuje, jestem do tego wręcz zobowiązany. Nie wiem skąd Autor bierze informację na temat działań Zbigniewa Ziobry w zakresie działalności w kierunku przyciągnięcia przyszłych prawników do PiSu, ale ja, będąc członkiem krakowskiej młodzieżówki, jestem zmuszony zwrócić uwagę na kilka faktów potwierdzających działania posła Ziobry w kierunku popularyzacji partii w środowiskach prawniczych w Krakowie i nie tylko.

Otóż Zbigniew Ziobro wraz z 20 osobową grupą STUDENTÓW PRAWA NALEŻĄCYCH DO MŁODZIEŻÓWKI zapoczątkował działania na rzecz stworzenia, dziś już istniejącego Biura Inicjatyw Studenckich - centrum informacji i komunikacji partii ze środowiskiem studenckim w Krakowie. Stowarzyszenie to zajmuje się organizacją imprez od honorowego krwiodawstwa po okolicznościowe akcje. Wspiera również zainteresowanych obywateli w zakresie porady prawnej (darmowo)i broni interesów studentów w potrzebie na deskach sądów krakowskich. Stowarzyszenie działa od 2006 roku pod kierownictwem M.Weigela i M. Bartak. Jeśli te informacje, to mało to zachęcam Rybitzky'ego do wyguglowania hasła Fair Play - organizacji działającej na rzecz usprawnienia mechanizmów prawnych i ułatwienia dostępu do zawodów prawniczych, szeroko reklamowanej w krakowskim MPK i na billboardach. To są fakty.Nie wiem skąd Autor wydumał swoje rozważania nt. bezczynności Ziobry.

Jeśli chodzi o działalność na rzecz przyciągnięcia studentów - Prawo i Sprawiedliwość jako jedyna partia upomina się od miesięcy o przywrócenie ulg studenckich w komunikacji miejskiej. Ta partia, jako jedyna obecnie, domaga się zwiększenia środków na stypendia naukowe oraz socjalne.

Ludzie o tym nie wiedzą, bo istniejąca w polskich mediach blokada informacyjna nie pozwala na promowanie takich właśnie inicjatyw PiSu. Tu leży problem. Teza Rybitzky'ego, zakładająca, że porażka i brak popularności Prawa i Sprawiedliwości wynikają głównie z nieudolności działaczy tej partii jest błędna.

Czy Rybie chodzi o to, aby za wszelką cenę udowodnić od dawna stawianą przez siebie tezę, iż PiS jest sam sobie winien swojej porażki? Czy chodzi o to, aby za wszelką cenę udowodnić, że krytykujące PiS media mają w wielu przypadkach stuprocentową rację? Bez względu na to, jaka będzie odpowiedź na to pytanie, faktem jest, że Rybie zaczyna brakować argumentów i sięga po te zmyślone. To przykre.

P.S.: Niezmiennie szanuje Rybitzky'ego za jego ważne notki w innej tematyce, jednak nie mogę udawać, że w chwili obecnej nie dzieje się nic złego i po prostu milczeć.

Kompleksy cierpiącego PiSowca

2008-11-21T22:28:00.000+01:00

Mówi się, że Prawo i Sprawiedliwość to ciemnogród. Mówi się, że partia ta popierana jest przez stetryczałych dziadków o archaicznym spojrzeniu na świat, których od jakiegoś czasu nazywa się ,,moherami'. Niektórych wręcz kłują w oczy rzekome anachronizmy owego ugrupowania, bez których podobno bez wahania rzuciliby się w jej objęcia.

Takie opinie bolą starszych ludzi nadal wierzących w prawdziwie wolną Rzeczpospolitą. Bolą też konserwatywną młodzież, która szanuje swoich przodków od rodziców wzwyż, właśnie za to, że przechowują oni wartości i tradycje które ci młodzi ludzie pragną kultywować. Wymienione wyżej opinie bolą szczególnie, gdy padają z niespodziewanej strony. Ze strony sojuszników w walce o Sprawę przez dużą S, którzy poddali się medialnej zawierusze i stając w jednym rzędzie z największymi przeciwnikami światopoglądowymi, sami zaczęli rzucać mięsem.

Pewnym jest, że przedstawiony dziś na blogerskiej scenie pomysł odcięcia się partii PiS od jej najwierniejszego, ,,moherowego'' elektoratu to absurd. Czym musiałoby się stać Prawo i Sprawiedliwość, by skłonić do siebie wyborców Platformy Obywatelskiej lub sympatyków Polski XXI i tylko na nich bazować? Kto musiałby zasiąść na fotelu prezesa PiS, by owa żądna chleba i igrzysk tłuszcza wreszcie przestała kręcić nosem? Czy starczyłoby polskich modelek i modeli oraz rodzimych celebrities do obsadzenia wszystkich ważniejszych stołków oraz pieniędzy do stworzenia spotów wyborczych wbijających się w głowę jeszcze skuteczniej niż tandetne slogany z reklam proszków do prania? Załóżmy, że tak. Tylko czym wtedy stałoby się Prawo i Sprawiedliwość?

Ów bezsensowny pomysł i dzika wręcz krytyka przywiązania do tradycyjnego elektoratu to efekt kampanii ośmieszania PiSu prowadzonej ustawicznie od 2005 roku. Niektórzy z nas, wyborców Prawa i Sprawiedliwości, dali się ponieść fali medialnej krytyki i zmanipulowani, zaczęli wstydzić się za popieraną partię. Obecnie, żaden z internetowych pisowców nie jest w stanie wypowiedzieć się pozytywnie o tej formacji, bez jednoczesnego wypunktowania wszystkich jej wad i potknięć z przestrzeni ostatnich 3 lat. PiS nie może być według czyjejś opinii po prostu dobrą partią. PiS to dobra partia, ale - to zbitek słów od którego wypada zacząć każdą wypowiedź oceniającą działalność partii Kaczyńskiego.

To kompleks niższości podobny do tego, jaki przedstawiają Polacy, tłumaczący się przed przyjaciółmi z Zachodu za swój kraj, że nie jest on tak idealny jak rzekomo doskonała i nieposiadająca wad zachodnia Europa. To sukces antypisowskiej propagandy, na którą wielu z nas tak narzeka. To zaprzeczenie tego, w co wierzyliśmy i o czym mówiliśmy popierając Prawo i Sprawiedliwość przez te wszystkie lata.

Aż chciałoby się rzec - Et Tu Rybitzky contra PiS?

Koniec roku miodowego

2008-11-17T14:46:00.002+01:00

Minął rok od rozpoczęcia się rządów doskonałej w każdym calu koalicji PO-PSL a w polskich mediach da się już zaobserwować pewne symptomy znużenia ekipą Tuska i odchodzenia od taryfy ulgowej od początku obowiązującej działania tych ludzi. Owo zjawisko, w połączeniu z rozpoczętą właśnie kampanią informacyjną Prawa i Sprawiedliwości, może doprowadzić do z dawien wyczekiwanego przez oszołomską brać stopniowego upadku Rządu Miłości.

Informacje z jednego dnia znalezione przeze mnie na portalu Onet.pl świadczą o tym, że panowie z ITI postanowili przykręcić nieco śrubę Donkowi i na zachętę do skuteczniejszej obrony ich interesów uderzają w Rudego trzema artykułami nieprzychylnymi wobec PO. Otóż, z informacji zamieszczonych na Onecie możemy dowiedzieć się, że stanowczy i twardy wobec nielegalnych działań rydzykowskiej fundacji ,, Lux Veritas'' Tusk, jednocześnie zdawał się być ślepy na działania swoich najbliższych politycznych kolegów i krył fundację Pawlaka. Takich niusów o PO na łamach polskojęzycznych mediów nie uświadczył nawet najbardziej wprawiony w poszukiwaniach szperacz, aż do dziś, kiedy krytyczne wobec Partii Obietnic informacje wylewają się strumieniami z niesławnego Złonetu.

Następny artykuł informuje młodego, wykształconego obywatela z dużego miasta, iż wierny kompan Tuska - Sławomir Nowak poumieszczał kolegów z założonej przez siebie firmy Signum Promotion w radach nadzorczych spółek Skarbu Państwa. Któżby pomyślał, że ten wspaniały człowiek o nieskazitelnej reputacji jest zdolny do jakiegokolwiek złego czynu a co dopiero, do tak zuchwałego nepotyzmu? Przecież jeśli w rządzie koalicyjnym PO-PSL dzieje się coś złego, to na pewno musi się to dziać w gronie ludowców - tak przynajmniej kazały nam myśleć prawomyślne media. Owa informacja podana do wiadomości publicznej przez RMF znajduje się obecnie ( wpół do trzeciej po południu) na stronie głównej Onetu. Na łamach owego wątpliwego medium to coś nowego i być może zapowiedź zmian. Na gorsze dla PR - u Platformy, na lepsze dla Polski.

Takim samym symptomem zmian może być artykuł numer trzy - dowiadujemy się z niego, że sąd sądzący działacza PO Cezarego A. odstąpił od uwięzienia oskarżonego i nałożył na niego jedynie dozór policyjny. Od dawien dawna propeowskie medium wygrzebuje mało istotny ale symptomatyczny fakt dotyczący człowieka Platformy i ustawia go w rzędzie na stronie głównej z dwoma aferami, co w efekcie może zaowocować znaczącym spadkiem poparcia dla rządów koalicji wśród młodych, wykształconych. Totalne novum! Czegoś takiego na łamach polskojęzycznych mediów nie było. By krytykować - zawsze chętni, ale żeby krytykować PO? Coś musiało się stać, że za wielkim biurem pana Waltera postanowiono odejść od ultrapropeowskiej linii partii, do tej pory jedynie na łamach internetowej filii imperium ITI.

Czy stało się tak, bo ludzie mediów popierający do tej pory PO, po roku jej nieudolnych oraz bezowocnych rządów stracili nareszcie cierpliwość i, krzycząc w duszy ,,mea culpa!'', rzucili się do prawdziwej dziennikarskiej roboty? Czy może chodzi o to, że Walter chce wymusić jakieś polityczne ustępstwa na Tusku? Tak czy siak, faktem jest, że to zjawisko nie przejdzie bez echa. Niebawem okaże się, czy jest to zjawisko odosobnione, czy też świadectwo postępującej frustracji w środowiskach do tej pory popierających władzę. Minął rok rządów Donalda Tuska a jego uśmiech w telewizji wygląda coraz mniej pewnie. Chyba nawet najzatwardzialsi patrioci powinni zmusić się i wrócić do obserwacji prorządowych mediów - wszystko wskazuje na to, że będzie się tam niebawem wiele działo.

P.S.: 16 października minął również rok, od czasu kiedy założyłem swój blog na Blogspocie. Wszystkim czytelnikom, dyskutantom i krytykom dziękuję za spędzony wspólnie, owocny, mam nadzieję dla obu stron czas. Pozdrawiam Was serdecznie.

Opcja jeden - zero

2008-11-13T15:05:00.006+01:00

Rosyjski prezydent Dmitrij Miedwiediew ogłosił dziś na łamach francuskiej gazety ,,Le Figaro'', że gotów jest wycofać się z planów rozmieszczenia rakiet ,,Iskander'' na terenie Obwodu Kaliningradzkiego w zamian za ostateczne pogrzebanie amerykańskiego projektu tarczy antyrakietowej przez prezydenta-elekta Baracka Obamę.

Tym samym Rosja rozochocona zwycięstwem wyborczym uległego wobec niej Obamy, przeniosła na wyższy poziom wielką kampanię nacisków mających za zadanie przestraszyć społeczeństwa zachodnie, aby te wywarły presję na ich głównego przywódce - prezydenta USA, by ten porzucił śmiały projekt Tarczy. Moskwa liczy na to, że spolegliwość a wręcz pacyfizm przyszłej głowy państwa w Stanach, ułatwi osiągnięcie sukcesu w tej materii.

Faktem jest, że tarcza antyrakietowa nie zagraża Rosji a jedynie jej interesom w Europie Środkowo-wschodniej. Miedwiediew nie może pozwolić, by nieoficjalna strefa wpływów rosyjskich cofnęła się za Bug, a biorąc pod uwagę powstające plany przyjęcia Gruzji i Ukrainy do NATO, dużo dalej. Oczywistością również jest, że rozmieszczenie rakiet Iskander wokół Kaliningradu nie zakończy się wojną atomową, ani zimną wojną, ani żadną inną wojną poza pyskówkami w mediach, ponieważ Rosji nie stać na walkę z Zachodem. Już raz przegrali i wiedzą, że następnym razem również by się tak stało.

Rosyjska propaganda ma na celu wmówić Europie, że Rosjanie są w stanie mierzyć się z potęgą zjednoczonego Zachodu, a tym samym mogą stawiać warunki Stanom Zjednoczonym. Chodzi o wbicie klina między UE a USA - jak możemy obserwować obecnie, realizacja tego planu posuwa się coraz szybciej naprzód. Pisałem już o tym kilka razy i powtórzę po raz wtóry - to, że Rosja jest w ogóle brana pod uwagę w sprawie Tarczy to i tak bardzo dużo, a wszystko dzięki ruskim szczekaczkom typu Russia Daily piorącym mózgi co mniej bystrym Europejczykom.

Opcja ,,zero'', o której mówi Miedwiediew, to kolejny myk propagandowy mający obronić rosyjskie interesy w naszym regionie. To oszustwo polegające na wmówieniu silniejszym państwom zachodnim, że są one słabsze od Moskwy. To w rzeczywistości opcja jeden - zero. Jeden dla Moskwy, zero dla Zachodu.

Dzień podległości?

2008-11-11T22:55:00.002+01:00

Kiedy 11 listopada 1918 roku Józef Piłsudski przejął z rąk Rady Regencyjnej kontrolę nad wojskiem a co za tym szło, faktyczną władzę nad większością do tej pory okupowanych ziem polskich i gdy wojska trzech upadłych zaborców ostatecznie utraciły panowanie nad polskim terytorium, od Gdańska po Kraków, i od Poznania po Lwów w powietrzu czuć było nadchodzącą niepodległość.

Kiedy w kwietniu 1937 roku ustanowiono 11 listopada Świętem Narodowym, w odradzającej się ze zgliszczy Rzeczpospolitej również czuć było niepodległość. Prawdą jest, że owa niezawisłość, poważnie już wtedy zagrożona ze strony dwóch totalitaryzmów - faszyzmu oraz komunizmu, została dwa lata później zniwelowana. Na papierze akt ów dokonał się przy podpisaniu paktu Ribbentrop-Mołotow, praktycznie niepodległość odebrano Polsce gdy ostatni żołnierz Kampanii Wrześniowej upadł od strzału germańskiej bądź radzieckiej kuli. Jednak mimo to, niezaprzeczalnym jest, że lata międzywojenne to okres w którym Polacy mogli z dumą świętować niepodległość swego kraju. Czy dzisiaj z taką samą jak wtedy pewnością, możemy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska jest panstwem niepodległym? Niestety wszystko wskazuje na to, że dwudziestolecie międzywojenne było ostatnim okresem istnienia prawdziwej Wolnej Polski, bo Państwa Polskiego za czasów III Rzeczypospolitej takim mianem określić po prostu nie przystoi. Szczególnie ostatnio.

Euro za wszelką cenę

Jak wiadomo, rząd Donalda Tuska praktycznie codziennie karmi nas nowymi sensacjami mającymi w praktyce przekonać każdego Polaka, że od 21 października 2007 w Polsce robi się tylko i wyłącznie lepiej a to dla tego, że Rzeczpospolita staje się coraz bardziej otwarta, kompromisowa a przede wszystkim europejska. Sam Tusk zdaje się wierzyć w tę prawidłowość tak ślepo, że nie dostrzegłszy wad jakie niesie ze sobą integracja Europy na modłę parysko-berlińską, na gwałt chce uczynić nasz kraj najbardziej europejskim w Europie, wręcz hipereuropejskim. Stąd niewytłumaczalne parcie w stronę przyjęcia wspólnej waluty. Pal sześć hiperinflację, która ma miejsce w każdym kraju który przyjmuje Unię. Pal sześć zdanie obywateli, którzy być może utrudniliby przyjęcie Euro stanowczym nie w ewentualnym referendum. Ale powszechnego głosowania w tej sprawie nie będzie. Nie ma czasu na zastanowienie, europieniądz ma być i basta. Bo prawdziwym postępowym europejczykiem musi zostać każdy z nas, także i w tej dziedzinie. Prezentowana w tej sprawie mentalność władzy to emanacja jednego wielkiego kompleksu biednego krewnego ze wsi, który robiąc wszystko, by upodobnić się do zamożniejszych i bardziej okrzesanych ziomków, bezmyślnie małpuje zaobserwowane u nich zachowania i aby jak najgłębiej wejść w pupę poddaje się całkowicie ich woli. Stanowisko Tuska wobec Euro to skrajne zaślepienie i służalcza niezdolność do krytycznego spojrzenia. Czy tak się zachowuje władza niepodległego kraju?

Sojusznicza zdrada

My, Polacy, pamiętający wielką niesprawiedliwość jaką były ugody aliancko-sowieckie zawierane w czasie trwania i tuż po II wojnie światowej

ponad głowami Polaków, które to skazały Rzeczpospolitą na 6 lat faszyzmu i prawie 50 lat komunizmu, musimy zauważyć analogię tamtej zdrady ze zdradą dzisiejszą której nasze władze się dopuszczają. Nasz sojusznik i strategiczny partner - Gruzja, pozostawiony przez świat na pastwę rosyjskiego imperializmu, nadal potrzebuje wsparcia politycznego z Zachodu. Stara Europa najchętniej zapomniałaby o gruzińskich obywatelach zabitych przez rosyjskich sołdatów w czasie trwania wojny z Rosją. Zachodni Europejczycy nazywają ją konsekwentnie konfliktem. Jakby rosyjscy żołnierze przekroczyli granice suwerennego państwa gruzińskiego jedynie w poszukiwaniu wódki a cały ,,konflikt'' polegał na tym, że Gruzin w monopolowym źle wydał resztę i Rosjanie się wycofali pogniewani. Zachód, którego nowym przywódcą będzie niebawem Barack Obama wolałby o Gruzji nie pamiętać i w spokoju układać się z kremlowskimi imperialistami na ruinach Gori i Chinchiwali. Donald Tusk również zapragnął owej amnezji, wysyłając Sikorskiego, aby ten pomimo niewyjaśnionej sprawy gruzińskiej, zgodził się na odnowienie negocjacji Rosji z Unią Europejską, zamrożonych wobec wojny na Kaukazie. Nie przebierając w słowach można stwierdzić, że jest to zdrada. To zdrada sojusznika. Ponadto jest to zdrada sprzymierzeńca w postaci Litwy, która razem z Polską odważyła się blokować proces zapominania o Gruzji i nie zgodziła się na pertraktacje z rosyjskim imperializmem. Dziś słaby głos Wilna bez wsparcia Warszawy utonął we rwetesie brukselskich szczekaczek, które ów głos po prostu pominęły w dyskusji. Ugodowa i służalcza polityka zagraniczna rządu Rzeczpospolitej doprowadziła do zniszczenia sojuszu strategicznego z Litwą, zszargała reputację Polski w oczach pozostawionej samej sobie Gruzji oraz innych państw, które potrzebowały współpracy z Polską. To przekreślenie szans na sojusz państw środkowo-europejskich, który marzył się już Piłsudskiemu, a do którego stworzenia próbowali doprowadzić bracia Kaczyńscy. Polityka zagraniczna rządu PO-PSL to zdrada polskiego interesu narodowego. Czy tak szkodliwa dla państwa polityka zagraniczna może być prowadzona przez władzę niepodległego kraju?

Kapitulacja

Rząd Donalda Tuska doprowadził w czasie swojego istnienia do zaprzepaszczenia wszelkich sukcesów osiągniętych przez swoich poprzedników. Ów rząd sam wypuścił z rąk najsilniejsze polskie karty przetargowe i zgodził się na wszelkie warunki stawiane przez rzekomych partnerów oraz oponentów politycznych. Rzeczpospolita Polska traci dziś suwerenność na rzecz brukselskiej biurokracji a jej osłabiony głos milknie wobec zgodnego skowytu zachodnich stolic oraz Moskwy. W 1918 roku Piłsudski, Dmowski i każdy jeden Kowalski mogli być pewni, że ich kraj się odradza i stał się niepodległy. Czy, po dziewięćdziesięciu latach w roku 2008, my, Polacy, potrzebujemy jeszcze jakichś dodatkowych dowodów na to, że obecnie nasz kraj swoją niepodległość na nowo traci?

Odrzucenie Traktatu Lizbońskiego w interesie Europy

2008-10-28T11:52:00.010+01:00

W prowadzonej od jakiegoś czasu batalii promotorów i przeciwników Traktatu Lizbońskiego, pojawił się dziś nowy argument za jego przyjęciem. Co ciekawe, przedstawił go obywatel Irlandii - jedynego kraju członkowskiego UE, którego rząd sięgnął po najdemokratyczniejsze z narzędzi politycznych pod tytułem referendum, by zapytać się suwerena o zdanie na ten temat.

Europejskiego matrixa ciąg dalszy

Jak ogólnie wiadomo, naród irlandzki nie zgodził się na ratyfikację tego dokumentu. Powszechnie wiadomo też, że europejska administracja, nie zważając na zasady leżące u fundamentów europejskiej wspólnoty, żąda obecnie od Irlandczyków powtórzenia referendum. I to powtórzenia, które nareszcie przyniesie wynik zadowalający brukselskich urzędników. W tą akcję aktywnie włącza się irlandzki ,,ekspert'' Tim Bourke, który na łamach dziennika "Irish Times" prezentuje opinię, że tylko zjednoczona Traktatem Lizbońskim Europa ma szansę cokolwiek osiągnąć w konflikcie energetycznym z Rosją. Ów specjalista swoją wypowiedzią przygotowuje grunt pod nowe referendum na Szmaragdowej Wyspie, które tym razem MUSI wypaść pomyślnie dla unijnej biurokracji.

Cyrograf Lizboński

Pogląd Tima Bourka jest całkowicie nietrafiony i mam nadzieję, że wynikający, nie ze złych intencji, a jedynie z nieumiejętności analitycznych owego badacza. Otóż Traktat Europejski ma ustanowić na naszym kontynencie nowe reguły legislacji unijnej - reguły, które można śmiało sprowadzić do jednej zasady. A owa zasada to prawo silniejszego. Oczywistym jest, które kraje będą miały najwięcej do powiedzenia w nowej, zreformowanej Unii. Tak samo oczywiste jest, jaką politykę względem Rosji owe państwa prowadzą. Czy przeciętny zjadacz bagietek w ogóle zwróci uwagę na los polskich rafinerii zagrożonych rosyjską dominacja? Powstaje metaforyczne pytanie - czy tym razem, w żywotnej dla interesów całej Europy sprawie, Francuzi będą chcieli umierać za Polskę? Czy Niemcy będą do tego skłonni? Odpowiedzi na to pytanie każdy polski obywatel powinien udzielić sobie sam. Dla mnie sprawa jest jasna - wspólna polityka energetyczna Unii pod przewodnictwem Berlina i Paryża to ugody z Rosją nad głowami Polaków.

Dla Irlandczyków owa kwestia powinna być równie jasna. Czy nieliczący się z ich zdaniem Merkel i Sarkozy nagle zaczną je brać pod uwagę w żywotnych dla Irlandii, a często sprzecznych z interesem Francji i Niemiec, sprawach? O nie, tak samo jak dla Polaków, tak dla irlandzkich obywateli jasnym powinno być, że wprowadzenie Traktatu Lizbońskiego to zjednoczenie okupione zniwelowaniem demokracji. To zgoda na wyższość racji kraju silniejszego, w sytuacji gdy ani Irlandia, ani Rzeczpospolita Polska krajami silnymi nie są. To wasalizacja i zdrada interesu narodowego owych państw.

Plan Kaczyńskiego

Zgoda na ów niewolniczy cyrograf to jednocześnie głupota oraz ignorancja. Przecież powstały projekty, mające potencjał chronić europejską energetykę o niebo lepiej, niż ów Świstek z Lizbony. Już dawno temu proponowany przez ludzi Kazimierza Marcinkiewicza, a dziś prezentowany w nowym opakowaniu przez ekipę Donalda Tuska, proponowany zapis w prawie UE, to remedium na zagrożenie unijnego rynku ropy naftowej i gazu.

Za Wirtualną Polską (9.10.2008): Podstawą proponowanego paktu solidarności energetycznej jest nowa definicja "sytuacji kryzysowej". Obecny zapis, przewidujący reakcję UE w przypadku, gdy wystąpią "znaczące zakłócenia dostaw", czyli 20% unijnego (UE-27) zapotrzebowania na gaz, Polska chce zastąpić regulacją uruchamiającą procedury w razie zagrożenia połowy planowanych dostaw dla pojedynczego państwa członkowskiego, bez względu na obszar czy potencjał ludnościowy.

To realizacja pomysłu Lecha Kaczyńskiego z 2005 roku, który zakładał stworzenie paktu energetycznego w Europie, mającego zapobiec rosyjskiej dominacji w europejskiej energetyce, a co za tym idzie w polityce wewnętrznej i zagranicznej krajów członkowskich. To koniec moskiewskich pogróżek i szantażów. To współpraca na uczciwych i demokratycznych zasadach. To przeciwieństwo Traktatu Lizbońskiego.

Prawo silniejszego czy prawo demokratyczne?

Narody Europy stoją dziś u progu wielkich zmian. Bardzo prawdopodobne, że europejska biurokracja po raz kolejny postąpi wbrew swemu prawu i nakaże obywatelom Irlandii po raz kolejny podejść do referendum. Wtedy o kierunku zmian zadecydują obywatele tego państwa. Losy Europy zależeć będą od małego kraiku, który dawniej był kojarzony jedynie z biedą i ziemniakami, a dziś stawiany jest za wzór mądrej polityki gospodarczej, która doprowadziła do prawdziwego rozkwitu na Szmaragdowej Wyspie. Miejmy nadzieje, że naród irlandzki wybierze zmiany na lepsze, przez co pokaże brukselskiej biurokracji, czym tak naprawdę jest demokracja. Tym samym pokaże czym jest wola narodu i po raz kolejny odrzuci ten bezużyteczny w każdej kwestii ,,dokument''. Zwycięży prawo silniejszego czy prawo demokratyczne? O tym przekonamy się już niebawem.

Jest jedna Polska, czyli polemika z Rybitzkym

2008-10-19T00:51:00.004+02:00

Bloggerstwo, to hobby, jak każde inne. Tak, jak zbieranie znaczków, malowanie obrazów czy łowienie ryb. Dla niektórych takie hobby może się stać czymś więcej - pasją lub wręcz spędzającym sen z powiek uzależnieniem. Jednak tak, jak rybak który, miewa dni, w których od wczesnego świtu do południa nie może nic złowić, tak samo blogger, może mieć zły dzień i napisać słabą notkę. Tak było w tym przypadku.

Chodzi o artykuł Rybitzkiego z dnia 18 pażdziernika pt. ,,Nie ma jednej Polski, czyli o niemożliwości porozumienia.'' Autor przedstawia w nim argumenty, przemawiające za tym, że nie ma jednej wizji Rzeczpospolitej, oraz stwierdza, że nikt nie ma prawa reprezentować ,,opinii ogólnonarodowej'', gdyż tej nie ma. (Rozumiem, że docelowo Rybitzkiemu chodziło o fakt, że każda opinia jest subiektywna, co samo w sobie jest banałem).

Nie zakładam złych intencji autora, ale z jego tekstu można wyłuskać kilka cytatów, niepokojących każdego kolegę bloggera znajdującego się teoretycznie po tej samej stronie politycznej barykady. Już na samym początku Rybitzky stwierdza, że ,,nikt nie ma monopolu na reprezentowanie całego społeczeństwa dosyć dużego państwa''. Jest to niestety stwierdzenie całkowicie fałszywe i zgodzi się tu ze mną każdy, kto rozumie podstawy systemu demokratycznego. Otóż, w państwie, w którym obowiązuje taki system, społeczeństwo jest reprezentowane przez wybieranych kadencyjnie urzędników zwanych politykami - prezydent, premier, ministrowie, posłowie i senatorzy. Na pewno każdy z nas co nie co o takich słyszał.
Nie zatrzymując się dłużej nad tym drobnym ale ważnym niuansem, przejdę do meritum wpisu.

Stwierdzenie pojawiające się w dalszej części tekstu jest kluczowe dla zrozumienia błędu, jaki popełnił Rybitzky w swoim wpisie a który mnie, skromnego krytyka, przyprawia o dreszcze. Ryba mówi - Nigdy nie można rzec, iż np. Lech Kaczyński lub odwrotnie - Donald Tusk, przynoszą wstyd Polsce. Bo komuś czyny jednego z nich się nie podobają, lecz komuś innemu jak najbardziej. I odwrotnie - Czy wolno nam choć pisnąć, że Hitler i Stalin przynosili wstyd swoim
ojczyznom, skoro tak wielu Niemcom i Rosjanom ich decyzje się podobały, ba, niektórzy nawet te decyzje z uśmiechem na twarzy wprowadzali w życie odpowiednio w Waffen SS i NKWD? Rybitzky dopuścił się tu relatywizacji, na którą, żaden człowiek posiadający kręgosłup moralny nie może sobie pozwolić. Taki tok myślenia może doprowadzić do zdeprecjonowania pojęć prawdy i kłamstwa. Skoro ja mam swoją prawdę, a ktoś ma inną, to znaczy, że obiektywnej prawdy nie ma w ogóle. To błędne myślenie, wynikające z mylenia faktów z opiniami. Otóż, w przeciwieństwie do opinii, fakt (z natury obiektywny) da się konkretnie ustalić i ocenić na podstawie obiektywnego kryterium jakim jest racja stanu/dobro wspólne, jakkolwiek nazwać (tak, tak drodzy lewicowi przyjaciele, polityka to zarządzanie zbiorowością, a nie, jak wielu z was zapewne by chciało, spełnianie marzeń każdej poszczególnej jednostki).

W dalszym toku artykułu Ryba formułuje tezę, z którą całkowicie się zgadzam - Nie ma jednak żadnego sensu dyskusja z osobami wierzącymi w coś zupełnie innego niż my - to prawda, różniące się od siebie systemy wartości nigdy nie stworzą fundamentu pojęciowego do jakiejkolwiek dywagacji. Problem polega na tym, że jeśli chcemy mówić o Polsce, to musimy brać pod uwagę tylko i wyłącznie kryterium jej dobra. Niestety ludzie wyznający inne wartości (zakładam, że w domyśle lewacy) nie uznają polskiej racji stanu za wartość najwyższą, przez co dobro Ojczyzny nie stoi na pierwszym miejscu w ich hierarchii aksjologicznej. Dla eurolewicy wyżej znajduje się dobro ,,wspólnoty europejskiej'', dla ultraliberałów wolność jednostki. Biorąc pod uwagę polską rację stanu, można bardzo łatwo obiektywnie ocenić, która wizja Polski będzie dla naszego kraju najwłaściwsza. Nie ma tu miejsca na relatywizm. Potrzebna jest chłodna kalkulacja.

Tekst Rybitzky'iego kończy się zawadiackim podsumowaniem - Co więc pozostaje nam robić? Cóż, w zasadzie tylko jedno. Sprawić, by wygrała nasza wizja Polski - tu też całkowicie się zgadzam. Aby tak się stało, trzeba stworzyć partię, pójść na milion kompromisów i w końcu wygrać wybory. Albo pójść na skróty i w drodze wyborów wybrać sobie reprezentanta. O to właśnie chodzi w polityce i takie zakończenie z lubością mi się czyta. Tylko niepotrzebne te relatywizujące wtręty tu i ówdzie.

Bloggera Rybitzky'ego serdecznie pozdrawiam.

http://www.niepoprawni.pl/trackback/4699

Alternatywa dla PiS?

2008-10-06T18:58:00.003+02:00

Niebywale śmieszny jest fakt, z jaką intensywnością i zapałem wszelkiej maści lewicowa tłuszcza, usiłuje pomóc zagubionym prawicowym oszołomom znaleźć polityczną reprezentację dla ich poglądów w zastępstwie dla złego, zużytego Prawa i Sprawiedliwości i, co rusz chwali swego nowego bohatera Ludwika Dorna, za to, że ten waży się przeciągać kłótnię z Jarosławem Kaczyńskim na oczach całej Polski.

W swoim wcześniejszym artykule podjąłem się analizy, która miała jasno wyłuszczyć kto i jaki interes ma w tym, by ludzie ostatecznie odwrócili się od PiSu na rzecz bliżej nieokreślonej ,,alternatywy''. Faktem jest, że takiej alternatywy w rzeczywistości nie ma. Co nie znaczy, że Polskiej Zjednoczonej Partii Właścicieli Polski nie stać na stworzenie takowej. W obliczu szybko postępującego rozwoju wydarzeń, powstaje nowe pytanie. Czemu służy nagłe ale dziwnym trafem doskonale skoordynowane ogólnopolskie rozbudzanie miłości do Dorna i postpisowskich środowisk rozłamowych? Czemu do niedawna znienawidzony i pogardzany przez media były marszałek Ludwik D. w medialnym przekazie przeobraził się z dnia na dzień w dyżurną ofiarę kaczystowskich watah oraz ostatniego reprezentanta zdrowego rozsądku w partii Ciemnogrodu? Czemu do niedawna zmarginalizowany Jan Rokita, a z nim Marek Jurek, Kazimierz Ujazdowski i cała reszta prawicowego planktonu, będącego w większości skupiskiem bezbarwnych politycznych impotentów, stali się nagle liczącym głosem w politycznym sporze? Czemu ,,niezależne'' media niemal siłą zaciągają dziś tych antypostępowych dzikusów do studiów w swoich radiostacjach, czy salach nagrań i zapewne przypadkiem, wszyscy ci panowie piszą i mówią na łamach owych mediów głównie o rzekomej potrzebie stworzenia nowej opcji politycznej na prawicy?

Otóż, w świadomości politycznej przeciętnego Polaka postanowiono wykuć wyłom i po sprawnym zakodowaniu w niej informacji, że PiS jest partią bez szans na jakąkolwiek przyszłość na prywiślańskiej scenie politycznej, postawiono kolejny krok - wyznaczono alternatywę dla tej partii. Alternatywę w rzeczywistości iluzoryczną. W masowej opinii publicznej ma powstać przekonanie, że jeśli ktoś już koniecznie chce być tym jaskiniowym antykomunistą i oszołomem, to nie powinien dłużej pokładać nadziei w formacji Jarosława Kaczyńskiego. Dziennik i inne zatroskane o dobro polskich obywateli media lansują dziś tezę, że każdy szanujący się prawicowiec, powinien przelać swe zaufanie z PiSu, na drobnicę pokroju ruchu Polska XXi lub Prawicy Rzeczpospolitej. To ma być ta alternatywa, która nie popełni sakramentalnych grzechów, których dopuściło się Prawo i Sprawiedliwość, za to szybko i sprawnie zadba o realizację postulatów polskiej prawicy.

Prawda jest taka, że zarówno bezkształtne środowisko Jana Rokity, jak i anemiczne koło polityczne skupione wokół Marka Jurka, nie są w stanie wywalczyć dla polskiej prawicy czegokolwiek, ba - w manifeście ideowym Polski XXI nie ma żadnej konkretnej informacji o zamiarach przeprowadzenia lustracji, dekomunizacji i innych potrzebnych Rzeczpospolitej przemian. Te środowiska to prawica ugrzeczniona, ubezwłasnowolniona, wykastrowana. I takiej prawicy chcą dla Polski jak zwykle życzliwe dla jej racji stanu polskojęzyczne media. Nawet najzatwardzialsi prawicowcy mają odwrócić się od, zdaniem mediów, awanturniczego, nieporadnego PiSu i oddać swe poparcie Rokicie bądź Jurkowi - ci już zadbają o to, by prawicowe postulaty nie zostały nigdy zrealizowane. A wszystko pod zasłoną nośnych hasełek o potrzebie kompromisu i konieczności poszanowania pluralizmu w demokracji.

To klasyczna manipulacja pochodząca z tego, co zawsze źródła. Środowiska zawłaszczające sobie dziś Polskę zdały sobie sprawę, że Polakom nie uda się wybić z głów zapotrzebowania na silną, centroprawicową partię. Chcą więc koniecznie doprowadzić do tego, aby tą partią przestało być Prawo i Sprawiedliwość. Takie same wybiegi zastosowano w Rosji, kiedy to demokratyczna opozycja osiągneła niepokojąco duże poparcie społeczne i dla ukrócenia tej swawoli, stworzono przy pomocy służb partię o bliźniaczo podobnym programie, jednak znajdującą się pod całkowitą kontrolą Kremla. A wszystko po to, by zabrać prawdziwie opozycyjnej partii jak najwięcej punktów procentowych poparcia.

Rosjanie chwycili haczyk i po raz enty dali się zmanipulować zawłaszczającym ich ojczyznę byłym oficerom KGB przebranym dziś za oligarchów. Czy z Polakami będzie inaczej? Czy byłym funkcjonariuszom WSI oraz różowej elitce uda się sprać polskie mózgi po raz kolejny?